Posts Tagged ‘ζώα’

Υποχρεωτική στείρωση κυνηγόσκυλων;

Τετάρτη, Ιανουάριος 8, 2014@ 11:46 ΠΜ
posted by

Την υποχρεωτική στείρωση όλων των θηλυκών κυνηγόσκυλων, διατάσσει ουσιαστικά ο νέος νόμος για τα ζώα, που αναμένεται να ψηφιστεί στην ολομέλεια της Βουλής τις επόμενες ημέρες. Ο νέος αυτός νόμος, αποτελεί αίτημα των ψευτοφιλοζωικών και οι-κωλόγων αλλά βρίσκει και συμπαραστάτες για την εφαρμογή του καθώς τον εισηγούνται και τον συνυπογράφουν μερικοί πρωτοκλασσάτοι υπουργοί της…κυβέρνησης…

Συγκεκριμένα Στουρνάρας, Χατζηδάκης, Μανιάτης, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Μιχαλάκης, Βαρβιτσιώτης και Βρούτσης, ανέλαβαν το “έργο” να περάσουν ένα τέτοιο νομοσχέδιο που προβλέπει μια κόλαση τιμωριών, ποινικών διώξεων και υψηλών χρηματικών προστίμων για τους κυνηγούς ή οποιουσδήποτε άλλους πολίτες έχουν επιλέξει να έχουν σκύλους.

Μάλιστα για να επιτύχει όλο αυτό το σχέδιο των «σωτήρων» του ΕΘΝΟΥΣ που κάθε μέρα δημιουργούν περισσότερους φτωχούς, καταργείται η εκπροσώπηση των κυνηγών στις 5μελείς επιτροπές των Δήμων, όπως προβλέπει ο νόμος μέχρι τώρα. Ο αποκλεισμός αυτός ήταν απαίτηση των φιλοζωικών σωματείων τις οποίες φρόντισε να ικανοποιήσει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Αν ψηφιστεί αυτό το έκτρωμα, θα αντιμετωπίζεται ως έγκλημα η ερασιτεχνική εκτροφή και η κατοχή έστω και ενός θηλυκού σκύλου που δεν έχει στειρωθεί. Με τις νέες διατάξεις θα προβλέπεται «όταν εκτρέφεται έστω και ένας θηλυκός σκύλος αναπαραγωγής (δηλαδή μη στειρωμένος) απαιτείται η υποχρεωτικά η έκδοση άδειας εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς»

Άδεια εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς, απαιτείται και για τους ερασιτέχνες εκτροφείς σκύλων ή γάτων. Επι της ουσίας, ποινικοποιείται η κατοχή ενός θηλυκού κυνηγόσκυλου που δεν έχει στειρωθεί και διατηρεί την αναπαραγωγική ικανότητα και ο κάτοχος διαπράττει έγκλημα αν δεν έχει φροντίσει να έχει άδεια. Σε αυτή την περίπτωση, όποιος κυνηγός η πολίτης σκεφτεί να παραβιάσει τη δρακόντεια διάταξη, προβλέπεται διοικητικό πρόστιμο που ξεκινάει απο τα 3.000 ευρώ.

Ακόμα, η κοπή της ουράς, που γίνεται σε κάποιες ράτσες σκύλων, αποτελεί «ακρωτηριασμό» ενώ στο εξής θα απαγορεύεται και η εισαγωγή ή εμπορία σκύλων με κομμένη ουρά, από το εξωτερικό. Μάλιστα, με το νέο νόμο θα απαγορεύεται πλήρως το ζευγάρωμα ανάμεσα σε σκύλους με κομμένες ουρές, ασχέτως αν ο ιδιοκτήτης έχει τα απαραίτητα χαρτιά, και σε αυτή την περίπτωση η τιμωρία του θα είναι απο 1 έως 5 έτη φυλάκιση και 5.000 έως 10.000 ευρώ πρόστιμο.

Είναι ένα πρώτο βήμα, αν γίνει, για τον ευνουχισμό του κυνηγιού στην Ελλάδα και σε ελεγχόμενη ιδιοκτησία σκύλων επι πληρωμή…

 Σε θέση μάχης
Άντερς Σβένσον

 

πηγή άρθρου, τα ροδοπάκια

Εχινοκοκκίαση

Σάββατο, Μάιος 18, 2013@ 11:14 ΠΜ
posted by Bounas Progress

 

Η Εχινοκοκκίαση είναι μια παρασιτική νόσος του ανθρώπου και των ζώων δηλαδή των σαρκοφάγων (σκύλος, λύκος, κλπ και των φυτοφάγων (βοοειδή, αιγοπρόβατα, χοίροι). Προκαλείται από ένα παράσιτο μία ταινία δηλαδή μικρού μήκους που ονομάζεται Echnonococcus granulosus που είναι το είδος που απαντά στην περιοχή μας και γενικά στην λεκάνη της Μεσογείου ενώ αντίθετα στα βορειότερα γεωγραφικά πλάτη απαντάται ο Echinococcus multiloculatis.

Ας δούμε όμως πως είναι ο βιολογικός κύκλος του παρασίτου γιατί έτσι θα γίνει κατανοητή και η παθογένειά του. Το παράσιτο ζει στο έντερο των σαρκοφάγων ζώων όπως αυτά αναφέρθηκαν προγενέστερα χωρίς να προκαλεί νόσημα ή όποια ενόχληση στον ξενιστή δηλαδή στον σκύλο, τον λύκο ή το τσακάλι.

Εκεί το παράσιτο πολλαπλασιάζεται και γεννά αβγά τα οποία παθητικά βγαίνουν και σκορπίζονται στο περιβάλλον με τα κόπρανα των σαρκοφάγων ζώων.

Γράφει ο Κτηνίατρος Δημήτριος Τομόπουλος
Τ. Επιμελητής Εργαστηρίου Μικροβιολογίας και Παρασιτολογίας
Κτηνιατρικής Σχολής Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης

Τα αβγά αυτά του Εχινονοκόκκου είναι ανθεκτικά στις εξωτερικές συνθήκες του περιβάλλοντος. Τα φυτοφάγα ζώα δηλαδή τα βοοειδή, τα αιγοπρόβατα, οι χοίροι αλλά και τα άγρια π.χ. ελάφια, ζαρκάδια βοσκώντας τα χόρτα στα λιβάδια παίρνουν στον οργανισμό τους άθελα και τα αβγά του εχινόκοκκου που ενδεχομένως βρίσκονται εκεί.

eccino-coocusΤα αβγά από το στομάχι των ζώων περνούν στην κυκλοφορία του αίματος και εγκαθίστανται στα εσωτερικά όργανα δηλαδή στο ήπαρ, και στους πνεύμονες κυρίως.

Η επιλογή αυτή των οργάνων οφείλεται στην έντονη κυκλοφορία αίματος που υπάρχει εκεί άρα εκεί καθηλώνονται περισσότερα αβγά.

Τα αβγά αυτά μετατρέπονται σε λίγο σε κύστεις αδρανείς ενώ ο οργανισμός του φυτοφάγου ζώου αντιδρά περιχαρακώνει την κύστη εναποθέτοντας ιόντα ασβεστίου και έτσι οι κύστεις παίρνουν ένα υπόλευκο χρώμα και περιέχουν μέσα ένα έμβρυο του παρασίτου (από το μετεξελιχθέν αβγό).
Το έμβρυο περιλούεται από ένα διαυγές υγρό για αυτό και οι κύστεις. λέγονται και υδάτιδες κύστεις. Στην συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων αυτών και παρά το γεγονός ότι δημιουργούνται πολλές κύστεις σε κάθε όργανο π.χ. 8-20 στο ήπαρ 5-10 στους πνεύμονες κ.ο.κ. δεν δημιουργούν κλινικά συμπτώματα στα φιλοξενούντα αυτές ζώα.

Η φύση προνόησε έτσι, ή η οικονομία του παρασίτου προέβλεψε; να παραμένουν εκεί για χρόνια μέχρις ότου τα φυτοφάγα αυτά ζώα, αν ζούσαν σε άγρια κατάσταση – όπως πριν από εκατομμύρια χρόνια – να κατασπαραχθούν από τα σαρκοφάγα οπότε τρώγοντας τα σπλάχνα θα τρώνε και τις κύστεις οι οποίες μόλις φθάσουν στο έντερο του σαρκοφάγου ελευθερώνονται αναπτύσσονται και μετατρέπονται σε πλήρη παράσιτα (ταινίες) και έτσι κλείνει ο κύκλος ζωής του παρασίτου. Αν τα φυτοφάγα δεν γίνουν βορά των σαρκοφάγων αλλά πεθάνουν οι κύστεις χάνονται. Δηλαδή στο παράσιτο εμφανίζεται ένα βιολογικό αδιέξοδο.

Ας δούμε όμως πως εμπλέκεται στην όλη ιστορία και ο άνθρωπος. Αν δεν υπήρχε η εμπλο1751-newκή αυτή ο κύκλος του εχινόκοκκου – σαρκοφάγα ενήλικο παράσιτο φυτοφάγα κύστεις – θα ήταν ασήμαντο και δεν θα απασχολούσε καθόλου την ιατρική, ούτε και την κτηνιατρική.

Όμως ο άνθρωπος εμπλέκεται γιατί μολύνεται όπως τα φυτοφάγα από αβγά που καταπίνει κυρίως μαζί με λαχανικά ωμά που έχουν ρυπανθεί από κόπρανα σαρκοφάγων. Οι κύστεις αναπτύσσονται και σε αυτόν όπως και στα φυτοφάγα και επιπλέον και στον εγκέφαλο (λόγω της μεγάλης αιμάτωσης). Στον άνθρωπο όμως εμφανίζονται και κλινικά συμπτώματα λόγω της μεγαλύτερης διάρκειας ζωής του και λόγω του ό,τι οι κύστεις γίνονται καμία φορά εξαιρετικά ογκώδεις.

Η θεραπεία στον άνθρωπο είναι μόνο χειρουργική και αναλόγως της εντόπισης της κύστης η επέμβαση είναι σοβαρή ή περισσότερον σοβαρή. Συνεπώς κεφαλαιώδη σημασία έχει η πρόληψη που συνίσταται:
α) Στην αποφυγή λήψεως αβγών, δηλαδή στην προσεκτική κατανάλωση νωπών λαχανικών και την διατήρηση κανόνων προσωπικής υγιεινής,

β) στην αποπαρασίτωση των σκύλων μια και αυτός ζει κοντά στον άνθρωπο και θεωρείται η κύρια πηγή εξάπλωσης των αβγών του εχινόκοκκου πάντα με τις προϋποθέσεις που αναφέρθηκαν πιο πάνω. Όμως προσοχή ο κάθε σκύλος για να αποβάλει αβγά με τα κόπρανά του πρέπει να έχει το παράσιτο στο έντερό του και για να το έχει πρέπει να καταναλώσει ωμά σπλάχνα φυτοφάγων και να περιέχουν κύστεις εχινόκοκκου. Όμως οι κύστεις είναι μεγάλες ευδιάκριτες – δεν είναι δηλαδή κάτι το κρυφό ή ύπουλο.

Είναι στην επιφάνεια άσπρες και δύσκολα ξεφεύγουν από την παρατήρηση, επιπλέον η πιθανότητα για ένα σκύλο του σπιτιού μας να φάει ωμά σπλάχνα με κύστεις είναι ανύπαρκτη.

Η περίπτωση δηλαδή να έχουν οι κατοικίδιοι καλά και προσεκτικά διαιτώμενοι σκύλοι εχινόκοκκους στο έντερο είναι απίθανη υπό κανονικές συνθήκες. Παρά ταύτα επειδή στο παρελθόν η εχινοκοκκίαση έκανε θραύση στην Ελλάδα υπάρχει μια μεγάλη φοβία στον ελληνικό πληθυσμό και θα έλεγε κανείς ότι υπάρχει υπερχορήγηση αντιπαρασιτικών δισκίων στους σκύλους.

Πολλές φορές όμως οι σκύλοι έχουν άλλα παράσιτα π.χ. Dipylidium caninum (χωρίς εμπλοκή του ανθρώπου) έτσι η χορήγηση είναι χρήσιμη και από την σκοπιά αυτή.

Η χορήγηση των αντιπαρασιτικών δισκίων σε μια συχνότητα από μια φορά έως 4 τον χρόνο εξασφαλίζουν ένα «καθαρό» έντερο σκύλου. Θα πρέπει να σημειωθεί εδώ ότι η χορήγηση των δισκίων αυτών δεν έχει μακροχρόνια δράση αλλά δίδονται με βάση την πιθανότητα μόλυνσης. Έτσι ένας σκύλος που ζει απομονωμένος και τρέφεται από σπιτικά ή βιομηχανικά φαγητά και μία φορά τον χρόνο αν παίρνει είναι αρκετή.

Αντίθετα ένας σκύλος αδέσποτος ή ένας κυνηγετικός που βγαίνει και απομακρύνεται πολύ θα έπρεπε να παίρνει τουλάχιστον μετά την λήξη της κυνηγετικής περιόδου την αναλογούντα δόση αντιπαρασιτικών.

Συνήθως οι ζωόφιλοι των πόλεων οδηγούμενοι από αγάπη, φοβία ή προκατάληψη και με την συνδρομή των Κτηνιάτρων δίδουν ανελλιπώς προληπτικά αντιπαρασιτικά φάρμακα. Ενώ στα αδέσποτα και στα κυνηγητικά η χορήγηση είναι είτε μηδενική (αδέσποτα) είτε σποραδική (κυνηγητικά).

γ) Η πρόληψη είναι καταλυτική αν όλα τα προς κρεοπαραγωγή φυτοφάγα σφάζονται και επιθεωρούνται από τους εντεταλμένους Κτηνιάτρους σε οργανωμένα σφαγεία ενώ ο κτηνιατρικός μακροσκοπικός έλεγχος πρέπει να είναι ενδελεχής, δηλαδή να απορρίπτονται και κυρίως να καταστρέφονται επιμελώς τα σπλάχνα που έχουν κύστεις κυρίως πρέπει να προσεχθεί η καταστροφή γιατί αν πεταχτούν θα γίνουν βορά των αδέσποτων σκύλων και το πρόβλημα διαιωνίζεται. Ιδιαίτερη μνεία πρέπει να γίνει για τις γάτες. Ενώ ο κόσμος τις θεωρεί ότι είναι πηγή κινδύνου στην πραγματικότητα δεν παίζουν ρόλο στην μετάδοση του εχινόκοκκου. Αυτό για να μολυνθεί μία γάτα (με κύστεις όπως ο σκύλος των πόλεων) ο εχινόκοκκος που θα αναπτυχθεί στο έντερο της γάτας δεν ωριμάζει δηλαδή δεν γεννάει αβγά άρα η γάτα δεν μολύνει το περιβάλλον. Άρα είναι αθώα, παρά την αντίθετη πληροφόρηση του κοινού γιατί παλιά και τα σχολικά βιβλία του Δημοτικού έγραφαν ότι δεν πρέπει τα παιδιά να χαϊδεύουν τις γάτες γιατί θα πάθουν εχινοκοκκίαση.

Όμως σε βορειότερα μέρη όπως Γερμανία – Πολωνία κ.ο.κ. υπάρχει το είδος του εχινόκοκκου echnonococcus multilocutis. Αυτό το είδος απαντά και στις γάτες και εκεί η γάτα εμπλέκεται στην μετάδοση της εχινοκοκκίασης. Αλλά στην περιοχή της Μεσογείου δεν υπάρχει.

Εν κατακλείδι η πρόληψη, ο περιορισμός ίσως και η εκρίλωση της εχινοκοκκίασης είναι θέμα φιλότιμου μια και αν ελεγχθούν τα σφάγια και πλυθούν τα χόρτα και δοθούν αντιπαρασιτικά στους σκύλους ο κύκλος ζωής του παρασίτου σπάει σε πολλά σημεία με ωφέλεια της Δημόσιας Υγείας αλλά και της Εθνικής Οικονομίας.

33η & 34η Διεθνής Έκθεση O.K.A.

Τετάρτη, Φεβρουάριος 27, 2013@ 11:50 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Διεθνής Έκθεση Ο.Κ.Α 23 -24 Μαρτίου

Εικόνα 1 από 1

Ο 'Ομιλος Κυνοφίλων Αθηνών ( Ο.Κ.Α ) με πολλή χαρά σας ανακοινώνει την διοργάνωση Διπλής Διεθνούς Έκθεσης στις 23 & 24 Μαρτίου 2013 και σας ενημερώνει ότι στα πλάισια της Διπλής Διεθνούς Έκθεσης θα πραγματοποιηθούν και επιπλέον εκθέσεις C.A.C για όλες τις φυλές των ομάδων 3, 5, 9 & 10. 

Η έκθεση θα πραγματοποιηθεί στο γνωστό και φιλόξενο χώρο του Ε.Κ.Ε.Π (Μεταμόρφωση Αττικής) www.ekepexpo.gr

Κριτές των παραπάνω εκθέσεων είναι οι : Brenda Banbury, Michael Forte, Christian Juanchicot, George Shogol, Ole Staunskjaer, Ιωάννα Γαλανού, Παντελής Καπετανάκος και Γιώργος Κωστόπουλος.

 Με την ευκαιρία του εορτασμού των 20 χρόνων από την ίδρυση του Ο.Κ.Α η χορηγός εταιρεία PETLINE A.E προσφέρει 2 ατομικά εισιτήρια για τον ιδιοκτήτη του σκύλου που θα κερδίσει το τρόπαιο αγωνικός της Ακρόπολης» για την Παγκόσμια ή την Πανευρωπαϊκή Έκθεση του 2013. 

Πληροφορίες καθώς και έντυπα συμμετοχής θα βρείτε στα αρχεία της ομάδας καθώς επίσης και στην ιστοσελίδα του ομίλου www.oka.gr

Λήξη Συμμετοχών 25 Φεβρουαρίου 2013.

Επισήμανση προς όλους τους εκθέτες

Σύμφωνα με τον Νόμο 4039 (ΦΕΚ 15/ 2-2-2012)
 
Άρθρο 7 Διοργάνωση εκθέσεων με ζώα συντροφιάς παρ. 3 & 4
Τα ζώα συντροφιάς, που συμμετέχουν σε εκθέσεις, πρέπει να έχουν σημανθεί και
καταγραφεί και οι συνοδοί τους να φέρουν το βιβλιάριο υγείας ή το διαβατήριό
τους, από το οποίο να προκύπτει ότι είναι εμβολιασμένα και ότι έχουν υποβληθεί σε
πρόσφατο αποπαρασιτισμό.
Απαγορεύεται η συμμετοχή ακρωτηριασμένων ζώων σε κάθε είδους εκθέσεις.

Πρόληψη για την Λεισμανίαση – Καλά Αζάρ

Δευτέρα, Απρίλιος 23, 2012@ 12:43 ΜΜ
posted by Bounas Progress

 

Τι είναι η λεϊσμανίαση, που οφείλεται και πως μεταδίδεται;
 
  Η λεϊσμανίαση του σκύλου (ΛΣ) είναι μία σοβαρή και θανατηφόρα ζωοανθρωπονόσος που οφείλεται κυρίως στο πρωτόζωο Leismania infatum .
Διακρίνονται 3 μορφές Λεισμανίασης: 
1.Τη δερματική (πιο συχνή)
2.Σπλαχνική –Καλά Αζάρ
3.Τη βλεννογονική – πιο σπάνια συνήθως Leismania Braziliensis
  Αυτά τα παράσιτα μολύνουν διάφορα είδη  ζώων, όπως τρωκτικά, σκύλους και ανθρώπους και μεταδίδονται με το τσίμπημα σκνίπας (του γένους Phlebotomus ). 
  Η σκνίπα είναι ο ενδιάμεσος ξενιστής της νόσου, μεταδίδει το παράσιτο όταν απομυζά το αίμα από τον ξενιστή δηλαδή τον σκύλο, τον άνθρωπο κτλ. 
 
ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΚΥΛΟ ΣΕ ΣΚΥΛΟ
ΔΕΝ ΜΕΤΑΔΙΔΕΤΑΙ ΑΠΟ ΣΚΥΛΟ ΣΕ ΑΝΘΡΩΠΟ
ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΜΕΣΟΛΑΒΗΣΕΙ Η ΣΚΝΙΠΑ
 
Σχέση Λεισμανίασης και ανθρώπου: κινδυνεύω περισσότερο αν έχω μολυσμένο σκύλο;
 
 
  Υπάρχουν διάφορες υποθέσεις που προσπαθούν να εξηγήσουν ένα γεγονός : για κάθε μολυσμένο άνθρωπο αντιστοιχούν 1500 μολυσμένοι σκύλοι…
Μια υπόθεση είναι ότι υπάρχουν σκνίπες ανθρωπόφιλες και ζωόφιλες, δηλ. που προτιμούν να τσιμπούν μόνο ανθρώπους ή ζώα
Μια άλλη υπόθεση είναι ότι οι σκύλοι είναι πιο ευαίσθητοι απ’ τον άνθρωπο στην εκδήλωση της νόσου και γι’ αυτό αποτελούν και τη δεξαμενή του παρασίτου
Επειδή η νόσος έχει άμεση συσχέτιση με το ανοσοποιητικό σύστημα η εκδήλωσή της εξαρτάται άμεσα από την κατάσταση του ίδιου συστήματος. Δεν είναι τυχαίο το γεγονός ότι συναντάται πιο συχνά σε παιδιά υπερήλικες και ανοσοκατασταλμένους ανθρώπους ( πχ σε καρκινοπαθείς που υπόκεινται σε χημειοθεραπεία καθώς και σε ασθενείς με AIDS)
 
Μέτρα πρόληψης-Πώς να προστατέψω τον σκύλο μου; 
 
  Δυστυχώς πρόληψη 100% δεν υπάρχει. Ταυτίζεται με την προστασία από τις σκνίπες και τον συχνό ορολογικο έλεγχο των ζώων καθώς αυξάνουν τα ποσοστά επιτυχίας της αν κατανοηθούν κάποιες συνήθειες του εντόμου και ιδιαιτερότητες του ζώου <<θύματος>> της σκνίπας.  Οι σκνίπες στην Ελλάδα δραστηριοποιούνται από το Μάιο έως τον Οκτώβριο(θερμοί μήνες) Έχουν περίπου το ένα τρίτο του μεγέθους του κουνουπιού, ζουν σε υγρά και σκοτεινά μέρη. Τους αρέσει να τρέφονται το βράδυ και τη μέρα συνήθως κοιμούνται. Πετούν σε απόσταση 2 χλμ. 
 
 
   
  Από τη στιγμή που η μολυσμένη σκνίπα θα τσιμπήσει το σκύλο σας μέχρι να εκδηλώσει τα πρώτα συμπτώματα το ζώο μπορεί να περάσουν από 2 μήνες μέχρι αρκετά χρόνια. Αυτό συμβαίνει γιατί η Λεισμάνια μεταξύ των άλλων είναι δυνατόν να δημιουργήσει φορείς που δεν εκδηλώνουν κλινικά τη νόσο αλλά μολύνουν τις σκνίπες του περιβάλλοντος με το παράσιτο. Για το λόγο αυτό η πρόληψη των νυγμάτων των εντόμων με τα κολάρα προστασίας και τα spot on δε σταματά όταν το ζώο μολυνθεί αντίθετα γίνεται πιο αυστηρή!
 
Από τα προηγούμενα βγαίνει το εξής συμπέρασμα:
 
•Πάντα φορώ στο ζώο μου περιλαίμιο με deltamethrin-απομακρύνει τις σκνίπες για 4 μήνες
•Κάνω 2 φορές το χρόνο ορολογικές εξετάσεις στον κτηνίατρο. Μία όταν πέφτει η θερμοκρασία του περιβάλλοντος (Νοέμβριος) και μία την άνοιξη (Απρίλιος).
 
Παρ’ όλα τα μέτρα προστασίας το ζώο και πάλι ενδέχεται να μολυνθεί από Λεισμανίαση. Όμως η έγκαιρη διάγνωση μπορεί να σώσει τη ζωή του.
 
 
Ποιά είναι η πρόγνωση για τη Λεισμανίαση σε μολυσμένο σκύλο;
 
Αν η διάγνωση γίνει έγκαιρα και δεν έχουν πειραχτεί ζωτικά όργανα όπως είναι το ήπαρ και οι νεφροί καθώς και αν γίνει σωστή θεραπεία και εξασφαλιστεί η καλή επικοινωνία με τον κτηνίατρο όσον αφορά την παρακολούθηση του άρρωστου ζώου τότε γενικά η πρόγνωση είναι καλή και υπάρχει η πιθανότητα οριστικής ίασης.
Σε αντίθετη περίπτωση το ζώο θα πεθάνει 3-24 μήνες μετά την εμφάνιση των συμπτωμάτων.
 
Ποιά είναι η θεραπεία της Λεισμανίασης;
 
Η θεραπεία της Λεισμανίασης είναι διπλή:
1.Χάπι που δίνεται κάθε 12 ώρες (Αλλοπουρινόλη).Το χάπι αυτό μπορεί να χρειαστεί να δίνεται και εφ’ όρου ζωής.
2.Σιρόπι (Μιλτεφοσίνη) που χορηγείται απ’ το στόμα 1 φορά τη μέρα για 28 ημέρες.
3.Εναλλακτικά ένεση (Αντιμονιούχος Μεγλουμίνη) που γίνεται μία φορά την ημέρα για 28 ημέρες.
 
Η θεραπεία τροποποιείται κατά περίπτωση.
 
 
  
  Συνεργασία με τον κτηνίατρο.
 
Μόλις γίνει η διάγνωση της Λεισμανίασης  με τα διαγνωστικά kit Elisa πρέπει να γίνουν  εξετάσεις για να ελεγχθούν τα ζωτικά όργανα (ήπαρ νεφρά κλπ) για τυχόν προσβολή.
Στη συνέχεια αποστέλλεται αίμα σε ειδικά εργαστήρια για την καταμέτρηση των παρασίτων πριν την έναρξη της θεραπείας.
Ακολούθως το ζώο πρέπει να ελέγχεται 1, 2, 3, 6, 12 και 24 μήνες μετά την έναρξη της θεραπείας για την προσδοκώμενη μείωση των παρασίτων στο αίμα και τροποποίηση της θεραπείας ανάλογα με την περίπτωση (π.χ. επανενεργοποίηση της νόσου)
 
Συμπεράσματα
 
Η Λεισμανίαση είναι μία θανατηφόρος νόσος που μαστίζει μεταξύ των άλλων και τη χώρα μας.
Η σωστή πρόληψη, η έγκαιρη διάγνωση, η αποτελεσματική θεραπεία καθώς και η παρακολούθηση του παρασιτικού φορτίου του άρρωστου ζώου έχει επιφέρει θεαματικά αποτελέσματα στην ανάρρωση καθώς βοηθάει στον έλεγχο του νοσήματος και τον περιορισμό των κρουσμάτων.
 

Νέος νόμος για τα ζώα

Παρασκευή, Μάρτιος 2, 2012@ 2:28 ΜΜ
posted by Bounas Progress

klara Epagneul Breton

Εικόνα 1 από 1

klara Epagneul Breton

Ο νέος νόμος «για τα δεσποζόμενα και τα αδέσποτα ζώα συντροφιάς και την προστασία των ζώων από την εκμετάλλευση ή τη χρησιμοποίηση με κερδοσκοπικό σκοπό» ψηφίστηκε και είναι αυτός που θα ισχύει πλέον στη χώρα μας.

Οι σημαντικότερες αλλαγές που πέρασαν τελικά είναι:

-η Διατήρηση της βάσης δεδομένων των microchipsπερνά πλέον στο Υπουργείο Αγροτικής Ανάπτυξης (ενώ μέχρι σήμερα την ευθύνη είχε ο Πανελ. Κτηνιατρικός Σύλλογος).

-δημιουργείται διαδικτυακή ηλεκτρονική βάση microchips ώστε να μπορούν οι κτηνίατροι να καταχωρούν απευθείας ή να αναζητούν στοιχεία ζώου.

-προβλέπεται προαιρετικά από κάθε Δήμο να επιβάλλει τέλος σήμανσης για τα ιδιόκτητα ζώαέως 3 ευρώ, με σκοπό τα έσοδα που θα συγκεντρώνει να χρησιμοποιούνται για πρόγραμμα/καταφύγιο αδέσποτων

– ο ιδιοκτήτης ζώου θα πρέπει να δηλώνει μέσα σε 5 μέρες την απώλεια του ζώου, με τον αριθμό microchip (για να μην θεωρηθεί εγκατάλειψη αλλά και για να τον εντοπίσουν)

-ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ Η ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΑΚΡΩΤΗΡΙΑΣΜΕΝΩΝ ΖΩΩΝ ΣΕ ΕΚΘΕΣΕΙΣ. (Μπαίνει έτσι ένα τέλος στους ακρωτηριασμούς αυτιών και ουρών).

-επιτρέπονται 2 ζώα ανά διαμέρισμα και ο κανονισμός της πολυκατοικίας δεν μπορεί να απαγορεύει ζώα – δεν υπάρχει περιορισμός στις μονοκατοικίες

– η ευθύνη διαχείρισης αδέσποτων δεν ανήκει πλέον μόνο στους Δήμους οι οποίοι οφείλουν να έχουν καταφύγια αλλά και στα φιλοζωϊκα σωματεία που μπορούν να συνεργάζονται με τους Δήμους

– η δωρεάν στείρωση αδέσποτων από αλλοδαπούς εθελοντές κτηνιάτρων επιτρέπεται, σύμφωνα με την ευρωπαϊκή νομοθεσία

-η μεταφορά ζώων επιτρέπεται σε όλα τα μέσα μαζικής μεταφοράς (και ταξί) και πλοία, τα οποία μάλιστα υποχρεούνται να διαθέτουν καθαρά κλουβιά

-απαγορεύονται ρητώς τα τσίρκο και κάθε είδους θεάματα με ζώα για ψυχαγωγικούς σκοπούς, ακόμα και η παρουσία/διατήρηση ζώων σε πανηγύρια/συναυλίες κλπ.

ΔΥΣΤΥΧΩΣ καμία αλλαγή δεν προβλέπεται για ζωολογικούς κήπους, pet shops και εκτροφεία θηραμάτων, τα οποία μαζί με τα κέντρα περίθαλψης άγριων ζώων εξαιρούνται.

Ακόμα:

-προβλέπεται «παράδοση» ιδιόκτητου ζώου στο Δήμο αν κάποιος δεν επιθυμεί να κρατήσει το ζώο του, ώστε να μην το εγκαταλείψει. Αγνωστο βεβαίως τι θα γίνει με τους Δήμους που δεν έχουν εγκαταστάσεις και καταφύγια!

-απαγορεύονται πλέον αγγελίες υιοθεσίας ή πώλησης σε εφημερίδες/αφίσες/Διαδίκτυο αν δεν αναφέρεται ο αριθμός microchip του ζώου

-προβλέπεται άδεια εκτροφής αλλά και άδεια εκπαιδευτή σκύλων

-προβλέπεται υπογραφή δήλωσης αγοράς ζώου από νέο ιδιοκτήτη όταν πωλούνται ζώα (για να μπει ένα τέλος στις απρόσωπες αγοραπωλησίες που καταλήγουν σε εγκαταλείψεις ζώων)

Ο εισαγγελέας μπορεί να δώσει διαταγή για να κατασχέσει ζώα αλλά και να απαγορεύσει μελλοντική απόκτηση ζώου από άτομα που τα κακομεταχειρίζονται και να ελέγξει καταγγελίες για κυνοκομεία ή εκτροφεία.

ΟΙ ΠΟΙΝΙΚΕΣ ΚΥΡΩΣΕΙΣ:

Η παράνομη εμπορία ζώων: φυλάκιση τουλάχιστον 1 έτος και πρόστιμο 5.000-15.000 ευρώ

Η κακοποίηση ζώων: φυλάκιση τουλάχιστον 1 έτος και 5.000 -15.000 ευρώ

Η κλοπή ζώου: φυλάκιση 6 μήνες και 3.000 ευρώ

Το Ελληνικό κόκκινο βιβλίο για τα πουλιά

Σάββατο, Αύγουστος 7, 2010@ 7:56 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Πριν από λίγους μήνες εκδόθηκε από την Ελληνική Ζωολογική Εταιρεία το «Κόκκινο Βιβλίο για τα Απειλούμενα Ζώα της Ελλάδος» με επιμέλεια έκδοσης των Α.Λεγάκι και Π.Μαραγκού. Η προσπάθεια αυτή χρηματοδοτήθηκε από το Ευρωπαικό Ταμείο Περιφερειακής Ανάπτυξης σε ποσοστό το ανώτερο 80% και το υπόλοιπο από Εθνικούς Πόρους και την προλογίζετε εσείς η ίδια, κυρία Υπουργέ, με ιδιαίτερα εγκωμιαστικά σχόλια.

Για τη συγγραφή της συγκεκριμένης έκδοσης δεν έγινε οποιαδήποτε έρευνα πεδίου. Το μοναδικό επομένως επιστημονικό υπόβαθρο στο οποίο βασίζεται είναι οι βιβλιογραφικές αναφορές. Αν και στην Ελλάδα έχουν καταγραφεί περίπου 440 είδη πτηνών, οι βιβλιογραφικές αναφορές που υπάρχουν στο Κόκκινο Βιβλίο στη θεματική ενότητα για τα πτηνά ανέρχονται στις 199. Μετά από σχετική ανάγνωσή τους το συμπέρασμα στο οποίο καταλήγει κανείς είναι πως από τα 62 είδη που καταχωρήθηκαν σαν απειλούμενα για τα 29 είδη δεν υπάρχει καμία σχετική εξειδικευμένη στην οικολογία τους αναφορά, για 16 είδη υπάρχει μόνο 1 αναφορά και για μόλις 17 υπάρχουν πάνω από μία βιβλιογραφικές αναφορές σχετικές με την οικολογία τους. Γίνεται σαφές πως η επιστημονική τεκμηρίωση προφανώς αντικαταστάθηκε, τουλάχιστον για 29 (δηλαδή σχεδόν τα μισά) απειλούμενα είδη πτηνών, από την προσωπική (αυθαίρετη) εκτίμηση των συντελεστών του κόκκινου βιβλίου.

Αν οι συντελεστές της συγκεκριμένης ενότητας είχαν περιοριστεί σε αναφορές σχετικά με τη γεωγραφική κατανομή της Ελληνικής ορνιθοπανίδας και σε γενικές πληροφορίες για την οικολογία των πτηνών ανά είδος, θα μπορούσε να πει κανείς πως η σχετική βιβλιογραφία είναι επαρκής. Διαβάζοντας όμως τις απειλές για κάθε είδος χωριστά και τα διαχειριστικά μέτρα που προτείνονται για την αντιμετώπισή τους διαπιστώνουμε ακριβώς το αντίθετο.

Για την πετροπέρδικα, για παράδειγμα, αναφέρεται:
«Ο πληθυσμός της δείχνει σαφή και συνεχή μείωση, το είδος δε είναι εξαιρετικά σπάνιο ή έχει ήδη εξαφανιστεί από αρκετές περιοχές, όπως η Αττική. Δεν υπάρχουν ακριβή δεδομένα για τον πληθυσμό της…».
«Δεν υπάρχουν αξιόπιστα στατιστικά στοιχεία για την ετήσια κυνηγετική κάρπωση του είδους, λόγω κυρίως των υβριδισμών.»
«Απειλές: Δημοφιλές και παραδοσιακό θήραμα εδώ και αιώνες, τα τελευταία χρόνια δείχνει σαφή πληθυσμιακή κάμψη και συρρίκνωση της φυσικής γεωγραφικής της κατανομής, λόγω της εντατικοποίησης του κυνηγιού της…»
«Πρόσφατα το είδος μετακινήθηκε στο παράρτημα Ι της Οδηγίας για τα άγρια πουλιά (79/409/ΕΟΚ).»
«Μέτρα διαχείρισης που απαιτούνται: Αυστηρός περιορισμός ή και πλήρης απαγόρευση του κυνηγιού στην Ελλάδα…»

Οι συντάκτες του παραπάνω κειμένου παραθέτουν στοιχεία, συμπεράσματα και προτάσεις που βασίζονται σε δύο (2) βιβλιογραφικές αναφορές που σχετίζονται με την Πετροπέρδικα. Η μία από αυτές αφορά σε γενετική ταυτοποίησή της, ενώ η δεύτερη δημοσιεύτηκε το 1988. Είναι προφανές πως από τις συγκεκριμένες αναφορές δεν προκύπτουν πρόσφατα πληθυσμιακά στοιχεία. Με δεδομένο το γεγονός πως οι συγγραφείς της αναφοράς για την Πετροπέρδικα δεν έχουν καταθέσει κάποια πρόσφατη μελέτη που να αποδεικνύει το πληθυσμιακό καθεστώς της πετροπέρδικας, εξάγεται αβίαστα το συμπέρασμα πως η πρόταση για «αυστηρό περιορισμό ή και πλήρη απαγόρευση της θήρας της» συνιστά πρωτοφανή εκτροπή από κάθε έννοια επιστημονικής τεκμηρίωσης και δεοντολογίας και εγείρει έντονα ερωτηματικά για την αξιοπιστία, την επιστημονική επάρκεια και την αμεροληψία τους σχετικά με τη δραστηριότητα της θήρας για το σύνολο των αναφορών τις οποίες έχουν κάνει στη συγκεκριμένη έκδοση.

Συμπληρωματικά αναφέρουμε πως, σε αντίθεση με τα όσα αναφέρουν οι παραπάνω ερευνητές, η πρόσφατη νέα έκδοση της Ευρωπαϊκής Οδηγίας για τα πτηνά (2009/147), κατατάσσει την Πετροπέρδικα στο Παράρτημα ΙΙ στο οποίο καταχωρούνται μόνο τα είδη των οποίων το πληθυσμιακό καθεστώς κρίνεται επαρκές για να επιτραπεί η θήρα τους. Επιπλέον, σύμφωνα με έρευνα που διεξάγεται για τέταρτη χρονιά φέτος σε όλα σχεδόν τα βουνά της Ηπείρου από τους επιστημονικούς συνεργάτες της Κυν.Ομοσπονδίας Ηπείρου, οι πληθυσμοί της Πετροπέρδικας παρουσιάζουν μεγάλη σταθερότητα και η μεταβολή του πληθυσμού (αύξηση ή μείωση ανάλογα τη χρονιά) δεν είναι μεγαλύτερη από 15% για κάθε συγκρινόμενη περίοδο.

Η μεροληψία ενάντια στη νόμιμη θήρα φαίνεται επίσης από την παρακάτω αναφορά που βρίσκεται στην εισαγωγή της ενότητας «Πουλιά» του Κόκκινου Βιβλίου: «Το κυνήγι εκτιμάται ότι απειλεί το διαχειμάζοντα πληθυσμό τουλάχιστον δύο ειδών που περιλαμβάνονται μεταξύ των θηρεύσιμων (καπακλής Anas strepera και σαρσέλα A.querquedula), αν και μάλλον απαιτείται περαιτέρω διερεύνηση για τον εντοπισμό των αιτιών της μείωσης των πληθυσμών τους». Για τα συγκεκριμένα δύο είδη δεν υπάρχει καμία βιβλιογραφική αναφορά γεγονός που σημαίνει πως τα συμπεράσματα και οι προτάσεις που τα αφορούν αποτελούν μία ακόμη προσωπική αυθαίρετη εκτίμηση του συγγραφέα που τις υπογράφει, ο οποίος μάλιστα είναι και ο επιστημονικός υπεύθυνος της έκδοσης για το κεφάλαιο «Πτηνά».

Για κάποιον που δεν γνωρίζει, αναφέρουμε πως το σύνολο του πληθυσμού της Σαρσέλας διαχειμάζει στην Αφρική και μεταναστεύει στην Ελλάδα την Ανοιξη, μετά τα μέσα Μαρτίου, τουλάχιστον ένα μήνα δηλαδή μετά τη λήξη της περιόδου θήρας της. Δεν τίθεται επομένως ζήτημα απειλής του διαχειμάζοντος πληθυσμού από τη νόμιμη θήρα γιατί δεν έρχεται ποτέ σε επαφή με νόμιμο κυνηγό στην Ελλάδα το συγκεκριμένο είδος. (Ηλιόπουλος Γ., αδημοσίευτα στοιχεία 6 ετών).

Κάθε αυθαίρετη – μη επιστημονικά τεκμηριωμένη πρόταση για απαγόρευση θήρας ως μέτρο «προστασίας» θηρεύσιμων ειδών συνιστά συκοφαντική δυσφήμηση εις βάρος των νόμιμων κυνηγών και έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την προσέγγιση και τους χειρισμούς που θα πρέπει να επιδεικνύει κάθε θεσμικός φορέας όπως είναι το Υπουργείο ΠΕΚΑ.

Υπάρχει πλήθος ερευνών που σχετίζονται με τη θήρα, τη διαχείριση και την οικολογία των θηρεύσιμων ειδών, που έχουν δημοσιεύσει Έλληνες επιστήμονες πρόσφατα σε έγκυρα επιστημονικά περιοδικά ή συνέδρια. Το γεγονός πως ενώ το κύριο μέτρο που προτείνεται για την προστασία των πτηνών είναι διάφοροι περιορισμοί θήρας, δεν έχει γίνει καμία αναφορά σε αυτές τις έρευνες συμπληρώνει και ενισχύει ακόμη περισσότερο την άποψη πως σε ότι έχει να κάνει με τη θήρα, η έννοια της επιστημονικής τεκμηρίωσης αντικαταστάθηκε από την αρνητική προκατάληψη και τις προσωπικές αντιλήψεις, στη συγκεκριμένη έκδοση.

Οι ανακρίβειες αλλά και η μη επιστημονικά τεκμηριωμένες προτάσεις για περιορισμούς της θήρας που καταγράφονται στη συγκεκριμένη έκδοση του Κόκκινου Βιβλίου είναι προφανές πως δεν περιορίζονται στα παραπάνω. Με δεδομένο όμως το γεγονός πως έχει ήδη κατατεθεί για δημόσια διαβούλευση από πλευράς ΥΠΕΚΑ το Σχέδιο Νόμου για τη «Χρηματοδότηση Περιβαλλοντικών Παρεμβάσεων, Πράσινο Ταμείο, Κύρωση Δασικών Χαρτών και άλλες διατάξεις» κρίναμε σκόπιμο να καταθέσουμε μία πρώτη έκθεση αξιολόγησης σχετικά με τα κενά και τις παραλείψεις που χαρακτηρίζουν τη συγκεκριμένη έκδοση. Και τούτο διότι οι μελλοντικές επανεκδόσεις του «Κόκκινου Βιβλίου» όπως και κάθε άλλη αντίστοιχη προσπάθεια είναι βέβαιο πως θα χρηματοδοτούνται από το Πράσινο Ταμείο στο οποίο οι Έλληνες κυνηγοί αλλά και οι Έλληνες πολίτες γενικότερα θα καταθέτουν ετησίως σημαντικά κονδύλια με σκοπό την ορθολογική διαχείριση του περιβάλλοντος η οποία προϋποθέτει επαρκή και αδιαμφισβήτητη επιστημονική τεκμηρίωση πριν από τη λήψη διαχειριστικών μέτρων, ιδίως όταν αυτά πρόκειται να περιορίσουν (και μάλιστα χωρίς αντισταθμιστικά οφέλη) τις δραστηριότητές τους.

Η ουσιαστική έλλειψη επιστημονικής τεκμηρίωσης σε έκδοση αυτού του επιπέδου αναδεικνύει μεταξύ άλλων και το μείζον ζήτημα της συμμετοχής των οικολογικών ΜΚΟ στην υπό ίδρυση «Στρατηγική επιτροπή Περιβαλλοντικής Πολιτικής» που θα κατευθύνει τις δράσεις που θα χρηματοδοτούνται από το «Πράσινο Ταμείο» στην οποία το υπό διαβούλευση νομοσχέδιο προβλέπει τη συμμετοχή τριών εκπροσώπων «Περιβαλλοντικών ΜΚΟ Εθνικής Εμβέλειας» και για την οποία θα επανέλθουμε με αναλυτική επιστολή.

Με βάση τα παραπάνω θεωρούμε πως μέχρι να υπάρξει ξανά η δυνατότητα η Ελλάδα να καταβάλει τα σημαντικά κονδύλια που απαιτούνται για διαρκή συστηματική καταγραφή των ειδών της Ελληνικής χλωρίδας και πανίδας καθώς και των ενδιαιτημάτων τους, κάθε ανάλογη προσπάθεια στο βαθμό που δε βασίζεται σε επαρκή επιστημονική τεκμηρίωση περιορίζεται εκ των πραγμάτων σε «υλικό ενημερωτικού χαρακτήρα» και σε καμία περίπτωση δεν μπορεί να αποτελέσει «επιστημονικά άρτιο εργαλείο για την προστασία του ελληνικού βιολογικού πλούτου!» το οποίο «Μας δείχνει όμως και τον δρόμο που πρέπει να ακολουθήσουμε, τα μέτρα που οφείλουμε να λάβουμε, τις πολιτικές που πρέπει να αναθεωρήσουμε και την περιβαλλοντική ευαισθητοποίηση που μας λείπει για την ολοκληρωμένη προστασία των ειδών και των οικοσυστημάτων τους» όπως άκρως λανθασμένα αναφέρετε, κυρία Υπουργέ, στον πρόλογο της συγκεκριμένης έκδοσης.

Ελπίζουμε, στην επόμενη έκδοση του Κόκκινου Βιβλίου να απαλειφθούν οι ανακρίβειες και οι προσωπικές εμπάθειες των συγγραφέων για το Κυνήγι, έτσι ώστε το Κόκκινο Βιβλίο να αποτελέσει ένα επιστημονικό εγχειρίδιο που θα φανεί πραγματικά χρήσιμο για την προστασία της Ελληνικής φύσης και βιοποικιλότητας.

Στατιστικά του ‘ Αρτεμις ‘

Σάββατο, Ιούλιος 3, 2010@ 9:04 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Με την παρουσία εκπροσώπων κυνηγετικών οργανώσεων από τις περισσότερες μεσογειακές χώρες έγινε η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του επιστημονικού ερευνητικού προγράμματος «Αρτεμις». Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν το αποτέλεσμα 15 χρόνων λειτουργίας του «Αρτεμις» που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος με χρήματα των Ελλήνων κυνηγών. Οι δυνατότητες του προγράμματος είναι πραγματικά απεριόριστες… Μπορούν να προσφέρουν τα μέγιστα στην έρευνα της βιολογίας των θηραμάτων, στην έρευνα για το κυνηγετικό ενδιαφέρον και την κάρπωση, αλλά και οικονομικά στοιχεία σχετικά με την κυνηγετική δραστηριότητα, τον κυνηγετικό τουρισμό κλπ.

Στο σημερινό τεύχος θα δούμε κάποια στοιχεία από αυτά που παρουσίασαν οι υπεύθυνοι του προγράμματος Δρ. Χρήστος Θωμαΐδης (…) και ο Δασολόγος Μηχανολόγος Φάνης Καραμπατζάκης.
Το «Αρτεμις» μετράει την κυνηγετική εμπειρία με βάση τη χρονολογία έκδοσης της πρώτης άδειας. Δηλαδή, ένας κυνηγός που κυνηγάει π.χ. 20 χρόνια θεωρείται πιο έμπειρος από κάποιον που κυνηγάει 10. Ομως πέρα από την εμπειρία καταγράφεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυνηγετικής κοινότητας (κατά τη γνώμη του γράφοντος) που είναι το… δημογραφικό.

Χαρακτηριστικό του προβλήματος είναι η θεαματική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών κατά την τελευταία 20ετία. Τη δεκαετία του 1980 εκδίδονταν 345.000 κυνηγετικές άδειες, ενώ σήμερα έχουν πέσει στις 230.000. Από τους εν ενεργεία κυνηγούς οι περισσότεροι έχουν βγάλει για πρώτη φορά άδεια τη δεκαετία 1981-1990. Την επόμενη όμως δεκαετία, δηλαδή ανάμεσα στο 1991 και το 2000, μπήκαν στην κυνηγετική δραστηριότητα λιγότεροι από τους μισούς κυνηγούς σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Εκτοτε η πτώση συνεχίζεται σταθερά… Δυστυχώς η αντικυνηγετική προπαγάνδα έχει κάνει τη δουλειά της αποτρέποντας τους νέους να ασχοληθούν με το… «δολοφονικό κυνήγι», στρέφοντάς τους σε άλλες «πολιτικά ορθές» δραστηριότητες όπως είναι το internet, το ποδόσφαιρο κλπ. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι ακόμα και τα παιδιά των κυνηγών σε πολύ μικρό, σχετικά, ποσοστό γίνονται κυνηγοί.

Δυστυχώς, οι προοπτικές είναι ακόμα πιο δυσάρεστες, με δεδομένη την οικονομική κρίση που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία. Την επόμενη σεζόν αναμένεται σημαντική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών και αυτό θα είναι ένα ακόμα χτύπημα στην ευρωστία των Κυνηγετικών Συλλόγων, των επιχειρήσεων κυνηγετικών ειδών κ.ο.κ. Αυτό βέβαια δεν είναι διαπίστωση του «Αρτεμις», αλλά όσων αντιλαμβάνονται τι σημαίνει οικονομική κρίση…

Στο ζενίθ ο αγριόχοιρος

Γουρούνια! Πολλά γουρούνια! Η αύξηση του πληθυσμού τους επιβεβαιώνεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Ενδεικτικός είναι ο… ενθουσιώδης τρόπος με τον οποίο καταγράφεται αυτή η διαπίστωση και ο τρόπος με το οποίο παρουσιάστηκε: «Ραγδαία είναι και η αυξητική τάση της εθνικής ετήσιας κάρπωσης, γεγονός που σηματοδοτεί ανάλογη αυξητική τάση και στον πληθυσμό, ιδιαίτερα μετά το 2001 που άρχισε και η εντονότερη θηροφύλαξη λόγω της λειτουργίας της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής».

Μέσα σε μια δεκαετία η κάρπωση υπερδιπλασιάστηκε και όπως θα δείτε στο σχετικό γράφημα έφτασε και ξεπέρασε τα 250.000 ζώα. Αυτή η εξέλιξη σαφώς έχει και παραμέτρους οι οποίες δεν καταμετρώνται από το «Αρτεμις», τουλάχιστον προς το παρόν. Ενα κέρδος πέρα από τη μεγάλη κάρπωση, είναι και η μείωση της πίεσης στα άλλα θηράματα και ειδικότερα στον λαγό. Η στροφή αρκετών κυνηγών στο γουρουνοκυνήγι ωφέλησε τον λαγό, που δείχνει και αυτός αυξητικές τάσεις.

Βεβαίως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού του αγριόχοιρου οφείλετε και στην… μπασταρδοποίησή του με ήμερους αγριόχοιρους. Δυστυχώς μεγάλο πλέον μέρος του πληθυσμού των αγριόχοιρων ανήκει στο συμπαθές είδος των ημιάγριων, που το χαρακτηριστικό τους είναι η ευκολία στην αναπαραγωγή και οι μεγάλες σε αριθμό γέννες. Ομως γι' αυτό το μεγάλο θέμα θα τα πούμε άλλη φορά…

Ο «κύκλος» της πέρδικας

Επιβεβαιώνεται και από το ερευνητικό πρόγραμμα «Αρτεμις» η τάση που υπάρχει σε αυτό το είδος, για ανώτατο και κατώτερο πληθυσμιακό επίπεδο μέσα σε έναν δεκαετή κύκλο. Σύμφωνα με το αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν, τη διετία '95-'96 θηρεύτηκαν οι περισσότερες πέρδικες, ενώ ακολούθησε πτωτική τάση μέχρι τη διετία 2003-2004, οπότε η κάρπωση ανεβαίνει και πάλι σε μεγάλα επίπεδα. Βέβαια, η κάρπωση είναι αποτέλεσμα της κυνηγετικής ευκαιρίας, οπότε το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα. Οταν υπάρχουν θηράματα, υπάρχει και ανάλογη κάρπωση. Και στα πολλά και στα λίγα!

Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από την περίοδο 2007-2008 μετατοπίστηκε η κυνηγετική περίοδος του κυνηγίου της ορεινής πέρδικας και από 15 Σεπτεμβρίου που ήταν η έναρξη μεταφέρθηκε στην 1η Οκτωβρίου. Αντίστοιχα η λήξη από 30 Νοεμβρίου πήγε στις 15 Δεκεμβρίου. Αυτή η μετατόπιση μείωσε την πίεση στην πέρδικα, αφού πολλοί κυνηγοί στρέφονται στο κυνήγι της μπεκάτσας, ενώ παράλληλα οι καιρικές συνθήκες του χειμώνα αποθαρρύνουν αρκετούς από το να ανέβουν στα βουνά.

Την επόμενη χρονιά επί «υφυπουργίας» Κιλτίδη μειώθηκε και το όριο κάρπωσης, από τέσσερα σε δύο πουλιά.

Στην έρευνα του «Αρτεμις» ως περδικοκυνηγοί υπολογίζονται όσοι θήρευσαν τουλάχιστον μία πέρδικα σε μια κυνηγετική περίοδο.

Η μέση κάρπωση των περδικοκυνηγών είναι τέσσερα πουλιά ανά έτος και αυτός ο αριθμός παραμένει σταθερός ολόκληρη την 15ετία της έρευνας. Ομως, μειώνεται ο αριθμός των περδικοκυνηγών. Το ανώτερο επίπεδο παρατηρείται την περίοδο 1995-1996 με ποσοστό 33% επί του συνόλου των κυνηγών, ενώ το κατώτερο, που είναι 20%, την περίοδο 2008-2009. Αυτή η τάση επηρεάζει και τη συνολική κάρπωση και βέβαια αποτυπώνεται στον συνολικό αριθμό της κάρπωσης. Το 1996 θηρεύτηκαν 320.000 ορεινές πέρδικες, ενώ το 2008 λιγότερες από τις μισές. Μόλις 150.000 πουλιά…

Μπεκάτσες σε μετακίνηση…

Η μπεκάτσα παρουσιάζει επίσης τον κυκλικό βιολογικό κύκλο και περίπου κάθε δέκα χρόνια έχει ένα ανώτατο και κατώτατο σημείο. Τα αποτελέσματα του «Αρτεμις» αποδεικνύουν ότι η κάρπωση ακολουθεί τη διακύμανση του πληθυσμού και σε καμιά περίπτωση το κυνήγι δεν επηρεάζει τον πληθυσμό του είδους.

Οι καλύτερες χρονιές από πλευράς κάρπωσης ήταν το 1999-2000 και το 2007-2008 οπότε η κάρπωση έφτασε το ανώτατο επίπεδο που ήταν 12 πουλιά (μέσος όρος) επί του συνόλου των μπεκατσοκυνηγών. Η χειρότερη χρονιά ήταν το 2002-2003, οπότε η μέση κάρπωση έπεσε στα 5 πουλιά ανά μπεκατσοκυνηγό.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι στο σύνολο των κυνηγών ο ένας στους δύο θηρεύει τουλάχιστον μια μπεκάτσα μέσα στην κυνηγετική σεζόν.

Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κυνηγός φονεύει μια στις τρεις από αυτές που συναντάει, ενώ βάζει στην τσάντα ένα πουλί ανά δύο εξορμήσεις.

Πέρα από τα προαναφερθέντα αριθμητικά στοιχεία μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δυνατότητες που δίνει το «Αρτεμις» στην παρακολούθηση των μετατοπίσεων και της μετανάστευσης της μπεκάτσας. Ενδεικτικό ήταν το γράφημα που μας παρουσίασε ο δρ. Χρήστος Θωμαΐδης, παρουσιάζοντας τις μετατοπίσεις της μπεκάτσας το δεκαήμερο 21 έως 31 Οκτωβρίου 2007. Οι μπεκάτσες, σύμφωνα με το γράφημα, μετακινούνταν από τους νομούς Δράμας, Σερρών, Θεσσαλονίκης κλπ. προς Λέσβο, Χίο και Μικρά Ασία. Και ας περιμέναμε εμείς οι νότιοι πώς και πώς…

Η αύξηση του λαγού

Ιδού το εθνικό μας θήραμα! Το 25-30% των κυνηγών θηρεύει δύο λαγούς ανά έτος, ενώ η εθνική μας κάρπωση φτάνει τα 240.000 ζώα. Η χαμηλότερη περίοδος ήταν το 1998-1999 με μόλις 100.000 λαγούς. Ηταν η χρονιά (αν δεν κάνω λάθος) που είχε εμφανιστεί η αιμορραγική νόσος. Ηταν όμως και η χρονιά που δημιουργήθηκε και η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή. Από εκείνη τη χρονιά ο λαγός αυξάνεται και πληθύνεται. Αναμφίβολα η Θηροφυλακή συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση των λαγών, μια και η νυκτερινή λαθροθηρία ήταν μια μάστιγα για το δημοφιλές θήραμα. Δυστυχώς αυτού του είδους η λαθροθηρία εξακολουθεί να υπάρχει έστω και σημαντικά μειωμένη. Οι αναγνώστες που διάβασαν το προηγούμενο τεύχος με το ρεπορτάζ της καταδίκης του δολοφόνου νυκτολαθροθήρα, μπορούν να κατανοήσουν πόσο μεγάλη πληγή είναι αυτού του είδους η λαθροθηρία.

Κατά το «Αρτεμις», το 40% των Ελλήνων κυνηγών έχει θηρεύσει έναν λαγό ανά έτος, ενώ το 20% των κυνηγετικών εξορμήσεων γίνεται αποκλειστικά για κυνήγι λαγού.

Τα λοιπά θηράματα…

Τα αγριοκούνελα περιορίζονται σε κάποια νησιά, όπως π.χ. η Λήμνος, που αποτελούν πραγματική πληγή μια και αυξάνονται και πληθύνονται ανεξέλεγκτα. Το κυνηγετικό όπλο δεν μπορεί να ελέγξει τον πληθυσμό τους και αυτό αποδεικνύεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Παρά τη μεγάλη αναλογικά κάρπωση σε σχέση με τις συναντήσεις, τα αγριοκούνελα… δεν πτοούνται. Τη χρονιά 2005-2006 μπήκαν στην τσάντα 40.000 αγριοκούνελα.

Τα αγριοπερίστερα παρουσιάζουν περιορισμένο κυνηγετικό ενδιαφέρον και επομένως περιορισμένη κάρπωση.

Η καλύτερη χρονιά για την κάρπωση της νησιωτικής πέρδικας ήταν το 2003, οπότε θηρεύτηκαν περίπου 140.000 πουλιά. Εκτοτε, η «συγκομιδή» παρουσιάζει πτωτική τάση. Ομως και εδώ παρουσιάζεται ο περίφημος δεκαετής κύκλος…

Τα ορτύκια προσφέρονται για μεγάλη κάρπωση, αφού το ένα στα δύο που θα συναντήσει ο κυνηγός θα καταλήξει στην τσάντα του. Η ζήτηση και η κάρπωση παραμένουν σε σταθερά επίπεδα, κάτι που σημαίνει πως οι πληθυσμοί παρουσιάζουν αξιοσημείωτη σταθερότητα. Το ορτύκι πρέπει να… αγιοποιηθεί, κατά τα πρότυπα της… «αγίας τσίχλας» όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά οι έμποροι.

Στις τσίχλες παρατηρείται σχετική σταθερότητα. Οταν έρχονται οι τσίχλες και όσο αυτές υπάρχουν, τόσο οι κυνηγοί εξορμούν. Μόλις χάνονται οι τσίχλες χάνονται και οι τσιχλοκυνηγοί. Η κάρπωση είναι σχετικά μικρή, αφού μόλις μια στις τέσσερις ευκαιρίες θα «καρποφορήσει» και ο κυνηγός θα βάλει το πουλί στην τσάντα. Η συνολική κάρπωση είναι εντυπωσιακή, ενώ καλύτερη χρονιά ήταν η κυνηγετική περίοδος 2004-2005.

Κείμενο: Νίκος Φωτακόπουλος