Archive for Ιουλίου, 2010

Διροφιλαρίωση – Σκουλήκι της καρδιάς

Κυριακή, Ιουλίου 25, 2010@ 10:57 μμ
posted by admin

Η διροφιλαρίωση είναι ένα νόσημα του σκύλου και των άλλων σαρκοφάγων ζώων στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο και οφείλεται στο παράσιτο Dirofilaria  immitis  ( σκουλήκι της καρδιάς ). Τα ενήλικα παράσιτα (ονομάζονται φιλάριες ) έχουν μήκος 12 – 31 cm, ζουν έως 7 χρόνια και παράγουν προνύμφες (μικροφιλαρίες), ο οποίες κυκλοφορούν στο αίμα του μολυσμένου ζώου για 2,5 έως 5 χρόνια. Οι προνύμφες αυτές είναι δυνατόν να μολύνουν και τα έμβρυα των μολυσμένων ζώων. Στη χώρα μας, προνύμφες του παράσιτου έχουν βρεθεί στο 4-5% των σκυλιών στη Μακεδονία και στη Θράκη και στο 0,6% των σκύλων στην Αθήνα.

 
Πώς γίνεται η μόλυνση του σκύλου και σε ποια όργανα του ζώου αναπτύσσεται το παράσιτο;
 
Ο σκύλος μολύνεται όταν τσιμπηθεί από μολυσμένα κουνούπια , τα οποία μολύνθηκαν με τις προνύμφες του παρασίτου, όταν απομύζησαν περίπου 15 ημέρες πριν αίμα από μολυσμένα σαρκοφάγα. Μετά την είσοδο τους στον σκύλο, οι προνύμφες φθάνουν στους κλάδους της πνευμονικής αρτηρίας, στην καρδιά  και στην οπίσθια κοίλη φλέβα, όπου ενηλικιώνονται σε 4-9 μήνες. Τα θηλυκά παράσιτα παράγουν προνύμφες για 7-9 μήνες, οι οποίες κυκλοφορούν στο αίμα του ζώου.
 
Ποια περίοδος είναι η πιο επικίνδυνη για να μολυνθεί ο σκύλος στην Ελλάδα;
 
Η περίοδος από τον Απρίλιο έως το Νοέμβριο είναι η πιο επικίνδυνη για τη μόλυνση των ζώων στη χώρα μας.
 
Τι αλλοιώσεις προκαλούν τα παράσιτα στον μολυσμένο σκύλο; 
 
Τα παράσιτα ενηλικιώνονται και παραμένουν μέσα στα μεγάλα  αγγεία και στην καρδιά του μολυσμένου ζώου με αποτέλεσμα να προκαλείται στένωση του αυλού και πάχυνση των τοιχωμάτων των αγγείων, που χάνουν την ελαστικότητά τους. Επίσης, προκαλούνται θρόμβοι και θρομβοεμβολές στους πνεύμονες, πνευμονική υπέρταση, υπερτροφία και διάταση της καρδιάς, καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της φλεβικής πίεσης στο ήπαρ, καταστροφή του ηπατικού παρεγχύματος κ.α.
 
Ποια είναι τα πιο συχνά συμπτώματα της διροφιλαρίωσης στο μολυσμένο σκύλο; 
 
Στη διροφιλαρίωση συνήθως δεν εμφανίζονται συμπτώματα. Είναι όμως δυνατόν να παρατηρηθεί στο ζώο δύσπνοια, χρόνιος παροξυντικός βήχας που εμφανίζεται κυρίως το πρωί και το βράδυ ή κάθε φορά που το ζώο καταπονείται. Επίσης, παρατηρείται εύκολη κόπωση του ζώου, κακή κατάσταση του τριχώματος κ.α.
 
Η φαρμακευτική αγωγή είναι αποτελεσματική ; Υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία του ζώου; 
 
Η φαρμακευτική αγωγή στη διροφιλαρίωση είναι πολύ αποτελεσματική. Δεν πρέπει όμως να χορηγούνται φάρμακα, π.χ. στα υπερήλικα ζώα, όταν αυτά δεν εμφανίζουν συμπτώματα του νοσήματος, καθώς και στα ζώα που έχουν καρδιακή, ηπατική, νεφρική ανεπάρκεια. Επίσης , η αγωγή αναβάλλεται στα ζώα που εμφανίζουν ίκτερο, ασκίτη κ.α. Στόχος της φαρμακευτικής αγωγής είναι αρχικά να καταστρέφουν τα ενήλικα παράσιτα και μετά, οι προνύμφες τους στο αίμα. Παράλληλα , λαμβάνονται μέτρα για να αποφευχθούν οι επιπλοκές που είναι δυνατόν να εμφανισθούν από την καταστροφή των παρασίτων.Τα ενήλικα παράσιτα καταστρέφονται με τη χορήγηση melarsamine για 2 ημέρες, ενδομυϊκός ή με τη χορήγηση thiac-etarsamide  για  2 ημέρες, ενδοφλεβίως.  Παρά την καταστροφή των ενήλικων παρασίτων, οι προνύμφες τους κυκλοφορούν στο αίμα του ζώου για πολλούς μήνες. Γι’ αυτό, 5-6 εβδομάδες μετά τη χορήγηση των φαρμάκων κατά των ενήλικων παρασίτων, ακολουθεί η αγωγή κατά των προνυμφών με τη χορήγηση milbemycin oxime, εφάπαξ από το στόμα ή με τη χορήγηση ivermectin, εφάπαξ από το στόμα ή υποδορίως ( δε χορηγείται σε έγκυα ζώα). Με την αγωγή αυτή οι προνύμφες καταστρέφονται σε 15 ημέρες στο 90% των ζώων. Η επιτυχία της αγωγής ελέγχεται σε ένα μήνα με την αναζήτηση των προνυμφών στο αίμα. Όταν βρίσκονται προνύμφες η αγωγή επαναλαμβάνεται. Ένα μήνα αργότερα η εξέταση επαναλαμβάνεται, καθώς και η αγωγή κατά των προνυμφών αν είναι απαραίτητο. Κατά τη διάρκεια της αγωγής ή αρκετές εβδομάδες μετά την αγωγή υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να εμφανισθούν επιπλοκές από την καταστροφή των ενήλικων παρασίτων ή των προνυμφών τους. Σε πολλά από τα μολυσμένα ζώα εμφανίζονται θρομβοεμβολές και καταπληξία. Γι’ αυτό, είναι απαραίτητη η συνεχής  παρακολούθηση του ζώου και η στενή συνεργασία του ιδιοκτήτη με τον κτηνίατρο.
 
Άρθρο απο περιοδικό ' Τα σκυλιά μας κι εμείς '

Καλααζάρ- Χαρακτηριστικά – Συμπτώματα

Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2010@ 1:29 μμ
posted by admin

 

   Το Καλαζάρ είναι μια σύγχρονη πληγή και απειλή για τη ζωή των σκύλων. Στην ασθένεια αυτή τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα. Γενικά τα συμπτώματα δεν είναι καθοριστικά και ποτέ δεν μπορούμε να πούμε, ότι το ζώο μας πάσχει από την νόσο του Καλαζάρ χωρίς αιματολογική επιβεβαίωση, η οποία πρέπει να γίνεται απαραίτητα σε έγκυρο ιατρικό κέντρο. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στη πολύχρονη θητεία μου σαν κτηνίατρος, όπου συνάντησα ζώα, σε πολύ προχωρημένη νοσολογική κατάσταση χωρίς σπουδαία συμπτώματα και από την άλλη υπήρξαν ζώα με αρκετά συμπτώματα του Καλαζάρ, χωρίς όμως να είναι άρρωστα.
Συμπέρασμα: Η διάγνωση του καλαζάρ γίνεται μόνο με αιματολογική εξάταση και πάλι χρειάζεται να είμαστε λίγο επιφυλακτικοί διότι και οι περιπτώσεις των “ύποπτων” καθώς και των “ψευδώς θετικών” αποτελεσμάτων δεν είναι σπάνιες.
Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του Καλαζάρ είναι:
1.- Μια περιέργη αλλαγή στο χαρακτήρα του ζώου, που συνδέεται με αδιαφορία έως και ένα είδος νάρκης στη όλη συμπεριφορά του.
2.- Μια σταδιακή απίσχναση του ζώου, που συχνά είναι τόσο έντονη, δίνοντας στο σκυλί μία άθλια εικόνα, με έντονη ατροφία των μυών και ειδικά των μυών του κεφαλιού, προσδίνοντας στο ζώο εικόνα γερασμένου ζώου.
3.- Έντονα προβλήματα στο τρίχωμα με απώλεια τριχώματος στις περιοχές γύρω από τα μάτια, στα αυτιά, στο ρύγχος, στο λαιμό, στους αγκώνες, στα πόδια, στην ουρά και μερικές φορές σε ολόκληρο το σώμα. Η απώλεια του τριχώματος είναι διάχυτη, ή αλλιώς σε καθορισμένες εστίες. Η είκόνα του τριχώματος είναι κακή καθώς το τρίχωμα εμφανίζεται θαμπό, τζιβιασμένο και αδύνατο.
4.- Πολύ συχνά η κακή εικόνα του τριχώματος συνοδεύεται από μια εκτεταμένη δερματίτιδα με άφθονη πυτιρίδα, ορώδες υγρό και κιτρινωπές κρούστες. (Οι περιοχές με δερματίτιδα δεν ανταποκρίνονται σε καθιερωμένες θεραπείες και το ζώο συνήθως δεν έχει φαγούρα). Επίσης παρατηρούνται ρωγμές του δέρματος ιδιαίτερα στο μέτωπο στη μύτη, στην άκρη των αυτιών, στους αγκώνες και στα μπούτια. Επίσης εμφανίζονται έλκη στις γωνίες των ρουθουνιών, στην εξωτερική πλευρά των αυτιών, στα μαξιλάρια του πέλματος, στις ρινικές κοιλότητες και στον στοματικό βλεννογόνο.
5.- Αδικαιολόγιτη αύξηση των νυχιών, τα οποία γίνονται σαν νύχια γύπα.
6.- Αλλαγές στην ποιότητα του αίματος. Συνήθως μία γενική εξέταση αίματος θα μας δείξει αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, αυξημένη σφαιρίνη, μειωμένη αλβουμίνη…
7.- Αύξηση των λεμφαδένων και ειδικά στα πρώτα στάδια της νόσου.
8.- Μέτρια έως έντονη σπληνομεγαλία.
9.- Οφθαλμικά προβλήματα με κερατίτιδα (όπου μερικές φορές συνοδεύεται από διμερή έλκη του κερατοειδούς) και φλεγμονή των οφθαλμών (κόκκινα μάτια, δακρύρροια, πόνο)
10.- Κινητικές διαταραχές, και ειδικότερα ρευματοειδή προβλήματα (3 έως 5 % Των περιπτώσεων) σε οξεία εκδήλωση της νόσου.
11.- Γαστρεντερικά προβλήματα με έντονες και συχνές εναλλαγές διάρροιας – δυσκοιλιότητας.
* Σε σοβαρές μορφές (σπάνια), σε ζώα ηλικίας μικρότερης των 18 μηνών εμφανίζεται πυρετός μεγαλύτερος του> 41 ° C), τρόμος, και τα ζώα αυτά πεθαίνουν μέσα σε μερικές ημέρες.
** Η εξέλιξη της νόσου σε χρόνια μορφή είναι αργή και χαρακτηρίζετα με επιθέσεις επιδείνωσης της νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, που συνοδεύονται από διάρροια και αιμορραγία. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο θάνατος επέρχεται σε 80 έως 90% των νοσούντων ζώων.
   Τέλος αυτό το παράσιτο εισβάλλει στα κύτταρα των διαφόρων οργάνων, συνεπώς τα συμπτώματα εξαρτώνται από την τοποθεσία του παρασίτου στο σώμα του σκύλου, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διάγνωση.
 

Άρθρο από Παναγιώτη Παπαϊωάννου (Κτηνίατρος)

Μπεκάτσες Λαδολέμονο

Κυριακή, Ιουλίου 18, 2010@ 12:12 μμ
posted by admin

 

Υλικά :
 
8 μπεκάτσες
½  φλιτζ. Λάδι ελιάς
2 λεμόνια ( το χυμό τους )
½ κουταλάκι ρίγανη 
Αλάτι  
Πιπέρι 
Αλουμινόχαρτο
 
Εκτέλεση:
 
Μαδάμε τις μπεκάτσες και τις καψαλίζουμε, κρατώντας τες με μια λαβίδα πάνω από αναμμένο γκαζάκι, για να φύγουν όσα πούπουλα έχουν απομείνει.
Στη συνέχεια, χωρίς να αφαιρέσουμε τα εντόσθια, τις πλένουμε καλά με κρύο νερό, τις αφήνουμε να στραγγίξουν, τις σκουπίζουμε με απορροφητικό χαρτί κουζίνας και τις πασπαλίζουμε με αλάτι και πιπέρι.
Προθερμαίνουμε το φούρνο στους 180 ⁰ C.
Τυλίγουμε τις μπεκάτσες με αλουμινόχαρτο, ξεχωριστά την κάθε μία, τις τοποθετούμε σε ένα ταψί και τις ψήνουμε στον προθερμασμένο φούρνο, για περίπου 45', έως ότου μαλακώσουν.
Κατόπιν, τις βγάζουμε από το φούρνο, αφαιρούμε προσεκτικά το αλουμινόχαρτο, κόβουμε το κεφάλι και τα πόδια, ανοίγουμε την κοιλιά τους αφαιρούμε τα εντόσθια, τις βάζουμε σε ένα σκεύος και τις σκεπάζουμε για να διατηρηθούν ζεστές.
Βάζουμε στο μπλέντερ τα εντόσθια (πετάμε το στομάχι ), το λάδι, το χυμό λεμονιού, το αλάτι, το πιπέρι, τη ρίγανη και τα πολτοποιούμε, ώστε να γίνουν μια παχύρευστη σάλτσα. Δοκιμάζουμε και αν θέλουμε, προσθέτουμε λίγο λεμόνι ακόμη.
Κόβουμε τις μπεκάτσες σε κομμάτια, τις βάζουμε σε μία πιατέλα, τις περιχύνουμε με τη σάλτσα και σερβίρουμε. 
 
Συνταγή από Μαρία Λόη
 

 

Αξιότιμοι κύριοι,
 
Η ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος, Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, από την ανάληψη των καθηκόντων της έχει αποδείξει πως λειτουργεί σε ό,τι έχει να κάνει με την θήρα, μονομερώς, χωρίς την απαραίτητη επιστημονική τεκμηρίωση αλλά και χωρίς τη γνώμη και τη συμμετοχή των εκπροσώπων των Κυνηγετικών Οργανώσεων παρά το γεγονός πως αυτές αποτελούν σωματεία αναγνωρισμένα και συνεργαζόμενα με το συγκεκριμένο Υπουργείο και ελέγχονται άμεσα από τις κατά τόπους Δασικές Αρχές.
 
Από τον Οκτώβριο του 2009 και ενώ ακόμα οι αρμοδιότητες στο νεοσύστατο Υπουργείο ΠΕΚΑ δεν είχαν καθοριστεί, δέκα (10) οικολογικές Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις (ΜΚΟ) έστειλαν προς το Υπουργείο σχέδιο νόμου (!) με το φιλόδοξο τίτλο «Ασπίδα προστασίας για τη Βιοποικιλότητα» γεγονός που αποδεικνύει πως οι σχετικές διεργασίες είχαν αποφασιστεί και ξεκινήσει να υλοποιούνται προεκλογικά. Μεγάλο ποσοστό των προτάσεων των περιβαλλοντικών ΜΚΟ ενσωματώθηκε όπως μπορεί να διαπιστώσει κανείς στο νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα που κατέθεσε το ΥΠΕΚΑ για το οποίο η δημόσια διαβούλευση έληξε βεβιασμένα τη Δευτέρα 12/7/2010.
 
Οι παραπάνω οργανώσεις στην εισήγησή τους πρότειναν ιδιαίτερα σημαντική μείωση στη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου, αφαιρώντας με συνοπτικές διαδικασίες το μήνα Φεβρουάριο από αυτή, σε δύο σειρές κειμένου και χωρίς καμία επιστημονική αναφορά και τεκμηρίωση. Με αυτόν τον τρόπο δεν μπορεί παρά να θεωρηθεί (όπως είναι αναμενόμενο) πως οι συγκεκριμένες οργανώσεις διακατέχονται από αρνητική προκατάληψη απέναντι στη θήρα, η οποία όμως δε βασίζεται σε επιστημονικά δεδομένα.
 
Στα ίδια πλαίσια κινήθηκαν και οι συντελεστές του «Κόκκινου βιβλίου για τα απειλούμενα ζώα της Ελλάδας» που εκδόθηκε πρόσφατα. Στη θεματική ενότητα για τα πτηνά προτείνουν ολικές απαγορεύσεις θήρας για μερικά είδη όπως η πετροπέρδικα, για την οποία παραθέτουν μόλις δύο (2) βιβλιογραφικές αναφορές εκ των οποίων η μία έχει σαν αντικείμενο τη γενετική ταυτοποίηση και η δεύτερη εκπονήθηκε τη δεκαετία του 1980. Δεν χρειάζεται να είναι κανείς ειδικός επιστήμονας για να αντιληφθεί πως από τις παραπάνω βιβλιογραφικές αναφορές δεν προκύπτουν πρόσφατα πληθυσμιακά στοιχεία. Κι όμως, οι συντελεστές της συγκεκριμένης πρότασης για συνολική απαγόρευση της θήρας της πετροπέρδικας, αναφέρουν με βεβαιότητα πως ο πληθυσμός της πετροπέρδικας έχει συρρικνωθεί και σε μερικές περιοχές έχει εκλείψει, σε μία πρωτοφανή εκτροπή από κάθε έννοια επιστημονικής δεοντολογίας και τεκμηρίωσης.
 
Σε ότι αφορά στη θήρα και στην προετοιμασία για την έκδοση της νέας ετήσιας ρυθμιστικής απόφασης, φοβούμαστε πως και η ηγεσία του συγκεκριμένου Υπουργείου φαίνεται να δρα μεροληπτικά και μονομερώς με σαφώς αντικυνηγετικές προθέσεις, οι οποίες όμως δε βασίζονται σε επιστημονικά δεδομένα αλλά στις προσωπικές αντιλήψεις τόσο της κυρίας Υπουργού, όσο και των «συμβούλων» που έχει επιλέξει και προέρχονται από τις ίδιες οικολογικές ΜΚΟ. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται στο ακέραιο με την «πρόσκληση» από το ΥΠΕΚΑ σε διάλογο για το κυνήγι στον οποίο θα πάρουν μέρος η Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος, η Πανελλήνια Ένωση Βιοτεχνών & Επαγγελματιών Κυνηγετικών Ειδών (ΠΕΒΕΚΕ), επτά (7) οικολογικές ΜΚΟ και ένα (1) πανεπιστημιακό ίδρυμα:
 
Ελληνική Ορνιθολογική Εταιρεία
WWF Ελλάς
ΑΝΙΜΑ-Σύλλογος Προστασίας & Περίθαλψης ’γριας Ζωής
Ελληνική Εταιρεία Προστασίας της Φύσης
Πανελλήνιο Δίκτυο Οικολογικών Οργανώσεων
Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία
Πανεπιστήμιο Αθηνών,Τμήμα Βιολογίας, Έδρα Ζωολογίας
Καλλιστώ
Από τις παραπάνω επτά ΜΚΟ οι τέσσερις συμμετείχαν και συνυπέγραψαν την ατεκμηρίωτη πρόταση για αφαίρεση του Φεβρουαρίου από τη διάρκεια της κυνηγετικής περιόδου. Κατ΄ επέκταση θεωρείται βέβαιο το γεγονός πως δεν προσέρχονται με ανιδιοτέλεια, αμεροληψία και επιστημονική επάρκεια όπως θα άρμοζε σε διάλογο αυτού του επιπέδου, αλλά με προσωπικές και αυθαίρετες (στο βαθμό που δεν τεκμηριώνονται) αντιλήψεις. Η αποδοχή τέτοιων αντιλήψεων από επίσημο θεσμικό φορέα της Πολιτείας, όπως είναι το Υπουργείο Περιβάλλοντος Ενέργειας και Κλιματικής Αλλαγής, δε μπορεί παρά να συνιστά εκτροπή από τις υποχρεώσεις που απορρέουν με την ανάληψη καθηκόντων από την ηγεσία του και συγκεκριμένα την Υπουργό κα Μπιρμπίλη.
 
Θα είχε ιδιαίτερο ενδιαφέρον να δημοσιευτούν τα ονόματα και το επίπεδο εξειδίκευσης των εκπροσώπων των παραπάνω περιβαλλοντικών ΜΚΟ που θα πάρουν μέρος στο διάλογο και θα καθορίσουν το ρυθμιστικό πλαίσιο για τη Θήρα στην Ελλάδα, καθώς και το αν έχουν ασχοληθεί ποτέ με θέματα διαχείρισης της θήρας και των θηραματικών πληθυσμών έτσι ώστε να μπορούν να διαπιστώσουν οι Έλληνες κυνηγοί αλλά και οι πολίτες αυτής της χώρας τα κριτήρια με τα οποία λαμβάνονται οι επώδυνες αλλά αστήριχτες αποφάσεις εις βάρος τους.
 
Η ηγεσία του ΥΠΕΚΑ υιοθέτησε στο ακέραιο και απέστειλε ήδη στην Ε.Ε. με συνοπτικές διαδικασίες την πρόταση της Ελληνικής Ορνιθολογικής Εταιρείας με τις νέες περιοχές για ένταξη στο δίκτυο Natura 2000. Την παραπάνω αυθαίρετη κίνηση στο βαθμό που δεν ελέγχθηκε και δεν αξιολογήθηκε επιστημονικά και στο βαθμό που δεν έχουν δημοσιευτεί τα κριτήρια με τα οποία έγινε η επιλογή των συγκεκριμένων περιοχών, έρχεται να συμπληρώσει η άκρως απαξιωτική για τις Κυνηγετικές Οργανώσεις (οι οποίες όπως αναφέρουμε και στην εισαγωγή, αποτελούν σωματεία αναγνωρισμένα και συνεργαζόμενα με το συγκεκριμένο Υπουργείο και ελέγχονται άμεσα από τις κατά τόπους Δασικές Αρχές), πρόσκληση για διάλογο για το μέλλον της θήρας στην Ελλάδα με επτά οργανώσεις οι οποίες δεν έχουν αξιολογηθεί ποτέ για τα χρήματα που δαπανούν και δεν είναι υποχρεωμένες να δημοσιεύουν τα αποτελέσματα των ερευνών τους έτσι ώστε να μπορεί να κρίνει κάθε Έλληνας πολίτης αν επιτελούν ή όχι το έργο για το οποίο ιδρύθηκαν και λειτουργούν.
 
Εκτός των παραπάνω, το νέο νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα προβλέπει μεταξύ άλλων ρητά πως οι οικολογικές ΜΚΟ έχουν το δικαίωμα συνεργασίας με το ΥΠΕΚΑ σε διάφορα θέματα εφόσον έχουν «αποδεδειγμένη επιστημονική επάρκεια, τεχνογνωσία και εμπειρία». Η παραπάνω προϋπόθεση η οποία θα έπρεπε να θεωρείται δεδομένη για κάθε πολιτικό φορέα σε ευνομούμενη χώρα, αναιρείται πριν ακόμα ψηφιστεί το νομοσχέδιο, από το ίδιο το Υπουργείο το οποίο την εισηγείται, με την επίσημη πρόσκληση σε διάλογο για τη θήρα σε οργανώσεις των οποίων το αντικείμενο δεν έχει καμία σχέση με τη συγκεκριμένη δραστηριότητα ή έστω δεν έχουν καμία επιστημονική γνώση και εξειδίκευση έτσι ώστε να είναι σε θέση να προσφέρουν κάτι στον παραπάνω διάλογο.
 
Εκτός αυτού, έντονα ερωτηματικά εγείρει ο αποκλεισμός των σχετικών πανεπιστημιακών ιδρυμάτων του ΑΠΘ τα οποία έχουν σύμφωνα με το πρόγραμμα σπουδών τους ασύγκριτα μεγαλύτερη σχέση και εξειδίκευση σε θέματα σχετικά με τη διαχείριση της θήρας και των θηραματικών πληθυσμών σε σχέση με το Τμήμα Βιολογίας του Πανεπιστημίου Αθηνών.
 
Συμπληρωματικά αναφέρουμε πως στο νομοσχέδιο για τη βιοποικιλότητα που κατέθεσε πρόσφατα το ΥΠΕΚΑ και αναμένεται να περάσει σύντομα από τη βουλή, προβλέπεται η δυνατότητα να απαγορευτεί πλήρως η θήρα σε περίπτωση που διαπιστωθεί κάποια απειλή για τη βιοποικιλότητα, ανεξάρτητα από την αιτία για την οποία αυτή εκδηλώνεται. Το ΥΠΕΚΑ στα σχετικά δελτία τύπου κάνει λόγο για «εναρμόνιση του εθνικού στο κοινοτικό δίκαιο» και με δεδομένο το γεγονός πως η Ε.Ε, αναγνωρίζει τη νόμιμη θήρα ως επωφελή για τη βιοποικιλότητα δραστηριότητα, θα περίμενε κανείς την ενίσχυση παρά τους ατεκμηρίωτους περιορισμούς θήρας που προτείνονται στο νομοσχέδιο.
 
Γίνεται επομένως προφανές πως σε ότι έχει να κάνει με τις αναμενόμενες ρυθμίσεις για την κυνηγετική περίοδο 2010 2011, οι νόμιμοι Έλληνες κυνηγοί έχουμε να κάνουμε με μία ενορχηστρωμένη επίθεση κατά της παραδοσιακής δραστηριότητας της θήρας η οποία συντονίζεται από την ηγεσία του Υπουργείου Περιβάλλοντος και Κλιματικής Αλλαγής και θεωρείται βέβαιο πως θα επιφέρει αναίτιες και μη επιστημονικά τεκμηριωμένες απαγορεύσεις και περιορισμούς στη συγκεκριμένη δραστηριότητα.
 
Θεωρούμε τη συνάντηση που έχει εξαγγελθεί ως καίριο χτύπημα κατά της νόμιμης δραστηριότητας της θήρας, των σχετικών επιταγών της Ε.Ε. η οποία αναφέρει ρητά πως η θήρα είναι επωφελής για τη βιοποικιλότητα, της συνταγματικά κατοχυρωμένης αρχής της αναλογικότητας εις βάρος των 230.000 Ελλήνων κυνηγών, κάθε έννοιας επιστημονικής δεοντολογίας και τεκμηρίωσης και της ορθής πολιτικής εκπροσώπησης με μοναδικούς υπεύθυνους την κα Υπουργό και τον αρμόδιο Υφυπουργό.
 
Η συγκυρία στην οποία συμβαίνουν τα παραπάνω ενισχύει ακόμη περισσότερο τα προβλήματα που θα προκύψουν με τις αναμενόμενες αρνητικές για τη Θήρα αποφάσεις, με δεδομένο το γεγονός πως η Θήρα αποτελεί διέξοδο για αρκετούς Έλληνες πολίτες οι οποίοι εκτός από τα εισοδήματα τους, βλέπουν να περιορίζεται αναίτια και η αγαπημένη τους δραστηριότητα. Το ίδιο ισχύει και για τους επαγγελματίες του κλάδου οι περισσότεροι από τους οποίους είναι κυνηγοί και για τους οποίους προφανώς τα αποτελέσματα θα είναι ακόμη πιο οδυνηρά.
 
Λαμβάνοντας ως δεδομένη τη στάση της ηγεσίας του ΥΠΕΚΑ, αξιώνουμε πλέον από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος, ως νόμιμο εκπρόσωπο των Ελλήνων κυνηγών, να προβεί σε χρήση παντός νόμιμου δικαιώματος, τόσο σε Εθνικό όσο και σε Ευρωπαϊκό επίπεδο, για την υπεράσπιση του κυνηγιού στην Ελλάδα που δέχεται τη μεγαλύτερη αναίτια και αυθαίρετη επίθεση των τελευταίων δεκαετιών, ιδίως σε περίπτωση που από τις παραπάνω διεργασίες προκύψει κάποια μη επιστημονικά τεκμηριωμένη απαγόρευση ή περιορισμός θήρας.
 

Δυσπλασία του Ισχίου στο Σκύλο

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010@ 11:56 πμ
posted by admin

 

  Η δυσπλασία του ισχίου στο σκύλο είναι μία παθολογική κατάσταση που αφορά τη μία ή και τις δύο αρθρώσεις του ισχίου, σε σχέσει με τον στηρικτικό και κινητικό ρόλος της. Η άρθρωση αυτή συνδέει το οπίσθιο άκρο με τον κορμό του ζώου. Οι αρθρικές επιφάνειες που την αποτελούν είναι αυτή του μηριαίου οστού και της κοτύλης. Η κοτύλη δεν είναι άλλο παρά ένα κυκλικό βαθούλωμα, που περιβάλλει την κεφαλή του μηριαίου, ώστε να επιτρέπει την κίνηση της, αλλά παράλληλα να την συγκρατεί. Οι επιφάνειες αυτές, όπως και όλες οι αρθρικές επιφάνειες επικαλύπτονται από έναν προστατευτικό μαλακό ιστό, τον αρθρικό χόνδρο. Η άρθρωση αυτή προκειμένου να είναι πλήρως λειτουργική χρειάζεται να είναι σωστά ανεπτυγμένη. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως αυτό δεν συμβαίνει. Η άρθρωση τότε έχει μη κανονικό σχήμα κάτι που οδηγεί στην εκφύλισή της. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυσπλασία του ισχίου. Προκαλείται από μια χαλαρότητα των μυών, του συνδετικού ιστού αλλά και συνδέσμων που στηρίζουν την άρθρωση. Η χαλαρότητα επιτρέπει την μη στενή επαφή των οστών, με αποτέλεσμα την αλλαγή του μεγέθους και του σχήματος των αρθρικών επιφανειών. Τα περισσότερα δυσπλαστικά σκυλιά γεννιούνται με φυσιολογικές αρθρώσεις, λόγω όμως του γενετικού τους προφίλ, αλλά και άλλων παραγόντων αποκτούν την παραπάνω χαλαρή σύνδεση των στοιχείων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα αυτή τελικά να αλλοιώνεται.
 
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Τα συμπτώματα οφείλονται κατά κύριο λόγο στην ανάπτυξη φλεγμονής στην άρθρωση λόγω της ανώμαλης τριβής των αρθρικών επιφανειών μεταξύ τους. Σκύλοι όλων των ηλικιών μπορεί να τα εμφανίσουν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, κουτάβια μόλις 5 μηνών αρχίζουν και δείχνουν πόνο και δυσφορία κατά την άσκηση. Χωρίς παρέμβαση τα προσβεβλημένα ζώα αυτά σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να μην είναι σε θέση καν να βαδίσουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις παρόλα αυτά, συμπτώματα εμφανίζονται σε μεγαλύτερης ηλικίας ζώα. Συγκεκριμένα τα συμπτώματα θυμίζουν πολύ αυτά μιας αρθρίτιδας στο ισχίο. Δηλαδή ο σκύλος μεταβάλλει τον τρόπο βαδίσματος ή είναι διστακτικός να βαδίσει. Ακόμα αντιδρά σε προσπάθειά μας να κάμψουμε ή να εκτείνουμε την εν λόγω άρθρωση. Επίσης δυσκολεύεται να ανέβει σκάλες και είναι λιγότερο δραστήρος. Τελικά οι μυς των οπίσθιων άκρων ατροφούν και ο σκύλος αδυνατεί να σταθεί μόνος του. Συχνά ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου ζώου αγνοεί όλα αυτά τα συμπτώματα θεωρώντας, πως οφείλονται στην προχωρημένη ηλικία του κατοικιδίου του, ενώ ξαφνιάζεται, όταν αυτά υποχωρούν με την κατάλληλη αγωγή. Η δυσπλασία του ισχίου είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε μεγαλόσωμες φυλές σκύλων, όπως το Γερμανικό Ποιμενικό, το Μεγάλο Δανό, το Labrador Retriever, το Rottweiller, το Golden Retriever και τον Saint Bernard. Αυτό όμως δεν αποκλείει την εμφάνισή του και σε άλλες φυλές. Αφορά κυρίως καθαρόαιμα ζώα.
 
ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η ακριβής αιτιολογία της δυσπλασίας του ισχίου δεν είναι γνωστή και γι’ αυτό μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Οι παράγοντες που μπορεί να είναι υπεύθυνοι είναι:
1.- Γενετικοί: Είναι γενικά παραδεκτό ότι τα γονίδια παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην εμφάνιση του νοσήματος. Για το λόγο αυτό, ζώα που είναι διεγνωσμένα με δυσπλασία του ισχίου δεν χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγικούς σκοπούς, καθώς είναι πολύ πιθανό οι απόγονοι τους να πάσχουν από το ίδιο πρόβλημα. Αντίθετα, δύο ζώα που στο οικογενειακό ιστορικό απουσιάζει το νόσημα μπορούν να διασταυρωθούν με σχετική ασφάλεια.
2.- Διατροφή: Φαίνεται πως η υπερκατανάλωση τροφής και η παχυσαρκία έχουν μεγάλη επίδραση στην ένταση των συμπτωμάτων, καθώς το παχύσαρκο ζώο επιβαρύνει κατά πολύ μια ήδη δυσλειτουργική άρθρωση.
3.- Ασκηση: Η υπερβολική άσκηση μπορεί να επιβαρύνει την άρθρωση και να εντείνει τα συμπτώματα. Παρόλα αυτά κάθε ζώο πρέπει να ασκείται καθημερινά, απλώς αποφεύγοντας τις υπερβολές.
 
ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η διάγνωση γίνεται με συνδυασμό των συμπτωμάτων, των ευρημάτων της κλινικής εξέτασης από τον κτηνίατρο και της ακτινολογικής εξέτασης. Η οριστική διάγνωση δεν είναι πάντα εφικτή. Τα παραπάνω μέσα, παρόλα αυτά αποτελούν έναν πολύ καλό οδηγό για την εκτίμηση της κατάστασης του ζώου.
 
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η δυσπλασία του ισχίου μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο χειρουργικά όσο και συντηρητικά, με τη χορήγηση δηλαδή φαρμακευτικών ουσιών. Η επιλογή της μεθόδου έχει να κάνει με την ηλικία, το μέγεθος και την κατάσταση του ζώου. Οι χειρουργικές μέθοδοι είναι ποικίλες και η επιλογή της πιο κατάλληλης αφορά την κατάσταση της άρθρωσης και την ηλικία του ζώου. Πολλές φορές όμως, προκειμένου να αποφευχθεί η επιβάρυνση του σκύλου με χειρουργικές επεμβάσεις, επιλέγεται η συντηρητική θεραπεία. Αυτή συμπεριλαμβάνει τη χορήγηση φαρμάκων που επιβραδύνουν την αλλοίωση της άρθρωσης και μειώνουν τον πόνο. Συμπληρωματικά επιδιώκεται έλεγχος του βάρους του ζώου και φυσιοθεραπευτική αγωγή. Σε κάθε περίπτωση πάντως, πλήρης ίαση δεν είναι εφικτή καθώς πολλές φορές οι αλλοιώσεις δεν είναι αναστρέψιμες. Πρέπει να τονιστεί η θετική επίδραση των συμπληρωματων διατροφής στη συγκεκριμένη νόσο.
 
ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Ουσιαστική πρόληψη δεν είναι εφικτή. Ο μόνος τρόπος αποφυγής εμφάνισης του νοσήματος, είναι με τη σωστή επιλογή ζώων για αναπαραγωγή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ένα ζώο, ακόμα κι αν προέρχεται από υγιείς γονείς, δεν θα νοσήσει ποτέ. Τέλος η σωστή διατροφή, η καθημερινή όχι υπερβολική άσκηση και ο τακτικός κτηνιατρικός έλεγχος είναι μέτρα για την καλύτερη υγεία του ζώου.

EΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ: ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΧΑΡΗΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

                                  ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

 

Στατιστικά του “ Αρτεμις “

Σάββατο, Ιουλίου 3, 2010@ 9:04 μμ
posted by admin

Με την παρουσία εκπροσώπων κυνηγετικών οργανώσεων από τις περισσότερες μεσογειακές χώρες έγινε η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του επιστημονικού ερευνητικού προγράμματος «Αρτεμις». Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν το αποτέλεσμα 15 χρόνων λειτουργίας του «Αρτεμις» που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος με χρήματα των Ελλήνων κυνηγών. Οι δυνατότητες του προγράμματος είναι πραγματικά απεριόριστες… Μπορούν να προσφέρουν τα μέγιστα στην έρευνα της βιολογίας των θηραμάτων, στην έρευνα για το κυνηγετικό ενδιαφέρον και την κάρπωση, αλλά και οικονομικά στοιχεία σχετικά με την κυνηγετική δραστηριότητα, τον κυνηγετικό τουρισμό κλπ.

Στο σημερινό τεύχος θα δούμε κάποια στοιχεία από αυτά που παρουσίασαν οι υπεύθυνοι του προγράμματος Δρ. Χρήστος Θωμαΐδης (…) και ο Δασολόγος Μηχανολόγος Φάνης Καραμπατζάκης.
Το «Αρτεμις» μετράει την κυνηγετική εμπειρία με βάση τη χρονολογία έκδοσης της πρώτης άδειας. Δηλαδή, ένας κυνηγός που κυνηγάει π.χ. 20 χρόνια θεωρείται πιο έμπειρος από κάποιον που κυνηγάει 10. Ομως πέρα από την εμπειρία καταγράφεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυνηγετικής κοινότητας (κατά τη γνώμη του γράφοντος) που είναι το… δημογραφικό.

Χαρακτηριστικό του προβλήματος είναι η θεαματική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών κατά την τελευταία 20ετία. Τη δεκαετία του 1980 εκδίδονταν 345.000 κυνηγετικές άδειες, ενώ σήμερα έχουν πέσει στις 230.000. Από τους εν ενεργεία κυνηγούς οι περισσότεροι έχουν βγάλει για πρώτη φορά άδεια τη δεκαετία 1981-1990. Την επόμενη όμως δεκαετία, δηλαδή ανάμεσα στο 1991 και το 2000, μπήκαν στην κυνηγετική δραστηριότητα λιγότεροι από τους μισούς κυνηγούς σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Εκτοτε η πτώση συνεχίζεται σταθερά… Δυστυχώς η αντικυνηγετική προπαγάνδα έχει κάνει τη δουλειά της αποτρέποντας τους νέους να ασχοληθούν με το… «δολοφονικό κυνήγι», στρέφοντάς τους σε άλλες «πολιτικά ορθές» δραστηριότητες όπως είναι το internet, το ποδόσφαιρο κλπ. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι ακόμα και τα παιδιά των κυνηγών σε πολύ μικρό, σχετικά, ποσοστό γίνονται κυνηγοί.

Δυστυχώς, οι προοπτικές είναι ακόμα πιο δυσάρεστες, με δεδομένη την οικονομική κρίση που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία. Την επόμενη σεζόν αναμένεται σημαντική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών και αυτό θα είναι ένα ακόμα χτύπημα στην ευρωστία των Κυνηγετικών Συλλόγων, των επιχειρήσεων κυνηγετικών ειδών κ.ο.κ. Αυτό βέβαια δεν είναι διαπίστωση του «Αρτεμις», αλλά όσων αντιλαμβάνονται τι σημαίνει οικονομική κρίση…

Στο ζενίθ ο αγριόχοιρος

Γουρούνια! Πολλά γουρούνια! Η αύξηση του πληθυσμού τους επιβεβαιώνεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Ενδεικτικός είναι ο… ενθουσιώδης τρόπος με τον οποίο καταγράφεται αυτή η διαπίστωση και ο τρόπος με το οποίο παρουσιάστηκε: «Ραγδαία είναι και η αυξητική τάση της εθνικής ετήσιας κάρπωσης, γεγονός που σηματοδοτεί ανάλογη αυξητική τάση και στον πληθυσμό, ιδιαίτερα μετά το 2001 που άρχισε και η εντονότερη θηροφύλαξη λόγω της λειτουργίας της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής».

Μέσα σε μια δεκαετία η κάρπωση υπερδιπλασιάστηκε και όπως θα δείτε στο σχετικό γράφημα έφτασε και ξεπέρασε τα 250.000 ζώα. Αυτή η εξέλιξη σαφώς έχει και παραμέτρους οι οποίες δεν καταμετρώνται από το «Αρτεμις», τουλάχιστον προς το παρόν. Ενα κέρδος πέρα από τη μεγάλη κάρπωση, είναι και η μείωση της πίεσης στα άλλα θηράματα και ειδικότερα στον λαγό. Η στροφή αρκετών κυνηγών στο γουρουνοκυνήγι ωφέλησε τον λαγό, που δείχνει και αυτός αυξητικές τάσεις.

Βεβαίως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού του αγριόχοιρου οφείλετε και στην… μπασταρδοποίησή του με ήμερους αγριόχοιρους. Δυστυχώς μεγάλο πλέον μέρος του πληθυσμού των αγριόχοιρων ανήκει στο συμπαθές είδος των ημιάγριων, που το χαρακτηριστικό τους είναι η ευκολία στην αναπαραγωγή και οι μεγάλες σε αριθμό γέννες. Ομως γι' αυτό το μεγάλο θέμα θα τα πούμε άλλη φορά…

Ο «κύκλος» της πέρδικας

Επιβεβαιώνεται και από το ερευνητικό πρόγραμμα «Αρτεμις» η τάση που υπάρχει σε αυτό το είδος, για ανώτατο και κατώτερο πληθυσμιακό επίπεδο μέσα σε έναν δεκαετή κύκλο. Σύμφωνα με το αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν, τη διετία '95-'96 θηρεύτηκαν οι περισσότερες πέρδικες, ενώ ακολούθησε πτωτική τάση μέχρι τη διετία 2003-2004, οπότε η κάρπωση ανεβαίνει και πάλι σε μεγάλα επίπεδα. Βέβαια, η κάρπωση είναι αποτέλεσμα της κυνηγετικής ευκαιρίας, οπότε το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα. Οταν υπάρχουν θηράματα, υπάρχει και ανάλογη κάρπωση. Και στα πολλά και στα λίγα!

Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από την περίοδο 2007-2008 μετατοπίστηκε η κυνηγετική περίοδος του κυνηγίου της ορεινής πέρδικας και από 15 Σεπτεμβρίου που ήταν η έναρξη μεταφέρθηκε στην 1η Οκτωβρίου. Αντίστοιχα η λήξη από 30 Νοεμβρίου πήγε στις 15 Δεκεμβρίου. Αυτή η μετατόπιση μείωσε την πίεση στην πέρδικα, αφού πολλοί κυνηγοί στρέφονται στο κυνήγι της μπεκάτσας, ενώ παράλληλα οι καιρικές συνθήκες του χειμώνα αποθαρρύνουν αρκετούς από το να ανέβουν στα βουνά.

Την επόμενη χρονιά επί «υφυπουργίας» Κιλτίδη μειώθηκε και το όριο κάρπωσης, από τέσσερα σε δύο πουλιά.

Στην έρευνα του «Αρτεμις» ως περδικοκυνηγοί υπολογίζονται όσοι θήρευσαν τουλάχιστον μία πέρδικα σε μια κυνηγετική περίοδο.

Η μέση κάρπωση των περδικοκυνηγών είναι τέσσερα πουλιά ανά έτος και αυτός ο αριθμός παραμένει σταθερός ολόκληρη την 15ετία της έρευνας. Ομως, μειώνεται ο αριθμός των περδικοκυνηγών. Το ανώτερο επίπεδο παρατηρείται την περίοδο 1995-1996 με ποσοστό 33% επί του συνόλου των κυνηγών, ενώ το κατώτερο, που είναι 20%, την περίοδο 2008-2009. Αυτή η τάση επηρεάζει και τη συνολική κάρπωση και βέβαια αποτυπώνεται στον συνολικό αριθμό της κάρπωσης. Το 1996 θηρεύτηκαν 320.000 ορεινές πέρδικες, ενώ το 2008 λιγότερες από τις μισές. Μόλις 150.000 πουλιά…

Μπεκάτσες σε μετακίνηση…

Η μπεκάτσα παρουσιάζει επίσης τον κυκλικό βιολογικό κύκλο και περίπου κάθε δέκα χρόνια έχει ένα ανώτατο και κατώτατο σημείο. Τα αποτελέσματα του «Αρτεμις» αποδεικνύουν ότι η κάρπωση ακολουθεί τη διακύμανση του πληθυσμού και σε καμιά περίπτωση το κυνήγι δεν επηρεάζει τον πληθυσμό του είδους.

Οι καλύτερες χρονιές από πλευράς κάρπωσης ήταν το 1999-2000 και το 2007-2008 οπότε η κάρπωση έφτασε το ανώτατο επίπεδο που ήταν 12 πουλιά (μέσος όρος) επί του συνόλου των μπεκατσοκυνηγών. Η χειρότερη χρονιά ήταν το 2002-2003, οπότε η μέση κάρπωση έπεσε στα 5 πουλιά ανά μπεκατσοκυνηγό.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι στο σύνολο των κυνηγών ο ένας στους δύο θηρεύει τουλάχιστον μια μπεκάτσα μέσα στην κυνηγετική σεζόν.

Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κυνηγός φονεύει μια στις τρεις από αυτές που συναντάει, ενώ βάζει στην τσάντα ένα πουλί ανά δύο εξορμήσεις.

Πέρα από τα προαναφερθέντα αριθμητικά στοιχεία μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δυνατότητες που δίνει το «Αρτεμις» στην παρακολούθηση των μετατοπίσεων και της μετανάστευσης της μπεκάτσας. Ενδεικτικό ήταν το γράφημα που μας παρουσίασε ο δρ. Χρήστος Θωμαΐδης, παρουσιάζοντας τις μετατοπίσεις της μπεκάτσας το δεκαήμερο 21 έως 31 Οκτωβρίου 2007. Οι μπεκάτσες, σύμφωνα με το γράφημα, μετακινούνταν από τους νομούς Δράμας, Σερρών, Θεσσαλονίκης κλπ. προς Λέσβο, Χίο και Μικρά Ασία. Και ας περιμέναμε εμείς οι νότιοι πώς και πώς…

Η αύξηση του λαγού

Ιδού το εθνικό μας θήραμα! Το 25-30% των κυνηγών θηρεύει δύο λαγούς ανά έτος, ενώ η εθνική μας κάρπωση φτάνει τα 240.000 ζώα. Η χαμηλότερη περίοδος ήταν το 1998-1999 με μόλις 100.000 λαγούς. Ηταν η χρονιά (αν δεν κάνω λάθος) που είχε εμφανιστεί η αιμορραγική νόσος. Ηταν όμως και η χρονιά που δημιουργήθηκε και η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή. Από εκείνη τη χρονιά ο λαγός αυξάνεται και πληθύνεται. Αναμφίβολα η Θηροφυλακή συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση των λαγών, μια και η νυκτερινή λαθροθηρία ήταν μια μάστιγα για το δημοφιλές θήραμα. Δυστυχώς αυτού του είδους η λαθροθηρία εξακολουθεί να υπάρχει έστω και σημαντικά μειωμένη. Οι αναγνώστες που διάβασαν το προηγούμενο τεύχος με το ρεπορτάζ της καταδίκης του δολοφόνου νυκτολαθροθήρα, μπορούν να κατανοήσουν πόσο μεγάλη πληγή είναι αυτού του είδους η λαθροθηρία.

Κατά το «Αρτεμις», το 40% των Ελλήνων κυνηγών έχει θηρεύσει έναν λαγό ανά έτος, ενώ το 20% των κυνηγετικών εξορμήσεων γίνεται αποκλειστικά για κυνήγι λαγού.

Τα λοιπά θηράματα…

Τα αγριοκούνελα περιορίζονται σε κάποια νησιά, όπως π.χ. η Λήμνος, που αποτελούν πραγματική πληγή μια και αυξάνονται και πληθύνονται ανεξέλεγκτα. Το κυνηγετικό όπλο δεν μπορεί να ελέγξει τον πληθυσμό τους και αυτό αποδεικνύεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Παρά τη μεγάλη αναλογικά κάρπωση σε σχέση με τις συναντήσεις, τα αγριοκούνελα… δεν πτοούνται. Τη χρονιά 2005-2006 μπήκαν στην τσάντα 40.000 αγριοκούνελα.

Τα αγριοπερίστερα παρουσιάζουν περιορισμένο κυνηγετικό ενδιαφέρον και επομένως περιορισμένη κάρπωση.

Η καλύτερη χρονιά για την κάρπωση της νησιωτικής πέρδικας ήταν το 2003, οπότε θηρεύτηκαν περίπου 140.000 πουλιά. Εκτοτε, η «συγκομιδή» παρουσιάζει πτωτική τάση. Ομως και εδώ παρουσιάζεται ο περίφημος δεκαετής κύκλος…

Τα ορτύκια προσφέρονται για μεγάλη κάρπωση, αφού το ένα στα δύο που θα συναντήσει ο κυνηγός θα καταλήξει στην τσάντα του. Η ζήτηση και η κάρπωση παραμένουν σε σταθερά επίπεδα, κάτι που σημαίνει πως οι πληθυσμοί παρουσιάζουν αξιοσημείωτη σταθερότητα. Το ορτύκι πρέπει να… αγιοποιηθεί, κατά τα πρότυπα της… «αγίας τσίχλας» όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά οι έμποροι.

Στις τσίχλες παρατηρείται σχετική σταθερότητα. Οταν έρχονται οι τσίχλες και όσο αυτές υπάρχουν, τόσο οι κυνηγοί εξορμούν. Μόλις χάνονται οι τσίχλες χάνονται και οι τσιχλοκυνηγοί. Η κάρπωση είναι σχετικά μικρή, αφού μόλις μια στις τέσσερις ευκαιρίες θα «καρποφορήσει» και ο κυνηγός θα βάλει το πουλί στην τσάντα. Η συνολική κάρπωση είναι εντυπωσιακή, ενώ καλύτερη χρονιά ήταν η κυνηγετική περίοδος 2004-2005.

Κείμενο: Νίκος Φωτακόπουλος