Posts Tagged ‘κυνηγός’

Υποχρεωτική στείρωση κυνηγόσκυλων;

Τετάρτη, Ιανουάριος 8, 2014@ 11:46 ΠΜ
posted by

Την υποχρεωτική στείρωση όλων των θηλυκών κυνηγόσκυλων, διατάσσει ουσιαστικά ο νέος νόμος για τα ζώα, που αναμένεται να ψηφιστεί στην ολομέλεια της Βουλής τις επόμενες ημέρες. Ο νέος αυτός νόμος, αποτελεί αίτημα των ψευτοφιλοζωικών και οι-κωλόγων αλλά βρίσκει και συμπαραστάτες για την εφαρμογή του καθώς τον εισηγούνται και τον συνυπογράφουν μερικοί πρωτοκλασσάτοι υπουργοί της…κυβέρνησης…

Συγκεκριμένα Στουρνάρας, Χατζηδάκης, Μανιάτης, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Μιχαλάκης, Βαρβιτσιώτης και Βρούτσης, ανέλαβαν το “έργο” να περάσουν ένα τέτοιο νομοσχέδιο που προβλέπει μια κόλαση τιμωριών, ποινικών διώξεων και υψηλών χρηματικών προστίμων για τους κυνηγούς ή οποιουσδήποτε άλλους πολίτες έχουν επιλέξει να έχουν σκύλους.

Μάλιστα για να επιτύχει όλο αυτό το σχέδιο των «σωτήρων» του ΕΘΝΟΥΣ που κάθε μέρα δημιουργούν περισσότερους φτωχούς, καταργείται η εκπροσώπηση των κυνηγών στις 5μελείς επιτροπές των Δήμων, όπως προβλέπει ο νόμος μέχρι τώρα. Ο αποκλεισμός αυτός ήταν απαίτηση των φιλοζωικών σωματείων τις οποίες φρόντισε να ικανοποιήσει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Αν ψηφιστεί αυτό το έκτρωμα, θα αντιμετωπίζεται ως έγκλημα η ερασιτεχνική εκτροφή και η κατοχή έστω και ενός θηλυκού σκύλου που δεν έχει στειρωθεί. Με τις νέες διατάξεις θα προβλέπεται «όταν εκτρέφεται έστω και ένας θηλυκός σκύλος αναπαραγωγής (δηλαδή μη στειρωμένος) απαιτείται η υποχρεωτικά η έκδοση άδειας εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς»

Άδεια εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς, απαιτείται και για τους ερασιτέχνες εκτροφείς σκύλων ή γάτων. Επι της ουσίας, ποινικοποιείται η κατοχή ενός θηλυκού κυνηγόσκυλου που δεν έχει στειρωθεί και διατηρεί την αναπαραγωγική ικανότητα και ο κάτοχος διαπράττει έγκλημα αν δεν έχει φροντίσει να έχει άδεια. Σε αυτή την περίπτωση, όποιος κυνηγός η πολίτης σκεφτεί να παραβιάσει τη δρακόντεια διάταξη, προβλέπεται διοικητικό πρόστιμο που ξεκινάει απο τα 3.000 ευρώ.

Ακόμα, η κοπή της ουράς, που γίνεται σε κάποιες ράτσες σκύλων, αποτελεί «ακρωτηριασμό» ενώ στο εξής θα απαγορεύεται και η εισαγωγή ή εμπορία σκύλων με κομμένη ουρά, από το εξωτερικό. Μάλιστα, με το νέο νόμο θα απαγορεύεται πλήρως το ζευγάρωμα ανάμεσα σε σκύλους με κομμένες ουρές, ασχέτως αν ο ιδιοκτήτης έχει τα απαραίτητα χαρτιά, και σε αυτή την περίπτωση η τιμωρία του θα είναι απο 1 έως 5 έτη φυλάκιση και 5.000 έως 10.000 ευρώ πρόστιμο.

Είναι ένα πρώτο βήμα, αν γίνει, για τον ευνουχισμό του κυνηγιού στην Ελλάδα και σε ελεγχόμενη ιδιοκτησία σκύλων επι πληρωμή…

 Σε θέση μάχης
Άντερς Σβένσον

 

πηγή άρθρου, τα ροδοπάκια

Κλοπή Επανιέλ Μπρετόν

Σάββατο, Ιανουάριος 21, 2012@ 11:04 ΠΜ
posted by Bounas Progress

Εκλάπη το οικονιζόμενο epagneul breton απο την περιοχή του Καματερού στις 18-01-2012 και ακούει στο όνομα Asley. Παρακαλούμε πολύ όποιος συνάδελφος κυνηγός γνωρίζει κάτι να επικοινωνήσει μαζί μας στα τηλ. 6974990074 και 6944502764

 

Ευχαριστώ.

 

 

Το κυνήγι του ορτυκιού

Κυριακή, Σεπτέμβριος 5, 2010@ 12:34 ΠΜ
posted by Bounas Progress
Το κυνήγι του ορτυκιού και ιδιαίτερα του ντόπιου ορτυκιού είναι από τα
πιο δύσκολα κυνήγια για το σκύλο.
 
Η αναθυμίαση του είναι πάρα πολύ μικρή, τρέχει συνέχεια και οι
καιρικές συνθήκες κατά τις οποίες αυτό διεξάγεται το κάνουν ακόμα πιο
δύσκολο. Για αυτό ένα νέο σκυλί το οποίο δεν έχει ξανάκυνηγήσει ντόπια
ορτύκια θέλει πολύ προπόνηση, η οποία φθάνει και τους τέσσερις μήνες,
για να έρθει η μέρα που θα φερμάρει έναν ικανοποιητικό αριθμό ορτυκιών
από το σύνολο των πουλιών τα οποία βρίσκονται στην έκταση που ψάχνει.
Ακόμη και τα έμπειρα κυνηγόσκυλα χρειάζονται μια προπόνηση τουλάχιστον
δύο- τριών εβδομάδων.
 
Παράλληλα ο κυνηγός πρέπει να φροντίσει το τρίχωμα του σκύλου του, να
περιορίσει το μήκος του, και ιδιαίτερα στους μεσοδακτύλιους χώρους στο
εσωτερικό και εξωτερικό μέρος των αυτιών, στις μασχάλες των δύο
μπροστινών ποδιών καθώς και στις φράντζες των δύο πίσω για να
αποφύγετε τα συρίγγια τα οποία δημιουργούνται από τα αγανά, αλλά και
τους ερεθισμούς του δέρματος οι οποίοι προκαλούνται από τις διαφόρων
ειδών κολλιτσίδες.
 
Επίσης πρέπει μετά από κάθε έξοδο να προσέχει τα μάτια του σκύλου του,
διότι αυτήν την εποχή ερεθίζονται πολύ από τους διάφορους σπόρους οι
οποίοι κατορθώνουν και τρυπώνουν μεταξύ του δεύτερου βλεφάρου ή βολβού
του ματιού.
 
Μπορεί να τα ξεπλύνει με νερό για να φύγουν τα ξένα σώματα και μετά να
τους βάλει κάποιο κολλύριο.
 
Ένα άλλο σημείο το οποίο πρέπει να προσεχθεί ιδιαίτερα είναι ο
εξαερισμός τον οποίου έχουν οι κούτες των σκύλων, οποίος πρέπει να
είναι όσο το δυνατόν καλύτερος. Πάρα πολλά σκυλιά πεθαίνουν από
θερμοπληξία κάθε χρόνο, ακόμη και μέσα σε αυτοκίνητα με εντελώς
ανοιχτά παράθυρα.
 
Επίσης πάντα πρέπει να έχουμε μαζί μας, ενέσεις για την προστασία των
σκυλιών μας από τις φόλες και τα δαγκώματα των φιδιών.
 
Ο κάτοχος του νεαρού κυνηγόσκυλου, πρέπει να προσέξει, ώστε να μην
ρίξει απανωτές τουφεκιές, πάνω από το κεφάλι του σκύλου του,
δημιουργώντας του πρόβλημα κροτοφοβίας το οποίο μπορεί να μην είχε, να
διαλέξει ένα μέρος το οποίο δε θα είχε πολλούς κυνηγούς και σκύλους,
ώστε να αποσπάται η προσοχή του σκύλου του, και να φροντίσει να ρίχνει
μόνο στα ορτύκια τα οποία φερμάρει σωστά και σταθερά ο σκύλος του και
να μην βγάζει πολλούς σκύλους μαζί, διότι όταν κάποιο ορτύκι σκοτωθεί
και το πιάσει το νεαρό κυνηγόσκυλο εάν το πλησιάσει κάποιος άλλος
σκύλος μπορεί να το φάει γιατί φοβάται να μην του το πάρει.
 
Το κυνηγητικό σκυλί πρέπει να προπονείται συνεχώς σε διαφορετικά
εδάφη, ακόμη και την κλειστή περίοδο του κυνηγιού κάθε 3-4 μέρες και
για αρκετές ώρες τέσσερις πέντε κάθε φορά, ώστε όχι μόνα τα πέλματα
αλλά και όλος ο οργανισμός του να βρίσκεται σε καλή κατάσταση. Όταν
πλησιάζει η περίοδος που αρχίζει το κυνήγι πρέπει η προπόνηση να
γίνεται εντατικότερη και να φθάνει τις(4) τέσσερις φορές την εβδομάδα.
 
Όλοι οι σκύλοι, άλλος περισσότερο άλλος λιγότερο δυσκολεύονται να
βρουν τα χτυπημένα ορτύκια και ιδιαίτερα οι περισσότερο άπειροι και
νευρικοί Αλλά ακόμη και οι έμπειροι θα δυσκολευτούν να βρουν ένα
χτυπημένο ορτύκι το οποίο έχει θαφτεί σχεδόν μέσα στα ξερά και ψηλά
χόρτα, ή τρέχει πληγωμένο μέσα στο τριφύλλι εβδομήντα (70) εκατοστών
ύψους το οποίο είναι μούσκεμα από την υγρασία. Τα πράγματα γίνονται
ακόμα ποιο δύσκολα, όταν τα χτυπημένα πουλιά, είναι δύο (2) ή τρία (3)
πεσμένα σε διαφορετικές κατευθύνσεις.
 
Το συνηθέστερο λάθος το οποίο μου κάνουν οι κυνηγοί είναι να φωνάζουν
και να σφυρίζουν συνεχώς στο σκύλο τους, αποσπώντας τον από τη δουλειά
του, και υποβαθμίζοντας κατά αυτό τον τρόπο την αξία του
παραγγέλματος.
 
Συμβουλεύω τους κυνηγούς με αφορμή της έναρξης της κυνηγετικής
περιόδου, να έχουν υπομονή, αγάπη, ανεκτικότητα και ψυχραιμία και προς
το σκύλο τους και προς τους άλλους συναδέλφους κυνηγούς.
 
 
Του Θωμά Πετρόχειλου
 

Στατιστικά του ‘ Αρτεμις ‘

Σάββατο, Ιούλιος 3, 2010@ 9:04 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Με την παρουσία εκπροσώπων κυνηγετικών οργανώσεων από τις περισσότερες μεσογειακές χώρες έγινε η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του επιστημονικού ερευνητικού προγράμματος «Αρτεμις». Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν το αποτέλεσμα 15 χρόνων λειτουργίας του «Αρτεμις» που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος με χρήματα των Ελλήνων κυνηγών. Οι δυνατότητες του προγράμματος είναι πραγματικά απεριόριστες… Μπορούν να προσφέρουν τα μέγιστα στην έρευνα της βιολογίας των θηραμάτων, στην έρευνα για το κυνηγετικό ενδιαφέρον και την κάρπωση, αλλά και οικονομικά στοιχεία σχετικά με την κυνηγετική δραστηριότητα, τον κυνηγετικό τουρισμό κλπ.

Στο σημερινό τεύχος θα δούμε κάποια στοιχεία από αυτά που παρουσίασαν οι υπεύθυνοι του προγράμματος Δρ. Χρήστος Θωμαΐδης (…) και ο Δασολόγος Μηχανολόγος Φάνης Καραμπατζάκης.
Το «Αρτεμις» μετράει την κυνηγετική εμπειρία με βάση τη χρονολογία έκδοσης της πρώτης άδειας. Δηλαδή, ένας κυνηγός που κυνηγάει π.χ. 20 χρόνια θεωρείται πιο έμπειρος από κάποιον που κυνηγάει 10. Ομως πέρα από την εμπειρία καταγράφεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυνηγετικής κοινότητας (κατά τη γνώμη του γράφοντος) που είναι το… δημογραφικό.

Χαρακτηριστικό του προβλήματος είναι η θεαματική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών κατά την τελευταία 20ετία. Τη δεκαετία του 1980 εκδίδονταν 345.000 κυνηγετικές άδειες, ενώ σήμερα έχουν πέσει στις 230.000. Από τους εν ενεργεία κυνηγούς οι περισσότεροι έχουν βγάλει για πρώτη φορά άδεια τη δεκαετία 1981-1990. Την επόμενη όμως δεκαετία, δηλαδή ανάμεσα στο 1991 και το 2000, μπήκαν στην κυνηγετική δραστηριότητα λιγότεροι από τους μισούς κυνηγούς σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Εκτοτε η πτώση συνεχίζεται σταθερά… Δυστυχώς η αντικυνηγετική προπαγάνδα έχει κάνει τη δουλειά της αποτρέποντας τους νέους να ασχοληθούν με το… «δολοφονικό κυνήγι», στρέφοντάς τους σε άλλες «πολιτικά ορθές» δραστηριότητες όπως είναι το internet, το ποδόσφαιρο κλπ. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι ακόμα και τα παιδιά των κυνηγών σε πολύ μικρό, σχετικά, ποσοστό γίνονται κυνηγοί.

Δυστυχώς, οι προοπτικές είναι ακόμα πιο δυσάρεστες, με δεδομένη την οικονομική κρίση που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία. Την επόμενη σεζόν αναμένεται σημαντική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών και αυτό θα είναι ένα ακόμα χτύπημα στην ευρωστία των Κυνηγετικών Συλλόγων, των επιχειρήσεων κυνηγετικών ειδών κ.ο.κ. Αυτό βέβαια δεν είναι διαπίστωση του «Αρτεμις», αλλά όσων αντιλαμβάνονται τι σημαίνει οικονομική κρίση…

Στο ζενίθ ο αγριόχοιρος

Γουρούνια! Πολλά γουρούνια! Η αύξηση του πληθυσμού τους επιβεβαιώνεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Ενδεικτικός είναι ο… ενθουσιώδης τρόπος με τον οποίο καταγράφεται αυτή η διαπίστωση και ο τρόπος με το οποίο παρουσιάστηκε: «Ραγδαία είναι και η αυξητική τάση της εθνικής ετήσιας κάρπωσης, γεγονός που σηματοδοτεί ανάλογη αυξητική τάση και στον πληθυσμό, ιδιαίτερα μετά το 2001 που άρχισε και η εντονότερη θηροφύλαξη λόγω της λειτουργίας της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής».

Μέσα σε μια δεκαετία η κάρπωση υπερδιπλασιάστηκε και όπως θα δείτε στο σχετικό γράφημα έφτασε και ξεπέρασε τα 250.000 ζώα. Αυτή η εξέλιξη σαφώς έχει και παραμέτρους οι οποίες δεν καταμετρώνται από το «Αρτεμις», τουλάχιστον προς το παρόν. Ενα κέρδος πέρα από τη μεγάλη κάρπωση, είναι και η μείωση της πίεσης στα άλλα θηράματα και ειδικότερα στον λαγό. Η στροφή αρκετών κυνηγών στο γουρουνοκυνήγι ωφέλησε τον λαγό, που δείχνει και αυτός αυξητικές τάσεις.

Βεβαίως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού του αγριόχοιρου οφείλετε και στην… μπασταρδοποίησή του με ήμερους αγριόχοιρους. Δυστυχώς μεγάλο πλέον μέρος του πληθυσμού των αγριόχοιρων ανήκει στο συμπαθές είδος των ημιάγριων, που το χαρακτηριστικό τους είναι η ευκολία στην αναπαραγωγή και οι μεγάλες σε αριθμό γέννες. Ομως γι' αυτό το μεγάλο θέμα θα τα πούμε άλλη φορά…

Ο «κύκλος» της πέρδικας

Επιβεβαιώνεται και από το ερευνητικό πρόγραμμα «Αρτεμις» η τάση που υπάρχει σε αυτό το είδος, για ανώτατο και κατώτερο πληθυσμιακό επίπεδο μέσα σε έναν δεκαετή κύκλο. Σύμφωνα με το αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν, τη διετία '95-'96 θηρεύτηκαν οι περισσότερες πέρδικες, ενώ ακολούθησε πτωτική τάση μέχρι τη διετία 2003-2004, οπότε η κάρπωση ανεβαίνει και πάλι σε μεγάλα επίπεδα. Βέβαια, η κάρπωση είναι αποτέλεσμα της κυνηγετικής ευκαιρίας, οπότε το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα. Οταν υπάρχουν θηράματα, υπάρχει και ανάλογη κάρπωση. Και στα πολλά και στα λίγα!

Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από την περίοδο 2007-2008 μετατοπίστηκε η κυνηγετική περίοδος του κυνηγίου της ορεινής πέρδικας και από 15 Σεπτεμβρίου που ήταν η έναρξη μεταφέρθηκε στην 1η Οκτωβρίου. Αντίστοιχα η λήξη από 30 Νοεμβρίου πήγε στις 15 Δεκεμβρίου. Αυτή η μετατόπιση μείωσε την πίεση στην πέρδικα, αφού πολλοί κυνηγοί στρέφονται στο κυνήγι της μπεκάτσας, ενώ παράλληλα οι καιρικές συνθήκες του χειμώνα αποθαρρύνουν αρκετούς από το να ανέβουν στα βουνά.

Την επόμενη χρονιά επί «υφυπουργίας» Κιλτίδη μειώθηκε και το όριο κάρπωσης, από τέσσερα σε δύο πουλιά.

Στην έρευνα του «Αρτεμις» ως περδικοκυνηγοί υπολογίζονται όσοι θήρευσαν τουλάχιστον μία πέρδικα σε μια κυνηγετική περίοδο.

Η μέση κάρπωση των περδικοκυνηγών είναι τέσσερα πουλιά ανά έτος και αυτός ο αριθμός παραμένει σταθερός ολόκληρη την 15ετία της έρευνας. Ομως, μειώνεται ο αριθμός των περδικοκυνηγών. Το ανώτερο επίπεδο παρατηρείται την περίοδο 1995-1996 με ποσοστό 33% επί του συνόλου των κυνηγών, ενώ το κατώτερο, που είναι 20%, την περίοδο 2008-2009. Αυτή η τάση επηρεάζει και τη συνολική κάρπωση και βέβαια αποτυπώνεται στον συνολικό αριθμό της κάρπωσης. Το 1996 θηρεύτηκαν 320.000 ορεινές πέρδικες, ενώ το 2008 λιγότερες από τις μισές. Μόλις 150.000 πουλιά…

Μπεκάτσες σε μετακίνηση…

Η μπεκάτσα παρουσιάζει επίσης τον κυκλικό βιολογικό κύκλο και περίπου κάθε δέκα χρόνια έχει ένα ανώτατο και κατώτατο σημείο. Τα αποτελέσματα του «Αρτεμις» αποδεικνύουν ότι η κάρπωση ακολουθεί τη διακύμανση του πληθυσμού και σε καμιά περίπτωση το κυνήγι δεν επηρεάζει τον πληθυσμό του είδους.

Οι καλύτερες χρονιές από πλευράς κάρπωσης ήταν το 1999-2000 και το 2007-2008 οπότε η κάρπωση έφτασε το ανώτατο επίπεδο που ήταν 12 πουλιά (μέσος όρος) επί του συνόλου των μπεκατσοκυνηγών. Η χειρότερη χρονιά ήταν το 2002-2003, οπότε η μέση κάρπωση έπεσε στα 5 πουλιά ανά μπεκατσοκυνηγό.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι στο σύνολο των κυνηγών ο ένας στους δύο θηρεύει τουλάχιστον μια μπεκάτσα μέσα στην κυνηγετική σεζόν.

Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κυνηγός φονεύει μια στις τρεις από αυτές που συναντάει, ενώ βάζει στην τσάντα ένα πουλί ανά δύο εξορμήσεις.

Πέρα από τα προαναφερθέντα αριθμητικά στοιχεία μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δυνατότητες που δίνει το «Αρτεμις» στην παρακολούθηση των μετατοπίσεων και της μετανάστευσης της μπεκάτσας. Ενδεικτικό ήταν το γράφημα που μας παρουσίασε ο δρ. Χρήστος Θωμαΐδης, παρουσιάζοντας τις μετατοπίσεις της μπεκάτσας το δεκαήμερο 21 έως 31 Οκτωβρίου 2007. Οι μπεκάτσες, σύμφωνα με το γράφημα, μετακινούνταν από τους νομούς Δράμας, Σερρών, Θεσσαλονίκης κλπ. προς Λέσβο, Χίο και Μικρά Ασία. Και ας περιμέναμε εμείς οι νότιοι πώς και πώς…

Η αύξηση του λαγού

Ιδού το εθνικό μας θήραμα! Το 25-30% των κυνηγών θηρεύει δύο λαγούς ανά έτος, ενώ η εθνική μας κάρπωση φτάνει τα 240.000 ζώα. Η χαμηλότερη περίοδος ήταν το 1998-1999 με μόλις 100.000 λαγούς. Ηταν η χρονιά (αν δεν κάνω λάθος) που είχε εμφανιστεί η αιμορραγική νόσος. Ηταν όμως και η χρονιά που δημιουργήθηκε και η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή. Από εκείνη τη χρονιά ο λαγός αυξάνεται και πληθύνεται. Αναμφίβολα η Θηροφυλακή συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση των λαγών, μια και η νυκτερινή λαθροθηρία ήταν μια μάστιγα για το δημοφιλές θήραμα. Δυστυχώς αυτού του είδους η λαθροθηρία εξακολουθεί να υπάρχει έστω και σημαντικά μειωμένη. Οι αναγνώστες που διάβασαν το προηγούμενο τεύχος με το ρεπορτάζ της καταδίκης του δολοφόνου νυκτολαθροθήρα, μπορούν να κατανοήσουν πόσο μεγάλη πληγή είναι αυτού του είδους η λαθροθηρία.

Κατά το «Αρτεμις», το 40% των Ελλήνων κυνηγών έχει θηρεύσει έναν λαγό ανά έτος, ενώ το 20% των κυνηγετικών εξορμήσεων γίνεται αποκλειστικά για κυνήγι λαγού.

Τα λοιπά θηράματα…

Τα αγριοκούνελα περιορίζονται σε κάποια νησιά, όπως π.χ. η Λήμνος, που αποτελούν πραγματική πληγή μια και αυξάνονται και πληθύνονται ανεξέλεγκτα. Το κυνηγετικό όπλο δεν μπορεί να ελέγξει τον πληθυσμό τους και αυτό αποδεικνύεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Παρά τη μεγάλη αναλογικά κάρπωση σε σχέση με τις συναντήσεις, τα αγριοκούνελα… δεν πτοούνται. Τη χρονιά 2005-2006 μπήκαν στην τσάντα 40.000 αγριοκούνελα.

Τα αγριοπερίστερα παρουσιάζουν περιορισμένο κυνηγετικό ενδιαφέρον και επομένως περιορισμένη κάρπωση.

Η καλύτερη χρονιά για την κάρπωση της νησιωτικής πέρδικας ήταν το 2003, οπότε θηρεύτηκαν περίπου 140.000 πουλιά. Εκτοτε, η «συγκομιδή» παρουσιάζει πτωτική τάση. Ομως και εδώ παρουσιάζεται ο περίφημος δεκαετής κύκλος…

Τα ορτύκια προσφέρονται για μεγάλη κάρπωση, αφού το ένα στα δύο που θα συναντήσει ο κυνηγός θα καταλήξει στην τσάντα του. Η ζήτηση και η κάρπωση παραμένουν σε σταθερά επίπεδα, κάτι που σημαίνει πως οι πληθυσμοί παρουσιάζουν αξιοσημείωτη σταθερότητα. Το ορτύκι πρέπει να… αγιοποιηθεί, κατά τα πρότυπα της… «αγίας τσίχλας» όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά οι έμποροι.

Στις τσίχλες παρατηρείται σχετική σταθερότητα. Οταν έρχονται οι τσίχλες και όσο αυτές υπάρχουν, τόσο οι κυνηγοί εξορμούν. Μόλις χάνονται οι τσίχλες χάνονται και οι τσιχλοκυνηγοί. Η κάρπωση είναι σχετικά μικρή, αφού μόλις μια στις τέσσερις ευκαιρίες θα «καρποφορήσει» και ο κυνηγός θα βάλει το πουλί στην τσάντα. Η συνολική κάρπωση είναι εντυπωσιακή, ενώ καλύτερη χρονιά ήταν η κυνηγετική περίοδος 2004-2005.

Κείμενο: Νίκος Φωτακόπουλος

Το κατάλυμα του Σκύλου

Παρασκευή, Μάιος 21, 2010@ 7:42 ΜΜ
posted by Bounas Progress

 

Λέμε συχνά-και  είναι γεγονός-ότι η φύση είναι  το δεύτερο σπίτι του κυνηγού. Το δεύτερο. Το πρώτο είναι το …  κανονικό του σπίτι, στο οποίο περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του και το έχει διαμορφώσει κατά τέτοιο τρόπο, ώστε η διαβίωσή του εκεί να είναι όσο το δυνατόν πιο άνετη και ασφαλής. Μα το ίδιο δεν ισχύει και για τον κυνηγετικό σκύλο, ο οποίος επίσης περνάει το μεγαλύτερο μέρος της ζωής του στο κλουβί του.
Στην πραγματικότητα ο κυνηγετικός σκύλος περνάει  στον χώρο διαβίωσής του πολύ περισσότερο  χρόνο απ’ ότι ο ιδιοκτήτης του. Δεν βγαίνει να πάει στη δουλειά  του, δεν πηγαίνει για καφέ, ούτε σε ταβέρνες, ούτε σε σπίτια φίλων. Οι μόνες  φορές που εγκαταλείπει την οικία του είναι για βόλτα, για εκπαιδευτικό και για κυνήγι, πάντα με την συνοδεία, έτσι είναι το σωστό-του δίποδου προστάτη του.
Συνεπώς, η  διαμόρφωση του καταλύματος είναι  ένας καθοριστικός παράγοντας της ευζωίας και της υγείας του. Και όμως είναι αρκετά υποτιμημένος. Πολλές φορές, ακόμα και κυνηγοί, πραγματικά κυνόφιλοι, που έχουν ζώα υψηλής γενεαλογίας, που ταΐζουν τις καλύτερες ξηρές τροφές, που συνεργάζονται με τούς καλύτερους κτηνιάτρους, έχουν αμελήσει το κατάλυμα του σκύλου, περιορίζοντάς τον σε μια πρόχειρη κατασκευή. Αναλογιστείτε τι σημαίνει τι δικό σας σπίτι για σας. Είναι ο χώρος που μεγαλώνουν τα παιδιά σας, ή που μεγαλώσατε κι εσείς ο ίδιος. Έχετε φροντίσει για θέρμανση και κλιματισμό, για παροχή νερού, ρεύματος και για πολλές ακόμα ευκολίες, που κάνουν τη ζωή σας άνετη.
Ένας κυνηγός  θα έχει ανάγκη σκύλου για 30-40 χρόνια!!! Αν κατασκευάσει κάτι σωστά και έξυπνα, ακόμα κι αν δώσει κάτι παραπάνω, θα λύσει πολλά προβλήματα για  ένα μεγάλο, μα πάρα πολύ μεγάλο χρονικό  διάστημα, το κόστος επίλυσης των οποίων θα του βγάλει τα λεφτά της αρχικής ¨επένδυσης¨.
Συμπερασματικά  η φύση έχει προνοήσει όλα της  τα πλάσματα – που κινούνται ή  πετάνε – με το ταλέντο της φωλεοποίησης. Με μοναδική σοφία και με αλάνθαστη  τυχαιότητα, όπως λέει και ο Ελύτης, κατασκευάζουν χώρους κατάλληλους για διαμονή, επιβίωση και αναπαραγωγή. Αυτό τον ρόλο στην περίπτωση του κυνηγετικού σκύλου τον έχει αναλάβει ο άνθρωπος – ιδιοκτήτης. Η έξυπνη και αποτελεσματική διευθέτηση του ζητήματος, εγγυάται την σωματική και ψυχική υγεία του σκύλου.
 
 
Άρθρο απο' κυνηγεσία και κυνοφιλία'