Posts Tagged ‘κυνηγών’

Υποχρεωτική στείρωση κυνηγόσκυλων;

Τετάρτη, Ιανουάριος 8, 2014@ 11:46 ΠΜ
posted by

Την υποχρεωτική στείρωση όλων των θηλυκών κυνηγόσκυλων, διατάσσει ουσιαστικά ο νέος νόμος για τα ζώα, που αναμένεται να ψηφιστεί στην ολομέλεια της Βουλής τις επόμενες ημέρες. Ο νέος αυτός νόμος, αποτελεί αίτημα των ψευτοφιλοζωικών και οι-κωλόγων αλλά βρίσκει και συμπαραστάτες για την εφαρμογή του καθώς τον εισηγούνται και τον συνυπογράφουν μερικοί πρωτοκλασσάτοι υπουργοί της…κυβέρνησης…

Συγκεκριμένα Στουρνάρας, Χατζηδάκης, Μανιάτης, Χρυσοχοίδης, Γεωργιάδης, Μιχαλάκης, Βαρβιτσιώτης και Βρούτσης, ανέλαβαν το “έργο” να περάσουν ένα τέτοιο νομοσχέδιο που προβλέπει μια κόλαση τιμωριών, ποινικών διώξεων και υψηλών χρηματικών προστίμων για τους κυνηγούς ή οποιουσδήποτε άλλους πολίτες έχουν επιλέξει να έχουν σκύλους.

Μάλιστα για να επιτύχει όλο αυτό το σχέδιο των «σωτήρων» του ΕΘΝΟΥΣ που κάθε μέρα δημιουργούν περισσότερους φτωχούς, καταργείται η εκπροσώπηση των κυνηγών στις 5μελείς επιτροπές των Δήμων, όπως προβλέπει ο νόμος μέχρι τώρα. Ο αποκλεισμός αυτός ήταν απαίτηση των φιλοζωικών σωματείων τις οποίες φρόντισε να ικανοποιήσει ο υπουργός Αγροτικής Ανάπτυξης.

Αν ψηφιστεί αυτό το έκτρωμα, θα αντιμετωπίζεται ως έγκλημα η ερασιτεχνική εκτροφή και η κατοχή έστω και ενός θηλυκού σκύλου που δεν έχει στειρωθεί. Με τις νέες διατάξεις θα προβλέπεται «όταν εκτρέφεται έστω και ένας θηλυκός σκύλος αναπαραγωγής (δηλαδή μη στειρωμένος) απαιτείται η υποχρεωτικά η έκδοση άδειας εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς»

Άδεια εκτροφής, αναπαραγωγής και εμπορίας ζώων συντροφιάς, απαιτείται και για τους ερασιτέχνες εκτροφείς σκύλων ή γάτων. Επι της ουσίας, ποινικοποιείται η κατοχή ενός θηλυκού κυνηγόσκυλου που δεν έχει στειρωθεί και διατηρεί την αναπαραγωγική ικανότητα και ο κάτοχος διαπράττει έγκλημα αν δεν έχει φροντίσει να έχει άδεια. Σε αυτή την περίπτωση, όποιος κυνηγός η πολίτης σκεφτεί να παραβιάσει τη δρακόντεια διάταξη, προβλέπεται διοικητικό πρόστιμο που ξεκινάει απο τα 3.000 ευρώ.

Ακόμα, η κοπή της ουράς, που γίνεται σε κάποιες ράτσες σκύλων, αποτελεί «ακρωτηριασμό» ενώ στο εξής θα απαγορεύεται και η εισαγωγή ή εμπορία σκύλων με κομμένη ουρά, από το εξωτερικό. Μάλιστα, με το νέο νόμο θα απαγορεύεται πλήρως το ζευγάρωμα ανάμεσα σε σκύλους με κομμένες ουρές, ασχέτως αν ο ιδιοκτήτης έχει τα απαραίτητα χαρτιά, και σε αυτή την περίπτωση η τιμωρία του θα είναι απο 1 έως 5 έτη φυλάκιση και 5.000 έως 10.000 ευρώ πρόστιμο.

Είναι ένα πρώτο βήμα, αν γίνει, για τον ευνουχισμό του κυνηγιού στην Ελλάδα και σε ελεγχόμενη ιδιοκτησία σκύλων επι πληρωμή…

 Σε θέση μάχης
Άντερς Σβένσον

 

πηγή άρθρου, τα ροδοπάκια

Στατιστικά του ‘ Αρτεμις ‘

Σάββατο, Ιούλιος 3, 2010@ 9:04 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Με την παρουσία εκπροσώπων κυνηγετικών οργανώσεων από τις περισσότερες μεσογειακές χώρες έγινε η παρουσίαση των αποτελεσμάτων του επιστημονικού ερευνητικού προγράμματος «Αρτεμις». Τα στοιχεία που παρουσιάστηκαν ήταν το αποτέλεσμα 15 χρόνων λειτουργίας του «Αρτεμις» που χρηματοδοτείται αποκλειστικά από την Κυνηγετική Συνομοσπονδία Ελλάδος με χρήματα των Ελλήνων κυνηγών. Οι δυνατότητες του προγράμματος είναι πραγματικά απεριόριστες… Μπορούν να προσφέρουν τα μέγιστα στην έρευνα της βιολογίας των θηραμάτων, στην έρευνα για το κυνηγετικό ενδιαφέρον και την κάρπωση, αλλά και οικονομικά στοιχεία σχετικά με την κυνηγετική δραστηριότητα, τον κυνηγετικό τουρισμό κλπ.

Στο σημερινό τεύχος θα δούμε κάποια στοιχεία από αυτά που παρουσίασαν οι υπεύθυνοι του προγράμματος Δρ. Χρήστος Θωμαΐδης (…) και ο Δασολόγος Μηχανολόγος Φάνης Καραμπατζάκης.
Το «Αρτεμις» μετράει την κυνηγετική εμπειρία με βάση τη χρονολογία έκδοσης της πρώτης άδειας. Δηλαδή, ένας κυνηγός που κυνηγάει π.χ. 20 χρόνια θεωρείται πιο έμπειρος από κάποιον που κυνηγάει 10. Ομως πέρα από την εμπειρία καταγράφεται και το μεγαλύτερο πρόβλημα της κυνηγετικής κοινότητας (κατά τη γνώμη του γράφοντος) που είναι το… δημογραφικό.

Χαρακτηριστικό του προβλήματος είναι η θεαματική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών κατά την τελευταία 20ετία. Τη δεκαετία του 1980 εκδίδονταν 345.000 κυνηγετικές άδειες, ενώ σήμερα έχουν πέσει στις 230.000. Από τους εν ενεργεία κυνηγούς οι περισσότεροι έχουν βγάλει για πρώτη φορά άδεια τη δεκαετία 1981-1990. Την επόμενη όμως δεκαετία, δηλαδή ανάμεσα στο 1991 και το 2000, μπήκαν στην κυνηγετική δραστηριότητα λιγότεροι από τους μισούς κυνηγούς σε σχέση με την προηγούμενη δεκαετία. Εκτοτε η πτώση συνεχίζεται σταθερά… Δυστυχώς η αντικυνηγετική προπαγάνδα έχει κάνει τη δουλειά της αποτρέποντας τους νέους να ασχοληθούν με το… «δολοφονικό κυνήγι», στρέφοντάς τους σε άλλες «πολιτικά ορθές» δραστηριότητες όπως είναι το internet, το ποδόσφαιρο κλπ. Είναι πραγματικά ενδιαφέρον ότι ακόμα και τα παιδιά των κυνηγών σε πολύ μικρό, σχετικά, ποσοστό γίνονται κυνηγοί.

Δυστυχώς, οι προοπτικές είναι ακόμα πιο δυσάρεστες, με δεδομένη την οικονομική κρίση που έχει πλήξει την ελληνική κοινωνία. Την επόμενη σεζόν αναμένεται σημαντική πτώση στην έκδοση των κυνηγετικών αδειών και αυτό θα είναι ένα ακόμα χτύπημα στην ευρωστία των Κυνηγετικών Συλλόγων, των επιχειρήσεων κυνηγετικών ειδών κ.ο.κ. Αυτό βέβαια δεν είναι διαπίστωση του «Αρτεμις», αλλά όσων αντιλαμβάνονται τι σημαίνει οικονομική κρίση…

Στο ζενίθ ο αγριόχοιρος

Γουρούνια! Πολλά γουρούνια! Η αύξηση του πληθυσμού τους επιβεβαιώνεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Ενδεικτικός είναι ο… ενθουσιώδης τρόπος με τον οποίο καταγράφεται αυτή η διαπίστωση και ο τρόπος με το οποίο παρουσιάστηκε: «Ραγδαία είναι και η αυξητική τάση της εθνικής ετήσιας κάρπωσης, γεγονός που σηματοδοτεί ανάλογη αυξητική τάση και στον πληθυσμό, ιδιαίτερα μετά το 2001 που άρχισε και η εντονότερη θηροφύλαξη λόγω της λειτουργίας της Ομοσπονδιακής Θηροφυλακής».

Μέσα σε μια δεκαετία η κάρπωση υπερδιπλασιάστηκε και όπως θα δείτε στο σχετικό γράφημα έφτασε και ξεπέρασε τα 250.000 ζώα. Αυτή η εξέλιξη σαφώς έχει και παραμέτρους οι οποίες δεν καταμετρώνται από το «Αρτεμις», τουλάχιστον προς το παρόν. Ενα κέρδος πέρα από τη μεγάλη κάρπωση, είναι και η μείωση της πίεσης στα άλλα θηράματα και ειδικότερα στον λαγό. Η στροφή αρκετών κυνηγών στο γουρουνοκυνήγι ωφέλησε τον λαγό, που δείχνει και αυτός αυξητικές τάσεις.

Βεβαίως θα πρέπει να σημειώσουμε ότι η αύξηση του πληθυσμού του αγριόχοιρου οφείλετε και στην… μπασταρδοποίησή του με ήμερους αγριόχοιρους. Δυστυχώς μεγάλο πλέον μέρος του πληθυσμού των αγριόχοιρων ανήκει στο συμπαθές είδος των ημιάγριων, που το χαρακτηριστικό τους είναι η ευκολία στην αναπαραγωγή και οι μεγάλες σε αριθμό γέννες. Ομως γι' αυτό το μεγάλο θέμα θα τα πούμε άλλη φορά…

Ο «κύκλος» της πέρδικας

Επιβεβαιώνεται και από το ερευνητικό πρόγραμμα «Αρτεμις» η τάση που υπάρχει σε αυτό το είδος, για ανώτατο και κατώτερο πληθυσμιακό επίπεδο μέσα σε έναν δεκαετή κύκλο. Σύμφωνα με το αποτελέσματα που παρουσιάστηκαν, τη διετία '95-'96 θηρεύτηκαν οι περισσότερες πέρδικες, ενώ ακολούθησε πτωτική τάση μέχρι τη διετία 2003-2004, οπότε η κάρπωση ανεβαίνει και πάλι σε μεγάλα επίπεδα. Βέβαια, η κάρπωση είναι αποτέλεσμα της κυνηγετικής ευκαιρίας, οπότε το συμπέρασμα βγαίνει εύκολα. Οταν υπάρχουν θηράματα, υπάρχει και ανάλογη κάρπωση. Και στα πολλά και στα λίγα!

Επίσης, πρέπει να σημειώσουμε ότι από την περίοδο 2007-2008 μετατοπίστηκε η κυνηγετική περίοδος του κυνηγίου της ορεινής πέρδικας και από 15 Σεπτεμβρίου που ήταν η έναρξη μεταφέρθηκε στην 1η Οκτωβρίου. Αντίστοιχα η λήξη από 30 Νοεμβρίου πήγε στις 15 Δεκεμβρίου. Αυτή η μετατόπιση μείωσε την πίεση στην πέρδικα, αφού πολλοί κυνηγοί στρέφονται στο κυνήγι της μπεκάτσας, ενώ παράλληλα οι καιρικές συνθήκες του χειμώνα αποθαρρύνουν αρκετούς από το να ανέβουν στα βουνά.

Την επόμενη χρονιά επί «υφυπουργίας» Κιλτίδη μειώθηκε και το όριο κάρπωσης, από τέσσερα σε δύο πουλιά.

Στην έρευνα του «Αρτεμις» ως περδικοκυνηγοί υπολογίζονται όσοι θήρευσαν τουλάχιστον μία πέρδικα σε μια κυνηγετική περίοδο.

Η μέση κάρπωση των περδικοκυνηγών είναι τέσσερα πουλιά ανά έτος και αυτός ο αριθμός παραμένει σταθερός ολόκληρη την 15ετία της έρευνας. Ομως, μειώνεται ο αριθμός των περδικοκυνηγών. Το ανώτερο επίπεδο παρατηρείται την περίοδο 1995-1996 με ποσοστό 33% επί του συνόλου των κυνηγών, ενώ το κατώτερο, που είναι 20%, την περίοδο 2008-2009. Αυτή η τάση επηρεάζει και τη συνολική κάρπωση και βέβαια αποτυπώνεται στον συνολικό αριθμό της κάρπωσης. Το 1996 θηρεύτηκαν 320.000 ορεινές πέρδικες, ενώ το 2008 λιγότερες από τις μισές. Μόλις 150.000 πουλιά…

Μπεκάτσες σε μετακίνηση…

Η μπεκάτσα παρουσιάζει επίσης τον κυκλικό βιολογικό κύκλο και περίπου κάθε δέκα χρόνια έχει ένα ανώτατο και κατώτατο σημείο. Τα αποτελέσματα του «Αρτεμις» αποδεικνύουν ότι η κάρπωση ακολουθεί τη διακύμανση του πληθυσμού και σε καμιά περίπτωση το κυνήγι δεν επηρεάζει τον πληθυσμό του είδους.

Οι καλύτερες χρονιές από πλευράς κάρπωσης ήταν το 1999-2000 και το 2007-2008 οπότε η κάρπωση έφτασε το ανώτατο επίπεδο που ήταν 12 πουλιά (μέσος όρος) επί του συνόλου των μπεκατσοκυνηγών. Η χειρότερη χρονιά ήταν το 2002-2003, οπότε η μέση κάρπωση έπεσε στα 5 πουλιά ανά μπεκατσοκυνηγό.

Ενδιαφέρον είναι και το γεγονός ότι στο σύνολο των κυνηγών ο ένας στους δύο θηρεύει τουλάχιστον μια μπεκάτσα μέσα στην κυνηγετική σεζόν.

Να σημειώσουμε επίσης ότι ο κυνηγός φονεύει μια στις τρεις από αυτές που συναντάει, ενώ βάζει στην τσάντα ένα πουλί ανά δύο εξορμήσεις.

Πέρα από τα προαναφερθέντα αριθμητικά στοιχεία μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι δυνατότητες που δίνει το «Αρτεμις» στην παρακολούθηση των μετατοπίσεων και της μετανάστευσης της μπεκάτσας. Ενδεικτικό ήταν το γράφημα που μας παρουσίασε ο δρ. Χρήστος Θωμαΐδης, παρουσιάζοντας τις μετατοπίσεις της μπεκάτσας το δεκαήμερο 21 έως 31 Οκτωβρίου 2007. Οι μπεκάτσες, σύμφωνα με το γράφημα, μετακινούνταν από τους νομούς Δράμας, Σερρών, Θεσσαλονίκης κλπ. προς Λέσβο, Χίο και Μικρά Ασία. Και ας περιμέναμε εμείς οι νότιοι πώς και πώς…

Η αύξηση του λαγού

Ιδού το εθνικό μας θήραμα! Το 25-30% των κυνηγών θηρεύει δύο λαγούς ανά έτος, ενώ η εθνική μας κάρπωση φτάνει τα 240.000 ζώα. Η χαμηλότερη περίοδος ήταν το 1998-1999 με μόλις 100.000 λαγούς. Ηταν η χρονιά (αν δεν κάνω λάθος) που είχε εμφανιστεί η αιμορραγική νόσος. Ηταν όμως και η χρονιά που δημιουργήθηκε και η Ομοσπονδιακή Θηροφυλακή. Από εκείνη τη χρονιά ο λαγός αυξάνεται και πληθύνεται. Αναμφίβολα η Θηροφυλακή συνέβαλε τα μέγιστα στην αύξηση των λαγών, μια και η νυκτερινή λαθροθηρία ήταν μια μάστιγα για το δημοφιλές θήραμα. Δυστυχώς αυτού του είδους η λαθροθηρία εξακολουθεί να υπάρχει έστω και σημαντικά μειωμένη. Οι αναγνώστες που διάβασαν το προηγούμενο τεύχος με το ρεπορτάζ της καταδίκης του δολοφόνου νυκτολαθροθήρα, μπορούν να κατανοήσουν πόσο μεγάλη πληγή είναι αυτού του είδους η λαθροθηρία.

Κατά το «Αρτεμις», το 40% των Ελλήνων κυνηγών έχει θηρεύσει έναν λαγό ανά έτος, ενώ το 20% των κυνηγετικών εξορμήσεων γίνεται αποκλειστικά για κυνήγι λαγού.

Τα λοιπά θηράματα…

Τα αγριοκούνελα περιορίζονται σε κάποια νησιά, όπως π.χ. η Λήμνος, που αποτελούν πραγματική πληγή μια και αυξάνονται και πληθύνονται ανεξέλεγκτα. Το κυνηγετικό όπλο δεν μπορεί να ελέγξει τον πληθυσμό τους και αυτό αποδεικνύεται και από το πρόγραμμα «Αρτεμις». Παρά τη μεγάλη αναλογικά κάρπωση σε σχέση με τις συναντήσεις, τα αγριοκούνελα… δεν πτοούνται. Τη χρονιά 2005-2006 μπήκαν στην τσάντα 40.000 αγριοκούνελα.

Τα αγριοπερίστερα παρουσιάζουν περιορισμένο κυνηγετικό ενδιαφέρον και επομένως περιορισμένη κάρπωση.

Η καλύτερη χρονιά για την κάρπωση της νησιωτικής πέρδικας ήταν το 2003, οπότε θηρεύτηκαν περίπου 140.000 πουλιά. Εκτοτε, η «συγκομιδή» παρουσιάζει πτωτική τάση. Ομως και εδώ παρουσιάζεται ο περίφημος δεκαετής κύκλος…

Τα ορτύκια προσφέρονται για μεγάλη κάρπωση, αφού το ένα στα δύο που θα συναντήσει ο κυνηγός θα καταλήξει στην τσάντα του. Η ζήτηση και η κάρπωση παραμένουν σε σταθερά επίπεδα, κάτι που σημαίνει πως οι πληθυσμοί παρουσιάζουν αξιοσημείωτη σταθερότητα. Το ορτύκι πρέπει να… αγιοποιηθεί, κατά τα πρότυπα της… «αγίας τσίχλας» όπως την αποκαλούν χαϊδευτικά οι έμποροι.

Στις τσίχλες παρατηρείται σχετική σταθερότητα. Οταν έρχονται οι τσίχλες και όσο αυτές υπάρχουν, τόσο οι κυνηγοί εξορμούν. Μόλις χάνονται οι τσίχλες χάνονται και οι τσιχλοκυνηγοί. Η κάρπωση είναι σχετικά μικρή, αφού μόλις μια στις τέσσερις ευκαιρίες θα «καρποφορήσει» και ο κυνηγός θα βάλει το πουλί στην τσάντα. Η συνολική κάρπωση είναι εντυπωσιακή, ενώ καλύτερη χρονιά ήταν η κυνηγετική περίοδος 2004-2005.

Κείμενο: Νίκος Φωτακόπουλος

Συνέντευξη του Γ.Καλαντζή

Τρίτη, Απρίλιος 6, 2010@ 10:49 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Κάναμε 4  ερωτήσεις  στον Γ. Καλαντζή, διεθνή κριτή τύπου και εργασίας. Οι απαντήσεις του πιστεύω ότι ενδιαφέρουν όλους τους φίλους των Επανιέλ Μπρετόν. Τον ευχαριστούμε που μοιράστηκε τις απόψεις του μαζί μας.

  • Πώς βλέπεις την εξέλιξη του Επανιέλ Μπρετόν στη χώρα μας;

Σίγουρα η εξέλιξη είναι μεγάλη, το πολυτάλαντο Επανιέλ Μπρετόν επιτέλους πήρε τη θέση που του αξίζει στην Ελληνική  οικογένεια  των κυνηγών. Σε αυτό συντέλεσε ο όμιλος φυλής και ορισμένα άτομα που εισήγαγαν διακεκριμένα σκυλιά από το εξωτερικό αγνοώντας το κόστος ή το κέρδος.

Πείστηκαν επιτέλους όλοι ότι ο μικρός δαίμονας έχει έμπνευση, είναι δυναμικός, ευέλικτος με σταθερή φέρμα, εύκολο απόρτ, καλή επαφή με το αφεντικό του και πάνω απ’όλα έξυπνη φάτσα που φαίνεται σηκώνοντας τα αφτιά του, τη γνωστή έκφραση μπρετόν. Μην ξεχνάμε ότι στη Γαλλία είναι η πρώτη φυλή σε προτίμηση των κυνηγών αναγράφοντας 5.500 – 6.000 κουτάβια το χρόνο. Στην Ιταλία βρίσκονται στη δεύτερη θέση με ανοδική πορεία και στη χώρα μας στην τρίτη θέση με επίσης ανοδική πορεία.

  • Βοηθούν οι αγώνες στην εξέλιξη της φυλής;

Καταρχήν θέλω να σας κάνω γνωστό ότι οι αγώνες  φτιάχτηκαν για να αναδεικνύουν  στο έδαφος τα καλύτερα άτομα προκειμένου να τα λάβουν υπ’όψιν τους οι ενδιαφερόμενοι εκτροφείς και όχι μόνο. Είναι εγωιστικό λοιπόν και άνευ ουσίας  να χρησιμοποιούμε γενικότερα χωρίς  καμία κυνηγετική αξία μάνες που δεν απέδειξαν ποτέ τα κυνηγετικά τους προσόντα. Γιατί οι αγώνες έχουν κυνηγετικό περιεχόμενο και μόνο και χωρίζονται σε ανοιξιάτικους, σε χειμερινούς σε πρακτικού κυνηγιού κ.λπ. Αν προσέξετε στα περισσότερα Γαλλικά pedigree οι επιβήτορες είναι αγωνομάχοι και οι θηλυκές είναι κυνηγετικές με μόνη διάκριση το ΤΑΝ – Ε.Φ.Υ.Π. ( Εξέταση φυσικών προσόντων )

  • Σε ποιό θήραμα υπερτερεί το Επανιέλ Μπρετόν στη χώρα μας;

Πιστεύω πως το Επανιέλ Μπρετόν μπορεί να ανταπεξέλθει πολύ καλά σε όλα τα θηράματα με διαφορά όμως στο κυνήγι της μπεκάτσας σε όλους τους τόπους. Εξάλλου για αυτό το προόριζαν και οι πρώτοι εμπνευστές αυτής της ράτσας έναν αιώνα πριν. Φυσικά υστερεί σε σχέση με μια Αγγλική φυλή στο κυνήγι της ορεινής πέρδικας αποκλειστικά και μόνο λόγω σωματικής διάπλασης.

  • Τι άποψη έχεις για τις εισαγωγές των Επανιέλ Μπρετόν στη χώρα μας;

Κάθε σκυλί που εισάγεται στην Ελλάδα μεγάλης και αναγνωρισμένης αξίας από οποιαδήποτε  χώρα, είναι αξιόλογο κεφάλαιο για την ποιοτική εξέλιξη της φυλής αυτής. Σκυλιά που εισάγονται με μοναδικό κίνητρο την μεταπώληση και το κέρδος χωρίς καμία κυνηγετική ή γενεαλογική  αξία είναι καταδικαστέα. Μαζί με αυτά και αυτοί που τα εισάγουν γιατί στο βωμό του χρήματος θυσιάζονται όνειρα και φιλοδοξίες όλων αυτών που τα αγόρασαν. Η εισαγωγή έγινε μόδα….

Πολύ καλά άτομα υπάρχουν στην χώρα μας σε μερακλήδες επαγγελματίες και μη…. Ψάξτε  τα.

Επανιέλ Μπρετόν

Τετάρτη, Φεβρουάριος 3, 2010@ 10:10 ΠΜ
posted by Bounas Progress

Ο Γ. Καλαντζής μοιράστηκε μαζί μας τις προσωπικές του απόψεις για το Επανιέλ  Μπρετόν.

Αισθάνομαι την ανάγκη να αφιερώσω δύο λέξεις για τα αγαπημένα μου επανιέλ μπρετόν.(Για όσους ενδιαφέρονται να μάθουν κάτι παραπάνω  για τη φυλή αυτή).

Πέρασα και περνάω μοναδικές κυνηγετικές στιγμές μαζί τους και όχι μόνο.Είναι οι ακούραστοι συνεργάτες στο κυνήγι μου αλλά και οι πιστοί μου φίλοι σε ώρες ξεκούρασης και βόλτας. Με μόνη ανταμοιβή  ένα χάδι , μου δίνουν απλόχερα τον καλό τους χαρακτήρα και την αφοσίωση τους.

Το επανιέλ μπρετόν είναι ο πιο μικρός σκύλος φέρμας. Πρώτος στην προτίμηση των Γάλλων κυνηγών και στις πρώτες θέσεις των Ιταλών και τελευταία με μεγάλη ανοδική πορεία στη χώρα μας. Καταρίφθηκε ο μύθος που τα ήθελε για σκύλους κοντινής έρευνας με ασταθή ή και καθόλου φέρμα εμπρός στο θήραμα. Καθιερώθηκε πλέον στη συνείδηση όλων εκείνων των κυνηγών που τα πίστεψαν και επένδυσαν σε αυτά για το κυνήγι τους, πήραν την θέση που τους άξιζε στην ελληνική κυνηγετική οικογένεια και γενικότερα στην κυνοφιλία της χώρα μας.

Σκύλοι με έντονο ταπεραμέντο και μεγάλο κυνηγετικό πάθος, έξυπνοι, με πολύ καλή συνεργασία και επαφή με το αφεντικό τους, πολύ συγκεντρωμένα στην έρευνά τους, με μεγάλη αντοχή, αποδίδουν εξίσου καλά στο βουνό, στο δάσος και στον κάμπο. Ζούν άνετα ακόμα και σε διαμέρισμα και είναι πολύ φιλικά με οικείους και ειδικά με τα παιδιά. Στην ανοδική αυτή πορεία στη χώρα μας συντέλεσαν πολλοί παράγοντες. Πρωταρχικό πόλο έπαιξε ο όμιλος επανιέλ μπρετόν Ελλάδος (Ο.Ε.ΜΠ.Ε.) που οργάνωσε και καθοδήγησε σωστά τη φυλή. Ακόμη  μερικοί λάτρεις της φυλής που εισήγαγαν διακεκριμένα άτομα από την γεννέτηρά τους. Τα καλά αίματα και η σωστή διαχείριση οδήγησαν τη φυλή στη θέση που της αξίζει.

Οι προσωπικές μου εκτιμήσεις και επιλογές μετά από μακρόχρονη εμπειρία με τη φυλή αυτή είναι πολύ αυστηρές. Πιστεύω ότι η σωστή επιλογή μάνας και πατέρα θα δώσουν και το καλύτερο αποτέλεσμα. Μην ξεχνάτε ότι πίσω από ένα πολύ καλό κυνηγόσκυλο, πάντα κρύβονται δύο πολύ καλοί γονείς.

Επίσης αποφεύγω να δεθώ συναισθηματικά με ένα κουτάβι, (όσο και αν αυτό ακούγεται σκληρό) αν πρώτα δεν με πείσει για το ταλέντο και τα προσόντα του. Επανιέλ μπρετόν που δεν ανταποκρίνεται στα προαναφερθέντα προσόντα έχουν να κάνουν με λάθος επιλογή του ιδιοκτήτη τους. Δεν θα αγόραζα ποτέ ένα κουτάβι και δεν θα ζευγάρωνα την σκύλα μου αν ο ιδιοκτήτης τους, επαγγελματίας ή μη, δεν με έπειθε για την ποιότητα και τις περγαμηνές των σκύλων του. Επίσης θα ζητούσα να έχω προσωπική άποψη για την κυνηγετική απόδοση των γονέων.

Τέλος, πρέπει να αποδεχθούμε ότι ο σκύλος έχει κάποια αξία όπως όλα τα άλλα ζώα και δεν είναι δυνατόν να αγοράζουμε απρόσωπα μόνο και μόνο λόγω της χαμηλής τιμής τους. Το επανιέλ μπρετόν που θα κάνουμε δικό μας, θα μοιραστούμε μαζί του τουλάχιστον 8 με  10 κυνηγετικές χρονιές. Αξίζει λοιπόν να το ψάξουμε.

Οι παραπάνω εκτιμήσεις και αναφορές είναι προσωπικές και μόνο.

Γ. Καλαντζής

Διεθνής κριτής τύπου και εργασίας

Ηπειρωτικών φυλών

Georges Riva

Σάββατο, Ιανουάριος 2, 2010@ 9:06 ΜΜ
posted by Bounas Progress

Ο Κ. Georges Riva είναι ένας διακεκριμένος εκτροφέας επανιέλ μπρετόν, σπουδαίος γνώστης της συγκεκριμένης ράτσας και καταξιωμένος σε πανευρωπαϊκό επίπεδο κριτής αγώνων της φυλής.

Ερώτηση: Τι πιστεύετε για το επανιέλ μπρετόν;

G.Riva: Το επανιέλ μπρετόν είναι ένας σκύλος φέρμας, ο οποίος συγκέντρωνε, σύμφωνα με τον Gaston Pouchain, ιδρυτή του Ομίλου Επανιέλ Μπρετόν της Γαλλίας,’’το μάξιμουμ των ικανοτήτων στο μικρότερο δυνατό όγκο΄΄. Πρόκειται για ένα μικρό σκυλί, που δεν απαιτεί πολύ μεγάλο χώρο ούτε στο αυτοκίνητο, αλλά ούτε και στο σπίτι κι έναν παθιασμένο κυνηγό, ιδιαίτερα προσκολλημένο στον ιδιοκτήτη του, με αποκλειστική αφοσίωση προς το πρόσωπό του.

Ερώτηση: Πόσο σημαντική είναι η θέση που κατέχει στην εκτίμηση των Ευρωπαίων κυνηγών;

G.Riva: Αυτή η φυλή εξάγεται σχεδόν σε κάθε γωνιά όχι μόνο της Ευρώπης, αλλά και του κόσμου, τα προσόντα της ικανοποιούν κάθε κυνηγό. Το επανιέλ μπρετόν είναι ένα μικρό, ενεργητικό και ευφυές σκυλί, που διαθέτει πολύ καλή όσφρηση και κυνηγά πάντα με καλπασμό.

Ερώτηση: Ποια είναι η θέση που κατέχει στις προτιμήσεις  των Γάλλων κυνηγών;

G.Riva: Το 2004 κατεγράφησαν συνολικά 5.500 γεννήσεις στο L.O.F.(Livre des Origines Francaises), γεγονός που αποδεικνύει ότι η φυλή διατηρεί μια πολύ σημαντική θέση στις καρδιές των Γάλλων κυνηγών.

Ερώτηση: Ποια είναι τα χαρακτηριστικά εκείνα τα οποία προτιμάται;

G.Riva: Το μικρό του μέγεθος, η γρήγορη έρευνά του, το θάρρος του, η αντοχή του και το πάθος του για το κυνήγι, το ότι δεν φοβάται τα δύσκολα και τα σκληρά εδάφη, το ότι κατορθώνει να επαναφέρει τέλεια, τόσο από το έδαφος όσο και από το νερό, η καλή του υγεία και η ανθεκτικότητά του απέναντι στις διάφορες ασθένειες.

Ερώτηση: Πού υπερτερεί και πού υστερεί το επανιέλ μπρετόν όσον αφορά στο πρακτικό κυνήγι, συγκρινόμενο με άλλες ηπειρωτικές και βρετανικές φυλές σκύλων φέρμας;

G.Riva: Η εκτεταμένη έρευνα και ο γρήγορος και αδιάλειπτος καλπασμός του, που του επιτρέπει να εξερευνά μεγάλες επιφάνειες, οδήγησε στην ένταξή του στην ίδια κατηγορία με τους βρετανικούς σκύλους φέρμας. Στο πρακτικό κυνήγι, το επανιέλ μπρετόν προσαρμόζεται σε όλα τα εδάφη και σε όλα τα κλίματα. Η φυλή απαντάται σχεδόν σε όλες τις ηπείρους, στην Αμερική, στην Ιαπωνία, στην Αφρική, στις σκανδιναβικές  χώρες, και στην Αγγλία ενώ είναι ιδιαίτερα διαδεδομένη και στην ηπειρωτική Ευρώπη, γεγονός που αποδεικνύει ότι τα προσόντα της έχουν εκτιμηθεί πολύ.

Ερώτηση: Πώς διαγράφεται, κατά τη γνώμη σας, το μέλλον  της συγκεκριμένης φυλής στην Ελλάδα;

G.Riva: Λαμβάνοντας υπ’όψιν ότι οι εκτροφείς  έχουν πολύ ενεργό ρόλο και παραμένουν επικεντρωμένοι στο στόχο της διατήρησης της ποιότητας της φυλής, είναι βέβαιο, ότι μέσα από αυτήν την εξαιρετική δουλειά, τόσο οι  γεννήσεις όσο και οι θαυμαστές της φυλής θα αυξάνονται συνεχώς.

Η συνέντευξη δώθηκε στον ΄τύπο κυνήγι΄