You are currently browsing the archives for the Κτηνιατρικά category.

Archive for the ‘Κτηνιατρικά’ Category

Διροφιλαρίωση – Σκουλήκι της καρδιάς

Κυριακή, Ιουλίου 25, 2010@ 10:57 ΜΜ
posted by admin

 

Διροφιλαρίωση Η διροφιλαρίωση είναι ένα νόσημα του σκύλου και των άλλων σαρκοφάγων ζώων στην Ελλάδα και σε ολόκληρο τον κόσμο και οφείλεται στο παράσιτο Dirofilaria  immitis  ( σκουλήκι της καρδιάς ). Τα ενήλικα παράσιτα (ονομάζονται φιλάριες ) έχουν μήκος 12 – 31 cm, ζουν έως 7 χρόνια και παράγουν προνύμφες (μικροφιλαρίες), ο οποίες κυκλοφορούν στο αίμα του μολυσμένου ζώου για 2,5 έως 5 χρόνια. Οι προνύμφες αυτές είναι δυνατόν να μολύνουν και τα έμβρυα των μολυσμένων ζώων. Στη χώρα μας, προνύμφες του παράσιτου έχουν βρεθεί στο 4-5% των σκυλιών στη Μακεδονία και στη Θράκη και στο 0,6% των σκύλων στην Αθήνα.
 
Πώς γίνεται η μόλυνση του σκύλου και σε ποια όργανα του ζώου αναπτύσσεται το παράσιτο;
 
Ο σκύλος μολύνεται όταν τσιμπηθεί από μολυσμένα κουνούπια , τα οποία μολύνθηκαν με τις προνύμφες του παρασίτου, όταν απομύζησαν περίπου 15 ημέρες πριν αίμα από μολυσμένα σαρκοφάγα. Μετά την είσοδο τους στον σκύλο, οι προνύμφες φθάνουν στους κλάδους της πνευμονικής αρτηρίας, στην καρδιά  και στην οπίσθια κοίλη φλέβα, όπου ενηλικιώνονται σε 4-9 μήνες. Τα θηλυκά παράσιτα παράγουν προνύμφες για 7-9 μήνες, οι οποίες κυκλοφορούν στο αίμα του ζώου.
 
Ποια περίοδος είναι η πιο επικίνδυνη για να μολυνθεί ο σκύλος στην Ελλάδα;
 
Η περίοδος από τον Απρίλιο έως το Νοέμβριο είναι η πιο επικίνδυνη για τη μόλυνση των ζώων στη χώρα μας.
 
Τι αλλοιώσεις προκαλούν τα παράσιτα στον μολυσμένο σκύλο; 
 
Τα παράσιτα ενηλικιώνονται και παραμένουν μέσα στα μεγάλα  αγγεία και στην καρδιά του μολυσμένου ζώου με αποτέλεσμα να προκαλείται στένωση του αυλού και πάχυνση των τοιχωμάτων των αγγείων, που χάνουν την ελαστικότητά τους. Επίσης, προκαλούνται θρόμβοι και θρομβοεμβολές στους πνεύμονες, πνευμονική υπέρταση, υπερτροφία και διάταση της καρδιάς, καρδιακή ανεπάρκεια, αύξηση της φλεβικής πίεσης στο ήπαρ, καταστροφή του ηπατικού παρεγχύματος κ.α.
 
Ποια είναι τα πιο συχνά συμπτώματα της διροφιλαρίωσης στο μολυσμένο σκύλο; 
 
Στη διροφιλαρίωση συνήθως δεν εμφανίζονται συμπτώματα. Είναι όμως δυνατόν να παρατηρηθεί στο ζώο δύσπνοια, χρόνιος παροξυντικός βήχας που εμφανίζεται κυρίως το πρωί και το βράδυ ή κάθε φορά που το ζώο καταπονείται. Επίσης, παρατηρείται εύκολη κόπωση του ζώου, κακή κατάσταση του τριχώματος κ.α.
 
Η φαρμακευτική αγωγή είναι αποτελεσματική ; Υπάρχουν κίνδυνοι για την υγεία του ζώου; 
 
Η φαρμακευτική αγωγή στη διροφιλαρίωση είναι πολύ αποτελεσματική. Δεν πρέπει όμως να χορηγούνται φάρμακα, π.χ. στα υπερήλικα ζώα, όταν αυτά δεν εμφανίζουν συμπτώματα του νοσήματος, καθώς και στα ζώα που έχουν καρδιακή, ηπατική, νεφρική ανεπάρκεια. Επίσης , η αγωγή αναβάλλεται στα ζώα που εμφανίζουν ίκτερο, ασκίτη κ.α. Στόχος της φαρμακευτικής αγωγής είναι αρχικά να καταστρέφουν τα ενήλικα παράσιτα και μετά, οι προνύμφες τους στο αίμα. Παράλληλα , λαμβάνονται μέτρα για να αποφευχθούν οι επιπλοκές που είναι δυνατόν να εμφανισθούν από την καταστροφή των παρασίτων.Τα ενήλικα παράσιτα καταστρέφονται με τη χορήγηση melarsamine για 2 ημέρες, ενδομυϊκός ή με τη χορήγηση thiac-etarsamide  για  2 ημέρες, ενδοφλεβίως.  Παρά την καταστροφή των ενήλικων παρασίτων, οι προνύμφες τους κυκλοφορούν στο αίμα του ζώου για πολλούς μήνες. Γι’ αυτό, 5-6 εβδομάδες μετά τη χορήγηση των φαρμάκων κατά των ενήλικων παρασίτων, ακολουθεί η αγωγή κατά των προνυμφών με τη χορήγηση milbemycin oxime, εφάπαξ από το στόμα ή με τη χορήγηση ivermectin, εφάπαξ από το στόμα ή υποδορίως ( δε χορηγείται σε έγκυα ζώα). Με την αγωγή αυτή οι προνύμφες καταστρέφονται σε 15 ημέρες στο 90% των ζώων. Η επιτυχία της αγωγής ελέγχεται σε ένα μήνα με την αναζήτηση των προνυμφών στο αίμα. Όταν βρίσκονται προνύμφες η αγωγή επαναλαμβάνεται. Ένα μήνα αργότερα η εξέταση επαναλαμβάνεται, καθώς και η αγωγή κατά των προνυμφών αν είναι απαραίτητο. Κατά τη διάρκεια της αγωγής ή αρκετές εβδομάδες μετά την αγωγή υπάρχει μεγάλος κίνδυνος να εμφανισθούν επιπλοκές από την καταστροφή των ενήλικων παρασίτων ή των προνυμφών τους. Σε πολλά από τα μολυσμένα ζώα εμφανίζονται θρομβοεμβολές και καταπληξία. Γι’ αυτό, είναι απαραίτητη η συνεχής  παρακολούθηση του ζώου και η στενή συνεργασία του ιδιοκτήτη με τον κτηνίατρο.
 
Άρθρο απο περιοδικό ' Τα σκυλιά μας κι εμείς '
0 Comments

Καλααζάρ- Χαρακτηριστικά – Συμπτώματα

Δευτέρα, Ιουλίου 19, 2010@ 1:29 ΜΜ
posted by admin

 

   Το Καλαζάρ είναι μια σύγχρονη πληγή και απειλή για τη ζωή των σκύλων. Στην ασθένεια αυτή τα πράγματα είναι πολύ μπερδεμένα. Γενικά τα συμπτώματα δεν είναι καθοριστικά και ποτέ δεν μπορούμε να πούμε, ότι το ζώο μας πάσχει από την νόσο του Καλαζάρ χωρίς αιματολογική επιβεβαίωση, η οποία πρέπει να γίνεται απαραίτητα σε έγκυρο ιατρικό κέντρο. Υπάρχουν πολλές περιπτώσεις στη πολύχρονη θητεία μου σαν κτηνίατρος, όπου συνάντησα ζώα, σε πολύ προχωρημένη νοσολογική κατάσταση χωρίς σπουδαία συμπτώματα και από την άλλη υπήρξαν ζώα με αρκετά συμπτώματα του Καλαζάρ, χωρίς όμως να είναι άρρωστα.
Συμπέρασμα: Η διάγνωση του καλαζάρ γίνεται μόνο με αιματολογική εξάταση και πάλι χρειάζεται να είμαστε λίγο επιφυλακτικοί διότι και οι περιπτώσεις των “ύποπτων” καθώς και των “ψευδώς θετικών” αποτελεσμάτων δεν είναι σπάνιες.
Τα χαρακτηριστικά συμπτώματα του Καλαζάρ είναι:
1.- Μια περιέργη αλλαγή στο χαρακτήρα του ζώου, που συνδέεται με αδιαφορία έως και ένα είδος νάρκης στη όλη συμπεριφορά του.
2.- Μια σταδιακή απίσχναση του ζώου, που συχνά είναι τόσο έντονη, δίνοντας στο σκυλί μία άθλια εικόνα, με έντονη ατροφία των μυών και ειδικά των μυών του κεφαλιού, προσδίνοντας στο ζώο εικόνα γερασμένου ζώου.
3.- Έντονα προβλήματα στο τρίχωμα με απώλεια τριχώματος στις περιοχές γύρω από τα μάτια, στα αυτιά, στο ρύγχος, στο λαιμό, στους αγκώνες, στα πόδια, στην ουρά και μερικές φορές σε ολόκληρο το σώμα. Η απώλεια του τριχώματος είναι διάχυτη, ή αλλιώς σε καθορισμένες εστίες. Η είκόνα του τριχώματος είναι κακή καθώς το τρίχωμα εμφανίζεται θαμπό, τζιβιασμένο και αδύνατο.
4.- Πολύ συχνά η κακή εικόνα του τριχώματος συνοδεύεται από μια εκτεταμένη δερματίτιδα με άφθονη πυτιρίδα, ορώδες υγρό και κιτρινωπές κρούστες. (Οι περιοχές με δερματίτιδα δεν ανταποκρίνονται σε καθιερωμένες θεραπείες και το ζώο συνήθως δεν έχει φαγούρα). Επίσης παρατηρούνται ρωγμές του δέρματος ιδιαίτερα στο μέτωπο στη μύτη, στην άκρη των αυτιών, στους αγκώνες και στα μπούτια. Επίσης εμφανίζονται έλκη στις γωνίες των ρουθουνιών, στην εξωτερική πλευρά των αυτιών, στα μαξιλάρια του πέλματος, στις ρινικές κοιλότητες και στον στοματικό βλεννογόνο.
5.- Αδικαιολόγιτη αύξηση των νυχιών, τα οποία γίνονται σαν νύχια γύπα.
6.- Αλλαγές στην ποιότητα του αίματος. Συνήθως μία γενική εξέταση αίματος θα μας δείξει αναιμία, λευκοπενία, θρομβοπενία, αυξημένη σφαιρίνη, μειωμένη αλβουμίνη…
7.- Αύξηση των λεμφαδένων και ειδικά στα πρώτα στάδια της νόσου.
8.- Μέτρια έως έντονη σπληνομεγαλία.
9.- Οφθαλμικά προβλήματα με κερατίτιδα (όπου μερικές φορές συνοδεύεται από διμερή έλκη του κερατοειδούς) και φλεγμονή των οφθαλμών (κόκκινα μάτια, δακρύρροια, πόνο)
10.- Κινητικές διαταραχές, και ειδικότερα ρευματοειδή προβλήματα (3 έως 5 % Των περιπτώσεων) σε οξεία εκδήλωση της νόσου.
11.- Γαστρεντερικά προβλήματα με έντονες και συχνές εναλλαγές διάρροιας – δυσκοιλιότητας.
* Σε σοβαρές μορφές (σπάνια), σε ζώα ηλικίας μικρότερης των 18 μηνών εμφανίζεται πυρετός μεγαλύτερος του> 41 ° C), τρόμος, και τα ζώα αυτά πεθαίνουν μέσα σε μερικές ημέρες.
** Η εξέλιξη της νόσου σε χρόνια μορφή είναι αργή και χαρακτηρίζετα με επιθέσεις επιδείνωσης της νεφρικής και ηπατικής λειτουργίας, που συνοδεύονται από διάρροια και αιμορραγία. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο θάνατος επέρχεται σε 80 έως 90% των νοσούντων ζώων.
   Τέλος αυτό το παράσιτο εισβάλλει στα κύτταρα των διαφόρων οργάνων, συνεπώς τα συμπτώματα εξαρτώνται από την τοποθεσία του παρασίτου στο σώμα του σκύλου, γεγονός που καθιστά δύσκολη τη διάγνωση.
 

Άρθρο από Παναγιώτη Παπαϊωάννου (Κτηνίατρος)

0 Comments

Δυσπλασία του Ισχίου στο Σκύλο

Σάββατο, Ιουλίου 10, 2010@ 11:56 ΠΜ
posted by admin

 

  Η δυσπλασία του ισχίου στο σκύλο είναι μία παθολογική κατάσταση που αφορά τη μία ή και τις δύο αρθρώσεις του ισχίου, σε σχέσει με τον στηρικτικό και κινητικό ρόλος της. Η άρθρωση αυτή συνδέει το οπίσθιο άκρο με τον κορμό του ζώου. Οι αρθρικές επιφάνειες που την αποτελούν είναι αυτή του μηριαίου οστού και της κοτύλης. Η κοτύλη δεν είναι άλλο παρά ένα κυκλικό βαθούλωμα, που περιβάλλει την κεφαλή του μηριαίου, ώστε να επιτρέπει την κίνηση της, αλλά παράλληλα να την συγκρατεί. Οι επιφάνειες αυτές, όπως και όλες οι αρθρικές επιφάνειες επικαλύπτονται από έναν προστατευτικό μαλακό ιστό, τον αρθρικό χόνδρο. Η άρθρωση αυτή προκειμένου να είναι πλήρως λειτουργική χρειάζεται να είναι σωστά ανεπτυγμένη. Σε ορισμένες περιπτώσεις όμως αυτό δεν συμβαίνει. Η άρθρωση τότε έχει μη κανονικό σχήμα κάτι που οδηγεί στην εκφύλισή της. Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται δυσπλασία του ισχίου. Προκαλείται από μια χαλαρότητα των μυών, του συνδετικού ιστού αλλά και συνδέσμων που στηρίζουν την άρθρωση. Η χαλαρότητα επιτρέπει την μη στενή επαφή των οστών, με αποτέλεσμα την αλλαγή του μεγέθους και του σχήματος των αρθρικών επιφανειών. Τα περισσότερα δυσπλαστικά σκυλιά γεννιούνται με φυσιολογικές αρθρώσεις, λόγω όμως του γενετικού τους προφίλ, αλλά και άλλων παραγόντων αποκτούν την παραπάνω χαλαρή σύνδεση των στοιχείων της άρθρωσης, με αποτέλεσμα αυτή τελικά να αλλοιώνεται.
 
ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΑ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Τα συμπτώματα οφείλονται κατά κύριο λόγο στην ανάπτυξη φλεγμονής στην άρθρωση λόγω της ανώμαλης τριβής των αρθρικών επιφανειών μεταξύ τους. Σκύλοι όλων των ηλικιών μπορεί να τα εμφανίσουν. Σε σοβαρές περιπτώσεις, κουτάβια μόλις 5 μηνών αρχίζουν και δείχνουν πόνο και δυσφορία κατά την άσκηση. Χωρίς παρέμβαση τα προσβεβλημένα ζώα αυτά σε μεγαλύτερη ηλικία μπορεί να μην είναι σε θέση καν να βαδίσουν. Στις περισσότερες περιπτώσεις παρόλα αυτά, συμπτώματα εμφανίζονται σε μεγαλύτερης ηλικίας ζώα. Συγκεκριμένα τα συμπτώματα θυμίζουν πολύ αυτά μιας αρθρίτιδας στο ισχίο. Δηλαδή ο σκύλος μεταβάλλει τον τρόπο βαδίσματος ή είναι διστακτικός να βαδίσει. Ακόμα αντιδρά σε προσπάθειά μας να κάμψουμε ή να εκτείνουμε την εν λόγω άρθρωση. Επίσης δυσκολεύεται να ανέβει σκάλες και είναι λιγότερο δραστήρος. Τελικά οι μυς των οπίσθιων άκρων ατροφούν και ο σκύλος αδυνατεί να σταθεί μόνος του. Συχνά ο ιδιοκτήτης ενός τέτοιου ζώου αγνοεί όλα αυτά τα συμπτώματα θεωρώντας, πως οφείλονται στην προχωρημένη ηλικία του κατοικιδίου του, ενώ ξαφνιάζεται, όταν αυτά υποχωρούν με την κατάλληλη αγωγή. Η δυσπλασία του ισχίου είναι μια κατάσταση που εμφανίζεται με μεγαλύτερη συχνότητα σε μεγαλόσωμες φυλές σκύλων, όπως το Γερμανικό Ποιμενικό, το Μεγάλο Δανό, το Labrador Retriever, το Rottweiller, το Golden Retriever και τον Saint Bernard. Αυτό όμως δεν αποκλείει την εμφάνισή του και σε άλλες φυλές. Αφορά κυρίως καθαρόαιμα ζώα.
 
ΑΙΤΙΑ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η ακριβής αιτιολογία της δυσπλασίας του ισχίου δεν είναι γνωστή και γι’ αυτό μόνο υποθέσεις μπορούν να γίνουν. Οι παράγοντες που μπορεί να είναι υπεύθυνοι είναι:
1.- Γενετικοί: Είναι γενικά παραδεκτό ότι τα γονίδια παίζουν σημαντικότατο ρόλο στην εμφάνιση του νοσήματος. Για το λόγο αυτό, ζώα που είναι διεγνωσμένα με δυσπλασία του ισχίου δεν χρησιμοποιούνται για αναπαραγωγικούς σκοπούς, καθώς είναι πολύ πιθανό οι απόγονοι τους να πάσχουν από το ίδιο πρόβλημα. Αντίθετα, δύο ζώα που στο οικογενειακό ιστορικό απουσιάζει το νόσημα μπορούν να διασταυρωθούν με σχετική ασφάλεια.
2.- Διατροφή: Φαίνεται πως η υπερκατανάλωση τροφής και η παχυσαρκία έχουν μεγάλη επίδραση στην ένταση των συμπτωμάτων, καθώς το παχύσαρκο ζώο επιβαρύνει κατά πολύ μια ήδη δυσλειτουργική άρθρωση.
3.- Ασκηση: Η υπερβολική άσκηση μπορεί να επιβαρύνει την άρθρωση και να εντείνει τα συμπτώματα. Παρόλα αυτά κάθε ζώο πρέπει να ασκείται καθημερινά, απλώς αποφεύγοντας τις υπερβολές.
 
ΔΙΑΓΝΩΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η διάγνωση γίνεται με συνδυασμό των συμπτωμάτων, των ευρημάτων της κλινικής εξέτασης από τον κτηνίατρο και της ακτινολογικής εξέτασης. Η οριστική διάγνωση δεν είναι πάντα εφικτή. Τα παραπάνω μέσα, παρόλα αυτά αποτελούν έναν πολύ καλό οδηγό για την εκτίμηση της κατάστασης του ζώου.
 
ΑΝΤΙΜΕΤΩΠΙΣΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Η δυσπλασία του ισχίου μπορεί να αντιμετωπιστεί τόσο χειρουργικά όσο και συντηρητικά, με τη χορήγηση δηλαδή φαρμακευτικών ουσιών. Η επιλογή της μεθόδου έχει να κάνει με την ηλικία, το μέγεθος και την κατάσταση του ζώου. Οι χειρουργικές μέθοδοι είναι ποικίλες και η επιλογή της πιο κατάλληλης αφορά την κατάσταση της άρθρωσης και την ηλικία του ζώου. Πολλές φορές όμως, προκειμένου να αποφευχθεί η επιβάρυνση του σκύλου με χειρουργικές επεμβάσεις, επιλέγεται η συντηρητική θεραπεία. Αυτή συμπεριλαμβάνει τη χορήγηση φαρμάκων που επιβραδύνουν την αλλοίωση της άρθρωσης και μειώνουν τον πόνο. Συμπληρωματικά επιδιώκεται έλεγχος του βάρους του ζώου και φυσιοθεραπευτική αγωγή. Σε κάθε περίπτωση πάντως, πλήρης ίαση δεν είναι εφικτή καθώς πολλές φορές οι αλλοιώσεις δεν είναι αναστρέψιμες. Πρέπει να τονιστεί η θετική επίδραση των συμπληρωματων διατροφής στη συγκεκριμένη νόσο.
 
ΠΡΟΛΗΨΗ ΤΗΣ ΔΥΣΠΛΑΣΙΑΣ ΤΟΥ ΙΣΧΥΟΥ
 
   Ουσιαστική πρόληψη δεν είναι εφικτή. Ο μόνος τρόπος αποφυγής εμφάνισης του νοσήματος, είναι με τη σωστή επιλογή ζώων για αναπαραγωγή, χωρίς αυτό να σημαίνει πως ένα ζώο, ακόμα κι αν προέρχεται από υγιείς γονείς, δεν θα νοσήσει ποτέ. Τέλος η σωστή διατροφή, η καθημερινή όχι υπερβολική άσκηση και ο τακτικός κτηνιατρικός έλεγχος είναι μέτρα για την καλύτερη υγεία του ζώου.

EΠΙΜΕΛΕΙΑ ΑΡΘΡΟΥ: ΒΟΥΛΓΑΡΗΣ ΧΑΡΗΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

                                  ΠΑΠΑΙΩΑΝΝΟΥ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΚΤΗΝΙΑΤΡΟΣ

 

0 Comments

Το φαρμακείο του κυνηγού

Σάββατο, Δεκεμβρίου 19, 2009@ 6:50 ΜΜ
posted by admin

Η ύπαρξη ενός εξοπλισμένου φαρμακείου με βασικά μέσα για την περιποίηση  και την επίδεση μικροτραυμάτων , την άμεση αντιμετώπιση πιθανής δηλητηρίασης, καθώς και άλλων καταστάσεων, κρίνεται παραπάνω από αναγκαία.

Έτσι, ένα πρόχειρο  φαρμακείο πρέπει  να περιέχει:

  • Αποστειρωμένες γάζες
  • Ελαστικούς επιδέσμους
  • Οξυζενέ και αντισηπτικό υγρό
  • Κόκκινο ιώδιο (Mercurochrom)
  • Αντιβιοτικό spray
  • Ψαλίδι
  • Τσιμπιδάκι ή μικρή λαβίδα
  • Σύριγγες 2,5 και 10 cc
  • Ipecavom (εμετικό για παιδιά)
  • Atropine Sulfate 2-3 αμπούλες
  • Solu-Cortez 250mg 1-2 κουτιά
  • Κουτί με κυβάκια ζάχαρη

Ομοιοπαθητικό φαρμακείο

Τα  ομοιοπαθητικά φάρμακα  μπορούν να φανούν πολύ χρήσιμα σε περιπτώσεις  ατυχημάτων. Έχουν  άμεση δράση, χωρίς  παρενέργειές για  τον οργανισμό  του ζώου. Όταν χορηγηθούν σωστά τα αποτελέσματα είναι θεαματικά. Επομένως ένα ομοιοπαθητικό  φαρμακείο οφείλει να περιλαμβάνει:

-Arnice caps (για τραυματισμούς, θλάσεις, μωλωπισμούς, κακώσεις, αιματώματα, εσωτερική αιμορραγία, τσιμπήματα)

-Arnice σε αλοιφή (για παντός τύπου χωλότητες)

Δηλητηρίαση

Τα  κυνηγόσκυλα κινδυνεύουν  συχνά από φυτοφάρμακα  ή ποντικοφάρμακα (μιλάμε πάντα για περιπτώσεις  ατυχημάτων και όχι  κακής πρόθεσης). Αν δούμε το ζώο  να τρώει δηλητήριο  χρειάζεται να προκαλέσουμε άμεσα εμετό. Στα  φαρμακεία υπάρχει  εμετικό φάρμακο  που ονομάζεται IPECAVOM και καλό είναι να υπάρχει σε κάθε κυνηγετική τσάντα. Το παραδοσιακό αλατόνερο χρειάζεται προσοχή γιατί μπορεί να προκαλέσει πρόβλημα στο ήδη επιβαρημένο πεπτικό σύστημα του ζώου. Αν το ζώο σας, χωρίς να το δείτε να τρώει κάτι, αρχίσει ξαφνικά να έχει σπασμούς, να βγάζει σάλια, να κάνει εμετό ή διάρροια, τηλεφωνήστε αμέσως στον κτηνίατρο. Εξίσου απαραίτητο είναι να υπάρχει στην τσάντα αμπούλα Atropine Sulfate, η οποία μετά από καθοδήγηση του γιατρού σας, ενίεται υποδόρια ή ενδομυϊκά, αλλά χρειάζεται προσοχή στη δοσολογία.

Το παραπάνω άρθρο είναι από το περιοδικό ‘κυνηγός και φύση’

(1 Comment )

ΚΑΛΑ – ΑΖΑΡ στο σκύλο

Παρασκευή, Οκτωβρίου 9, 2009@ 6:20 ΜΜ
posted by admin

ΛΕΪΣΜΑΝΙΑΣΗ ΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ
(ΚΑΛΑ – ΑΖΑΡ)

 Η σκνίπα τσιμπά απ’ το σούρουπο μέχρι το ξημέρωμα και ζει όπου υπάρχει πράσινο και υγρασία. Τα πρώτα έντομα ξεκινούν απ’ τις αρχές της άνοιξης και σταματούν με τα πρώτα κρύα (συνήθως στα μέσα του φθινοπώρου). Oταν μια σκνίπα τσιμπήσει έναν φορέα μολύνεται με λεϊσμανιές. Αυτές στο έντερό της μετατρέπονται σε λεπτομονάδες και απ’ την 5η μέρα της μόλυνσης όταν τσιμπηθεί άλλο ζώο μολύνεται. (Δηλαδή η μολύνουσα μορφή είναι η λεπτομονάδα, η οποία βρίσκεται στην σκνίπα). Oταν λοιπόν ο σκύλος ή ο άνθρωπος μολυνθεί με την λεπτομονάδα, αυτή θα μετατραπεί σε λεϊσμάνια στο δέρμα και θα προσληφθεί απ’ τα μακροφάγα (κύτταρα άμυνας). Ακολούθως τα μακροφάγα μεταφέρονται στα διάφορα όργανα (ιδίως σπλήνα, συκώτι, λεμφαδένες, μυελό οστών).

   Τα πρώτα συμπτώματα εμφανίζονται μετά από λίγους μήνες ως ένα χρόνο. (Συνήθως τα περισσότερα περιστατικά παρουσιάζονται γύρω στα Χριστούγεννα και αργότερα). Στο πρώτο δίμηνο παρατηρούμε: αδυνάτισμα, ενώ υπάρχει όρεξη, και κόπωση (λόγω της αναιμίας). Αργότερα: πιτυρίαση, κακή αφή τριχώματος, τριχόπτωση και υπερκεράτωση του δέρματος στο ρύγχος και γύρω απ’ τα μάτια, μεγάλη διόγκωση των λεμφαδένων και του συκωτιού, μεγάλη ανάπτυξη των νυχιών, έλκη στο δέρμα και ειδικά στα άκρα, επίσταξη (δηλαδή ρινορραγία) κατά διαστήματα. Αν δεν ληφθεί μέριμνα στα τελικά στάδια έχουμε βλάβες ήπατος, νεφρών, κυκλοφορικές διαταραχές (καρδιακή ανεπάρκεια) και βαρύτατη καχεξία, που τελικά οδηγούν στον θάνατο.

Η διάγνωση γίνεται:
  • α) με αναζήτηση του παρασίτου (παρακέντηση λεμφαδένα – χρώση και μικροσκοπική εξέταση ή καλλιέργεια πολφού λεμφαδένα) ή
  • β) με αναζήτηση αντισωμάτων (ανοσοφθορισμός).

   Στην Ελλάδα η νόσος προσβάλλει συνήθως τα μικρά παιδιά με σπληνομεγαλία (παιδικό καλά – αζάρ που οφείλεται στην Leismania infantum) και η σπλαχνική λεϊσμανίαση των ενηλίκων και των σκύλων που οφείλεται στην Leismania doyoneyi.
   Τέλος η δερματική λεϊσμανίαση προσβάλλει άνθρωπο και σκύλο και οφείλεται στην Leismania tropica. Η αρρώστια πρέπει να δηλώνεται στον νομοκτηνίατρο. Αν ληφθούν τα κατάλληλα μέτρα (δηλαδή περιορισμός του σκύλου σε κλουβί με σίτα από το σούρουπο ως το ξημέρωμα) δεν μας επιβάλει κανείς την θανάτωσή του.
   Σαν προφύλαξη καλό είναι να ρίχνουμε την περίοδο που υπάρχουν οι σκνίπες εντομοαπωθητικά (Autan κ.λ.π.) κάθε σούρουπο, να μεταχειριζόμαστε τα διάφορα απωθητικά κουνουπιών χώρου (π.χ. Bayvap, Spira κ.λ.π.) και εντομοπαγίδες (λάμπες κ.α.).
   Επίσης να μην έχουμε τους σκύλους εκτός σπιτιού και ειδικά δεμένους κυρίως σε κήπους με γκαζόν και λοιπά δένδρα και φυτά.

Θεραπεία υπάρχει και γίνεται.

    Τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι ενέσιμα (Pentostam και Glucantime).

Η επιτυχία της θεραπείας εξαρτάται από πολλές παραμέτρους όπως:

  • * Γενική κατάσταση του σκύλου (νεφροί – καρδιά – ήπαρ)
  • * Ηλικία Στάδιο της νόσου
  • * Δοσολογία φαρμάκων
  • * Έγκαιρη έναρξη της αγωγής
  • * Περιβάλλον που ζει ο σκύλος (πρόβλημα επαναμόλυνσης)

   Επίσης η νόσος μπορεί να αναζωπυρωθεί περίπου ένα χρόνο μετά την αγωγή, γι’ αυτό χρειάζεται επανέλεγχος. Τα φάρμακα δεν κυκλοφορούν επίσημα στην Ελλάδα.
   Έρευνες που έγιναν προ 5 ετίας έδειξαν, για την περιοχή της Αθήνας, ποσοστό πάνω από 20% απ’ τους εξετασθέντες σκύλους θετικούς στο καλά – αζάρ.

(1 Comment )