Archive for the ‘Θηράματα’ Category

Για μπεκάτσες…

Σάββατο, Δεκεμβρίου 7, 2013@ 10:36 πμ
posted by bounaspr

Για μπεκάτσες, με πολύ παγωνιά νωρίς το πρωί

Συνήθειες της μπεκάτσας κατά τη διάρκεια της ημέρας

Τετάρτη, Δεκεμβρίου 15, 2010@ 1:02 πμ
posted by admin

 

Η μπεκάτσα κάθεται πάντα πολύ κοντά στη θέση όπου θα περάσει τη μέρα της όταν γυρίζει από τη βραδινή της βοσκή. Μπορεί να εκμεταλλευτεί ένα πέρασμα ή ένα μονοπάτι, ή να αφεθεί να πέσει θορυβωδώς μέσα στη βλάστηση.
Όταν το περιβάλλον είναι πολύ πυκνό, κάθεται στις άκρες κι έπειτα μπαίνει γρήγορα στο δάσος, του οποίου εμφανώς αναζητά την προστασία. Η πλειοψηφία αυτών των θηραμάτων τρέφεται αμέσως μόλις μπει  στο δάσος, κάτι το οποίο θα μπορούσε να οδηγήσει στο συμπέρασμα ότι το τελευταίο μέρος της νύχτας αφιερώνεται περισσότερο στην ανάπαυση.
Τρέφεται μέχρι την ανατολή του ηλίου και κάποιες φορές και αργότερα, κοντά στο μέρος που έκατσε επιδεικνύοντας μια ηρεμία, η οποία έρχεται σε αντίθεση με τη νευρικότητα, η οποία μπορεί να παρατηρηθεί στο τέλος του μεσημεριού.   Το  θήραμά μας τρέφεται μια ώρα γεμάτη πριν να κάνει ένα πρώτο διάλειμμα. Δεν μπορούμε να πούμε ότι διαλέγει ένα καταφύγιο. Κάθεται εκεί που βρίσκεται, χωρίς να προσπαθεί πραγματικά να καμουφλαριστεί, αν και αποφεύγει τα πολύ ανοιχτά μέρη. Τη βρίσκουμε συχνά στη βάση ενός δέντρου, κάτω από τις φτέρες, ή από χαμόκλαδα, όπου συνηθίζει να περιποιείται τον εαυτό της πριν ξεκουραστεί, μένοντας απολύτως ακίνητη.
Κατά τις 11- και συχνά μερικά λεπτά πριν – η μπεκάτσα συνεχίζει να τρέφεται, ίσως υπό την επήρεια κάποιων ερεθισμάτων όπως είναι η άνοδος της θερμοκρασίας, ή απλά γιατί πεινάει.
Δεν είναι η μόνη που τρέφεται στο τέλος του πρωινού. Πολλά είδη θηραμάτων κάνουν το ίδιο. Αυτή η φάση δραστηριότητας, διαρκεί από μία έως δύο ώρες, σε επιφάνειες γενικά περιορισμένες, της τάξεως των εκατό τετραγωνικών μέτρων.
Είναι ίσως ανάγκη της ασφάλειας που κάνει τη μπεκάτσα να περιορίζει τη συγκεκριμένη περίοδο τις μετακινήσεις της. Αν και η αρπαγή είναι αμελητέα στα χαμηλά ‘’ στρώματα ‘’ του δάσους, στις κεντρικές ώρες της ημέρας η μπεκάτσα είναι πιο εκτεθειμένη στο διαπεραστικό βλέμμα των γερακοειδών. Μπορούμε, από την άλλη πλευρά να παρατηρήσουμε μια αλλαγή στη συμπεριφορά της. Η μπεκάτσα δείχνει πολύ πιο προσεχτική και καχύποπτη απ’ ότι την αυγή.
ΜΕΣΗΜΕΡΙΑΝΕΣ ΜΕΤΑΚΙΝΗΣΕΙΣ
Στο τέλος του μεσημεριανού, παρατηρείται η πιο έντονη και η πιο μεγάλη σε διάρκεια διατροφική δραστηριότητα. Θα συνεχιστεί μέχρι να πέσει η νύχτα και να φύγει από το δάσος. Η μπεκάτσα τρώει τότε με πολλή ενέργεια, ανοίγοντας την περίμετρο των ερευνών της, κινούμενη σε αποστάσεις, οι οποίες μπορούν να φτάσουν τα εκατό μέτρα.
Μπορούμε να σκεφτούμε ότι η μπεκάτσα εκμεταλλεύεται το σούρουπο, για να αφήσει τη θέση της και να εξερευνήσει την περιοχή της, σε αναζήτηση ζωνών πιο πλούσιων σε τροφή.
Η συμπεριφορά της είναι εκπληκτική. Είναι απασχολημένη, ζωηρή και δραστήρια, παραμένοντας πάντα εξαιρετικά προσεχτική.
Η νύχτα πέφτει γρηγορότερα απ’ ότι ξημερώνει. Μέσα σε δέκα λεπτά, το ημίφως έχει είδη εισβάλει στο δάσος. Είναι ακριβώς η στιγμή κατά την οποία σηκώνεται με κατεύθυνση κάποιο κοντινό βοσκοτόπι. Μπεκάτσες, οι οποίες βρίσκονται στο ίδιο δάσος, κοντά η μία στην άλλη, σηκώνονται σχεδόν ταυτόχρονα το σούρουπο, για να βγουν από το δάσος. Είναι επίσης πιθανό να συμβαίνει το ίδιο και την αυγή, δηλαδή οι μπεκάτσες που τη νύχτα έφαγαν στο ίδιο λιβάδι, να γυρίζουν σχεδόν όλες μαζί στο δάσος. Μετακινούμενες στο ημίφως, αποφεύγουν τη συνάντησα με κάποιο αρπαχτικό, όχι όμως και με τους απερίγραπτους, γελοίους καρτεριτζήδες.
 
 
 
Του Απόστολου Αποστολάτου  
 
 

Οι Μπεκάτσες του Φλεβάρη

Κυριακή, Φεβρουαρίου 7, 2010@ 1:17 μμ
posted by admin

Στο  τέλος της κυνηγετικής περιόδου οι μπεκάτσες γίνονται και πιο σπάνιες.Ιδιαίτερα στη φετινή χρονιά που κατά γενική ομολογία ήταν μία φτωχή χρονιά για το κυνήγι της μπεκάτσας.Είναι φυσιολογικό όμως ο φλεβάρης να είναι δύσκολος μήνας για τις μπεκάτσες γιατί βρίσκεται σε μία περίοδο που έχουν σταματήσει οι μετακινήσεις των πουλιών από τον βορρά και από την άλλη, δεν έχει  αρχίσει ακόμη η μετανάστευση προς αυτόν.

Οι μπεκάτσες του φλεβάρη απαιτούν ιδιαίτερη μεταχείριση και καλή στρατηγική και από εμάς αλλά και από το σκύλο μας.Τότε πρέπει να δείξει τις αρετές του ένα καλό μπεκατσόσκυλο. Να έχει σωστή έρευνα και να καταφέρνει να μπλοκάρει το θήραμα υποδειγματικά γιατί υπάρχει μεγάλος βαθμός δυσκολίας εφόσον έχουμε να αντιμετωπίσουμε μία μπεκάτσα η οποία δεν είναι ένα νέο πουλί και γνωρίζει  πολύ καλά την περιοχή της. Ίσως να έχουμε να κάνουμε με μία μπεκάτσα η οποία έχει ενοχληθεί πολλές φορές , να της είναι γνώριμοι οι ήχοι από τα κουδουνάκια, τα μπίπερ ή ακόμη μπορεί και να έχει ντουφεκιστεί στο παρελθόν. Όλα αυτά δίνουν στην μπεκάτσα την πονηριά και την μαεστρία για  τον τρόπο διαφυγής της. Αυτό το διαπιστώνουμε όταν φτάσουμε το σκύλο μας στη φέρμα και στο ξεπέταγμά της πολλές φορές μας ΄αδειάζει΄χωρίς να προλάβουμε ούτε καν να επωμίσουμε.

Το μόνο θετικό στις μπεκάτσες του φλεβάρη είναι ότι πολλές φορές θα έχουμε συναντήσεις με τα ίδια πουλιά, στα ίδια μέρη που τις συναντήσαμε και άλλες φορές. Θα πρέπει όμως να θυμόμαστε ότι έχουμε να αντιμετωπίσουμε ένα πολύ πονηρό πουλί και δεν υπάρχουν εύκολα προβλέψιμες μπεκάτσες.Παρόλο αυτά δεν θα πρέπει να απογοητευόμαστε και να μην σταματάμε το κυνήγι πρόωρα. Αυτές οι μπεκάτσες μπορεί να είναι λίγες και δύσκολες αλλά μας προσφέρουν όμορφες στιγμές.Κάνουν ακόμη πιο μαγευτικό το κυνήγι της μπεκάτσας.

Γιώργος και Δήμος Μπούνας

Το απρόβλεπτο της μπεκάτσας

Σάββατο, Δεκεμβρίου 5, 2009@ 5:11 μμ
posted by admin

Το απρόβλεπτο είναι δεδομένο όταν μιλάμε για το κυνήγι της μπεκάτσας. Σε κάθε είδος λειτουργίας και μηχανισμού και κυρίως όταν πρόκειται για ζωντανούς οργανισμούς,  υπάρχει ένα μεγάλο ποσοστό απρόβλεπτου. Το κυνήγι και ιδιαίτερα αυτό της μπεκάτσας, επιφέρει πάντα μια αρκετά μεγάλη αβεβαιότητα. Χωρίς αμφιβολία, το κυνήγι της μπεκάτσας είναι τόσο ελκυστικό, ακριβώς επειδή υποσυνείδητα αντιλαμβανόμαστε ότι δεν ξέρουμε τίποτα, ή σχεδόν τίποτα. Η έρευνα αυτού του θηράματος επιφέρει τόσες απρόβλεπτες καταστάσεις, ώστε να δημιουργεί την πιο ακαταμάχητη γοητεία, την πιο μεγάλη αβεβαιότητα. Και όλα αυτά, επειδή δεν έχουμε και ελπίζω να μην έχουμε ποτέ της απαραίτητες πληροφορίες για να προβλέψουμε τον τρόπο δράσης της, της επιλογές της για να το σκάσει, τους μυστικούς υπολογισμούς της, οι οποιοί είναι ενστικτώδεις και μεταβλητοί. Υπάρχει μια κάποια ανακολουθία στην συμπεριφορά αυτου του θηράματος απέναντη στον κυνηγό.

Ξέρετε, φίλοι μπεκατσοκυνηγοί, αν η κάρπωση της μπεκάτσας ήταν κάτι πολύ εύκολο, δεν θα μας ενδιέφερε πια. Είναι η όλη δυσκολία της έρευνας, αυτης της λεπτοπίλεπτης θεάς, που μας επιτρέπει να διατηρήσουμε αμετάβλητη την μαγεία του κυνηγιού της. Είναι αυτό το απρόβλεπτο θήραμα το οποίο αψηφά τους νόμους των πιθανοτήτων, που μας σπρώχνει να θέλουμε να το βρούμε κάθε κατάσταση είναι ένα ξεχωριστό γεγονός, κάθε κυνηγός, κάθε σκύλος είναι διαφορετικός, οπώς επίσης και κάθε μπεκάτσα. Στο κυνήγι της μπεκάτσας πρέπει να είμαστε προσεκτικοί και να μην βγάζουμε βιαστικά συμπεράσματα.

Αν είχαμε να κάνουμε με ένα ενδημικό θήραμα, θα μπορούσαμε να προβλέψουμε της εξέλιξη των γεγονότων, να καταστρώσουμε σχέδια και σε κάθε περίπτωση να δράσουμε συντεταγμένα. Όμως είναι πολύ δύσκολο να αναμετρηθείς με μια ταξιδιώτισσα, πάντα έτοιμη να ταξιδέψεί προς προορισμούς πιο σίγουρους. Με μια φευγαλέα νομάδα, ασταθή και ελαφριά, συνεχώς σε ετοιμότητα να μετακινηθεί.

Το άρθρο είναι του περιοδικού Κυνηγεσία και κυνοφιλία.



Οι Πρώιμες Μπεκάτσες

Σάββατο, Οκτωβρίου 24, 2009@ 6:48 μμ
posted by admin

Τα πουλιά ταξιδεύουν ένα – ένα ή σε κοπαδάκια των 5 – 6 πουλιών πάντα νύχτα. Καλός καιρός, καθαρός ουρανός και λίγο βοριαδάκι είναι οι ιδανικές συνθήκες για να ταξιδέψουν τα πουλιά. Με γλυκό καιρό μπορεί να βρείς ξαφνικά πολλές μπεκάτσες. Στο ίδιο μέρος που σήμερα δεν σήκωσες μπεκάτσα, αύριο μπορεί να σηκώσεις και πέντε και δέκα πουλιά. Γι’αυτό πρέπει ο μπεκατσοκυνηγός να μην απογοητεύεται.

Ακόμη, επειδή τα πουλιά πολλές φορές ταξιδεύουν τη νύχτα σε κοπαδάκια των πέντε –  έξι και παραπάνω πουλιών, μπορεί να βρείς τα πουλιά μαζεμένα και σ’ένα κομμάτι του δάσους και να σηκώσεις ανά πενήντα ή εκατό μέτρα δύο και τρία πουλιά. Ένα άλλο χαρακτηριστικό στα μπασίματα και ειδικά στις πρώιμες μπεκάτσες είναι ότι μπορείς να σηκώσεις διπλά πουλιά.

Η μπεκάτσα ταξιδεύει τη νύχτα και είναι πιθανόν εκεί που επέλεξε μια μπεκάτσα να πέσει στις 4 το βράδυ, στις 6 στο ίδιο μέρος (γιατί οι μπεκάτσες έχουν το ίδιο σκεπτικό και κριτήρια) μπορεί να πέσει και η άλλη. Έτσι λοιπόν, όταν το σκυλί μας φερμάρει ξαφνικά σηκώνονται δύο πουλιά και πολλές φορές μας δίνεται η δυνατότητα για ένα καλό ντουμπλέ. Θέλει αυτοσυγκέντρωση, όχι βιασύνη και σίγουρες ντουφεκιές για να πάρουμε ένα τουλάχιστον πουλί δεδομένου ότι ποτέ σχεδόν οι μπεκάτσες που σηκώνονται μαζί δεν πάνε στην ίδια κατεύθυνση. Συνήθως πετάγονται σε αντίθετες κατευθύνσεις.

Οι πρώιμες μπεκάτσες ταξιδεύουν νύχτα και πιάνουν ψηλά τουλάχιστον για μία – δύο μέρες στα αραιά πουρνάρια, στα γάβρα και μέσα στα έλατα, σε ύψος 900,1000,1.200 μέτρων.  Στο δάσος τώρα δεν πάνε στα χειμωνιάτικα κουτούπια, στα ντούσκα και τις πυκνούρες. Προτιμάνε τα καθαρά, τις γωνίτσες στο δάσος, τα μονοπάτια, τα αραιά δέντρα, τα παρτέρια, τις λάκκες, τα αμπέλια, τα  βουνά με ασφάκα.

Πολύ σημαντική είναι η επιλογή της τοποθεσίας που θα κυνηγήσουμε.

Οι πρώιμες μπεκάτσες συνήθως είναι νευρικά πουλιά, ανύσηχα και με την παραμικρή ενόχληση πετάγονται και τραβάνε αρκετά μακριά, ώστε δύσκολα τα ξαναβρίσκεις. Είναι αδύνατα πουλιά και τα νεαρά άπειρα μπεκατσόσκυλα δεν την αντιλαμβάνονται μερικές φορές. Κοταρίζουν, συνήθως κάνουν κάποια λίγα μέτρα και  πετάγονται τις περισσότερες φορές αθόρυβα.   

Μπεκάτσα

Δευτέρα, Οκτωβρίου 12, 2009@ 5:22 μμ
posted by admin

«Βασίλισσα του δάσους», «βελουδομάτα», «μακρομύτα», «μυστηριώδης κυρία». Αυτοί είναι μερικοί μόνο από τους χαρακτηρισμούς που της έχουν αποδοθεί κατά καιρούς. Και όχι αδίκως. H μοναδικότητά της, τόσο ως προς την εμφάνιση όσο και ως προς τη συμπεριφορά, την κάνει ένα εξαιρετικό και πολυπόθητο θήραμα. Το κυνήγι της Scolopax Rusticola είναι διαδικασία μαγική.

Scolopax Rusticola είναι το «επίσημο» όνομά της – το «λαϊκό» της ίσως την αδικεί. H μπεκάτσα είναι ένα εξαιρετικά γοητευτικό μονήρες νυχτόβιο πουλί. Πέπλος μυστηρίου καλύπτει τη ζωή και δράση του τόσο τη νύχτα όσο και την ημέρα, αφού η παρατήρησή της είναι από εξαιρετικά δύσκολη ως αδύνατη.

Από τα 35-45 εκατοστά του συνολικού μήκους της, 6-7 εκ. καταλαμβάνει η μύτη της που δεν αποτελεί μια απλή κεράτινη και εύκαμπτη προεξοχή αλλά ένα πολύπλοκο όργανο αποτελούμενο από μυς, τένοντες και αισθητήρια νεύρα που λειτουργούν σαν ραντάρ εντοπισμού της αγαπημένης της τροφής: των σκουληκιών.

Το βάρος της είναι συνήθως 300-350 γραμμάρια. Παρουσιάζονται βεβαίως σημαντικές διακυμάνσεις, ανάλογα με την ηλικία της και την αφθονία της τροφής που προσφέρει ο βιότοπός της.

Το χρώμα της; Μόνο ένας ζωγράφος μπορεί να το αποδώσει εμπνεόμενος από όλα τα χρώματα του δάσους.

Τα φτερά της είναι μάλλον μεγάλα για το σώμα της, ενώ τα πόδια της καταλήγουν σε τρία δάκτυλα μπροστά και ένα μικρό πίσω.

Πώς δίνει το στίγμα της; Οι τρύπες από το ράμφος της στο υγρό έδαφος, τα ίχνη από τις πατημασιές της αλλά και η χαρακτηριστική κουτσουλιά της αποτελούν ενδείξεις που αξιολογούνται από τον έμπειρο μπεκατσοκυνηγό. Ανάλογα με το πόσο πρόσφατα είναι όλα αυτά τα ίχνη, προδίδεται ή όχι και η παρουσία της στην περιοχή.

H μπεκάτσα μεταναστεύει ωθούμενη όχι μόνο από τον καιρό αλλά και από το αποδημητικό της ένστικτο. Ετσι λοιπόν, ακόμη και αν οι θερμοκρασίες είναι υψηλές, από το δεύτερο δεκαήμερο του Οκτωβρίου και μετά, ας μη διστάσει ο κυνηγός να την αναζητήσει σε μεγάλα υψόμετρα – άνω των 1.000-1.200 μέτρων – ανάμεσα στα έλατα και στις οξιές. Με την πτώση της θερμοκρασίας το παγωμένο και αδιαπέραστο για τη μύτη της σκληρό έδαφος θα την ωθήσει χαμηλότερα στα ντούσκα, στα ρουμάνια, στα πουρνάρια και στις ρεματιές με τα φυλλοβόλα δέντρα. Τα φύλλα όταν πέφτουν δημιουργούν ένα υγρό και μαλακό στρώμα, απαραίτητο για αναζήτηση τροφής της μπεκάτσας.

Αξίζει να σημειωθεί ότι η μπεκάτσα επιστρέφει συχνά στη φιλόξενη «γειτονιά» που θα εντοπίσει. Αν το μέρος που θα επισκεφθεί μια μπεκάτσα παραμείνει και την επόμενη χρονιά ποιοτικά ίδιο ως προς τη βλάστηση και τον βαθμό υγρασίας, το πιθανότερο είναι να τη φιλοξενήσει και πάλι. Δεν είναι λίγες οι φορές κατά τις οποίες, αν το πουλί θηρευθεί, κάποιο άλλο άτομο θα την αντικαταστήσει κατά τη διάρκεια της ίδιας κυνηγετικής περιόδου.

H δυσκολία στο κυνήγι της εντοπίζεται κυρίως στο ότι συχνάζει σε δύσβατα μέρη με πυκνή βλάστηση. Το ξαφνικό πέταγμα, οι απότομοι ελιγμοί και η ικανότητά της να βάζει πάντα κατά τη διάρκεια της φυγής της κάποιο εμπόδιο ανάμεσα σε αυτήν και στον κυνηγό συνθέτουν μια εξαιρετικά δύσκολη τουφεκιά με συνήθως αμφίβολα αποτελέσματα. Αλλες φορές πάλι, κυρίως όταν αισθάνεται μπλοκαρισμένη ανάμεσα σε κυνηγό και σκύλο, το πιθανότερο είναι να απογειωθεί κάθετα και να πετάξει κατακόρυφα. Μετά θα οριζοντιώσει το πέταγμά της παράλληλα με το έδαφος.

Είναι φανερό ότι τέτοιες συνθήκες σκόπευσης απαιτούν όπλο με ανοικτά τσοκ ώστε η μεγάλη δέσμη των σκαγιών να καλύπτει τα αναπόφευκτα σκοπευτικά λάθη του αστραπιαίου και ανακλαστικού επωμίσματος.

Τα ειδικά φυσίγγια για μπεκάτσα που κυκλοφορούν ευρέως πλέον στην αγορά με νούμερο σκαγιών 8 ή 9 θεωρούνται από τα πιο κατάλληλα για τα κυνηγοτόπια με αραιή βλάστηση, ενώ αρκετοί είναι αυτοί που προτιμούν και το Νο 7 για τα πλέον πυκνά μέρη.

Το γεγονός ότι το όνομά της αποτελεί πρώτο συνθετικό σε ό,τι σχετίζεται με το κυνήγι της (π.χ. μπεκατσόσκυλο, μπεκατσοτούφεκο, μπεκατσοφύσιγγο, μπεκατσοπαντέλονο κ.ά.) καταδεικνύει το πάθος και την αφοσίωση χιλιάδων κυνηγών για τη βελουδομάτα. Αναπόφευκτα λοιπόν η αγορά έρχεται να καλύψει και τις πιο εξειδικευμένες απαιτήσεις για το εν λόγω θήραμα. Πάντως καλό είναι ο κυνηγός να φοράει ρουχισμό με έντονα χρώματα προκειμένου να είναι ορατός σε άλλους κυνηγούς και να μην υπάρξουν ατυχήματα.

Σκύλος ο απαραίτητος σύντροφος στο κυνήγι της μπεκάτσας

 

Το άλφα και το ωμέγα στο κυνήγι της μπεκάτσας είναι ο σκύλος. Στην πραγματικότητα ο αληθινός μπεκατσοκυνηγός δεν είναι παρά θεατής ενός αγωνιώδους έργου που διαδραματίζεται μπροστά στα μάτια του με πρωταγωνιστές το άξιο σκυλί του και την «πανούργα» μπεκάτσα, που με τα ατελείωτα τεχνάσματά της προσπαθεί να τον παραπλανήσει και να απαλλαγεί από τον διώκτη της. Ο ρόλος του κυνηγού περιορίζεται στη στιγμή της θήρευσης. Ο θρίαμβος όμως δικαιωματικά ανήκει κυρίως στον σκύλο. Ο επίλογος που γράφεται με την επαναφορά του θηράματος από τον σκύλο στον κυνηγό δεν πρέπει να θεωρείται αγγαρεία αλλά αμοιβή, όταν έχεις να κάνεις με ένα ολοκληρωμένο μπεκατσόσκυλο. Το χρήμα, ο κόπος και ο χρόνος – εκατοντάδες ώρες για την εκπαίδευση του σκύλου, την καθημερινή του περιποίηση, την κτηνιατρική του παρακολούθηση κτλ. – που δαπανά ο κυνηγός αποσβέννυνται τη στιγμή που θα πιάσει το θήραμα.

Πώς λοιπόν να μην αγανακτεί ο πραγματικός μπεκατσοκυνηγός με ορισμένους «συναδέλφους» οι οποίοι περιμένουν τη βασίλισσα του δάσους τα επίμαχα δεκαπεντάλεπτα του ξημερώματος και του σούρουπου οπότε διαρκεί το παράνομο καρτέρι της;

Ο αληθινός μπεκατσοκυνηγός αγαπάει το φθινόπωρο, τα χρώματα του δάσους, τις μυρωδιές που αναδίδονται από τα σαπισμένα φύλλα και τους μουχλιασμένους κορμούς των δέντρων, τον θόρυβο από τα ξερόκλαδα που σπάνε υπό το βάρος των αρβύλων του, το κουδουνάκι του σκύλου που σιγεί προδίδοντας την ποθητή συνάντησή του με τη βελουδομάτα, περιφρονώντας επιδεικτικά το παράνομο καρτέρι στο σκοτάδι.

Οσο πιο πολλές τόσο πιο καλά; Οχι. H κυνηγετική δεοντολογία θα μπορούσε να είναι ανεκτική στην πολυάριθμη κάρπωση στο κυνήγι της τσίχλας, της φάσσας, ακόμη και του ορτυκιού. Είναι κυνήγια που η επιτυχία τους σχετίζεται με τον αριθμό των θηραμάτων, ο οποίος λόγω του μεγάλου πληθυσμού είναι αναλόγως μεγάλος. Τόσο όμως στην πέρδικα όσο και στην μπεκάτσα ο αριθμός μπορεί και πρέπει να έρχεται σε δεύτερη – αν όχι σε τρίτη – μοίρα. Δύο, μία ή και καμία δεν έχει σημασία. Αρκεί ο κυνηγός να απολαύσει μερικές θεαματικές φέρμες από τα άξια σκυλιά του.