Archive for the ‘Κυνήγι’ Category

Για μπεκάτσες…

Σάββατο, Δεκεμβρίου 7, 2013@ 10:36 πμ
posted by bounaspr

Για μπεκάτσες, με πολύ παγωνιά νωρίς το πρωί

Κυνήγι μπεκάτσας 2013

Παρασκευή, Νοεμβρίου 1, 2013@ 9:00 μμ
posted by bounaspr

Μπεκάτσα

Παρασκευή, Οκτωβρίου 7, 2011@ 9:00 πμ
posted by admin

Μπεκάτσα

Εικόνα 1 από 2

Πουλί το οποίο οι κυνηγοί μας το περιμένουν με μεγάλη λαχτάρα.

Η ονομασία μπεκάτσα είναι γαλλικής προέλευσης σύμφωνα με τα ανατομικά
της γνωρίσματα όπου bec σημαίνει ράμφος.

Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της γνώρισμα αυτού του πουλιού είναι η μεγάλη
μύτη που προβάρει σαν < <στειλιάρι>>, σκύλων καθώς φαίνεται ή ελληνική
ονομασία, σκολοπάξ ο αγροδίαιτος ή δασόβιος ή ξυλόκοτα, όπως
συνηθίζεται να λέγεται σε αρκετές περιοχές στην περιφέρεια -
κληρονομήθηκε από την ιδιαιτερότητα της να τρέφεται με σκουλήκια που
ψάχνει και τα βρίσκει μέσα σε χώμα ή κάτω από τα φύλλα στο δάσος και
τους αγρούς. Η όχι πολλή σκληρή τσιμπίδα της που χώνεται στη γη, με το
πάνω μέρος (σαγόνι)λίγο γυριστό, να σκεπάζει την άκρη του κάτω μέρους
με ένα αισθητήριο όργανο, το νερό που απλώνεται κάτω από το δέρμα,
βοηθούν να καταλαβαίνει, αν μέσα στο χώμα, είναι ή δεν είναι
σκουλήκια, βροχοσκούλικα ή οτιδήποτε ζουζούνια. Η αναπνοή της τότε
διευκολύνεται από τα ρουθούνια που βρίσκονται στη βάση του ράμφους
της. Την τροφή της συμπληρώνουν γυμνοσάλιαγκες, τρυφερά χορταράκια,
μανιτάρια, οι τρυπίτσες από την μύτη της πάνω στα μανιτάρια δείχνουν
το πέρασμα της και την άφιξη της στο μπεκατσοδρόμιο, αλλά τα
χρησιμοποιεί για να καθαρίζει και το ράμφος της. Είναι πολύ
< <καλοπιστικό πολύ>> και έχει ανάγκη να καθαρίζεται και να ξεβγάζει το
ράμφος της, αφού της αρέσει, μετά από ορισμένες ορεκτικές της γεύσεις,
να πηγαίνει κοντά σε πηγές και βροχόνερα, να καλοπίζεται αρχίζοντας
από το ράμφος της, την κοιλιά της και τέλος το πόδια της.

Το μακρύ της ράμφος είναι το έμφυτο σύστημα πλοήγησης των καιρικών
μεταβολών. Δίκαια οι κυνηγοί με το ραντάρ που διαθέτει της έχουν
προσάψει το προσονήμιο του καλύτερου μετερεολόγου. Οι φυσιοδίφες
κυνηγοί γνωρίζουν ότι οι μπεκάτσες, καταλαβαίνουν τον καιρό, πολύ
καλύτερα από τα όργανα που χρησιμοποιούνται και ανεπτυγμένες αισθήσεις
της όπως άλλωστε έχουν και άλλα θηράματα όπως μυστηριωδώς πολλές φορές
ανατρέπει τα δεδομένα των καιρικών προβλέψεων. Καταλαβαίνουν ότι ο
καιρός θα αλλάξει και μας ξαφνιάζει με τις ακαθόριστες μετακινήσεις
της και της αιφνιδιαστικές εμφανίσεις και αφίξεις της στα
μπεκατσοδρόμια. Για αυτό παρατηρούμε, όταν με ευνοϊκό καιρό,
συναντήσουμε μπεκάτσες πολλές και μετά από λίγες μέρες έρχεται
κακοκαιρία. Τα βελούδινα μάτια της που βρίσκονται στην κορυφή του
κεφαλιού της με το ολόμαυρο χρώμα τους και την αθώα έκφραση τους, την
βοηθούν να γλιτώνει από κτυπήματα στο δάσος, ενώ συγχρόνως έχοντας
πολύ μεγάλο πεδίο ορατότητας αφού βλέπουν πλάγια, πάνω, κάτω, μπρος,
πίσω την βοηθούν να αντιλαμβάνεται τον όποιον εχθρό της, έτσι φεύγει
περπατώντας ή απογειώνεται με πλάγιους ακροβατικούς ελιγμούς,
εφαρμόζοντας την δυναμική, κάθετης απογείωσης με αιφνιδιαστικό
πέταγμα, με φυλλώματα των δένδρων αφήνοντας άναυδο τον κυνηγό να
παρακολουθεί αμήχανος την μαεστρική της εξαφάνιση. Ο χρωματισμός στο
φτέρωμα της μοιάζει σαν την σιδηροσκουριά. Το σταχτοκαστανό αυτό χρώμα
της αποτελεί ένα βασικό αμυντικό όπλο και της παρέχει τέλειο ταίριασμα
με το έδαφος, ώστε να θεωρείται απίθανο να την διακρίνει κανείς
ανάμεσα στα ξερόκλαδα και τα πεσμένα φύλλα. Εξαίρεση αποτελούν στον
χρωματισμό της τα λίγα φτερά στην ουρά της, τα οποία είναι μαύρα, με
λίγο άσπρα στην άκρη τους, τα οποία όταν είναι λουφαγμένες, δεν
διακρίνονται. Εξαίρεση αποτελούν επίσης οι μπεκάτσες με σύνδρομο
αλμπινισμού, που στα μεγάλα επιμήκη φτερά, εν μέρει στις άκρες φέρνουν
άσπρο χρώμα. Η κρυψώνα της είναι το δάσος με ιδιαίτερη προτίμηση στις
βορεινές, ανατολικές, δυτικές και ανήλιαγες υγρές πλαγιές, όπου
περνάει την μέρα της. Για να σηκωθεί την ημέρα πρέπει να αισθανθεί
τους διώκτες της να κινδυνεύσει, αλλά και πάλι το μαλακσημερό ΠΑΠΑ -
ΠΑΠ – ΠΑΠ, πεταγμά της δεν θα είναι μεγάλης απόστασης.

Το προσονήμιο < <ΒΑΣΙΛΙΣΣΑ ΤΟΥ ΔΑΣΟΥΣ>> την φέρει επάξια αφού
μετακινείται και εγκαταλείπει το δάσος μόνο κατά την διάρκεια της
νύχτας όταν ψάχνει για την τροφή της. Πολλές φορές την συναντάμε και
την μέρα σε λάκκες και ανοικτούς χώρους, όταν έχει βαριά ομίχλη και
συννεφιά. Είναι πουλί αποδημητικό και εκτοπιστικό. Μεταναστεύει νύχτα
και σαν νυχτόβιο πουλί είναι δειλό, καχύποπτο, αλλά και ιδιαίτερα
έξυπνο αφού με την συμπεριφορά της προβληματίζει τακτικότατα τους
κυνηγούς. Κάθε τόσο μετακινείται ακαθόριστα και αιφνιδιαστικά. Χωρίς
να δυσκολεύεται, δίνοντας στις μετακινήσεις της εκτοπιστικό χαρακτήρα.

Τον σημαντικότερο ρολό στην αποδημία της παίζουν οι καιρικές συνθήκες.

Αν έχουμε πρώιμο χειμώνα μεταναστεύει νωρίς, αν ο χειμώνας είναι
όψιμος μεταναστεύουν λίγες, λίγες πλανόδιες, ζώντας την μοναχική ζωή
τους. Η μετανάστευση της εξαρτάται από τις κατευθύνσεις των ανέμων.
Αρκετά πουλιά προσγειώνονται στα μπεκατσοδρόμια μας όταν οι άνεμοι
είναι βορειοανατολικοί, Ανατολικοί, χωρίς αυτό να συμβαίνει πάντα,
διότι μπεκάτσες βρίσκονται στα μπεκατσοτόπια μας και όταν οι άνεμοι
είναι νοτιάδες ή νοτιοανατολικοί. Αυτό γίνεται διότι ένα μέρος
αποδημίας γίνεται από ένστικτο, ένα μέρος από αναγκαστική αποδημία και
ένα μέρος δεν αποδημία από την χώρα διαβίωσης της. Σίγουρα όμως οι
καιρικές συνθήκες, καθορίζουν την πυκνότητα των περασμάτων. Την
πατρίδα μας επισκέπτεται από τις αρχές Οκτώβρη και φεύγει από το τέλος
Φλεβάρη, ολοκληρώνοντας την αποδημία της την άνοιξη. Τους μήνες
Οκτώβρη και Νοέμβρη είναι οι μήνες της ενστικτωδώς αποδημίας και
συναντάμε καλοθρεμμένα πουλιά. Το ταξίδι τους γίνεται από 5 ή 6
πουλιά, κλιμακωτά προς την κατεύθυνση πλοήγησης. Η Ελλάδα είναι το
τελευταίο άκρο της αποδημίας της για το ταξίδι της στην Αφρική.

Την άνοιξη, περίοδος φωλεοποίησης και αναπαραγωγής την βρίσκει στις
βόρειες χώρες , όπου ζευγαρώνει χτίζοντας την φωλιά της σε μια
κοιλότητα του εδάφους, άτεχνη, με φύλλα δένδρων και χόρτα, όπου το
θηλυκό γεννάει 3 – 5 αυγά. Το κλώσημα διαρκεί 18 – 20 ημέρες και
γίνεται από τους δυο γονιούς.

Το νεογέννητα μπεκατσόπουλα, βγαίνουν με ανοιχτόχρωμο καφετί χνούδι,
με καφετί ανοιχτόχρωμες ρίγες και για ένα μήνα περίπου, συντηρούνται
από τους γονείς τους. Οι γέννες τις μπεκάτσας δεν ξεπερνούν τις δυο
όπως υποστηρίζουν οι ορνιθολόγοι. Η φωλεοποίηση της μπεκάτσας γίνεται
σε βόρειες χώρες διότι εκεί υπάρχει η κατάλληλη θερμοκρασίας για την
διαβίωση της και την παρέχουν τα δροσερά δάση.

Οι διαφορετικές εδαφολογικές και κλιματολογικές συνθήκες των περιοχών
που ζουν δημιουργούν στα χρώματα του φτερώματος και τα πόδια, όχι όμως
και στο είδος.

Η μπεκάτσα είναι ένα και μοναδικό είδος και οι διαφορές που
παρουσιάζει οφείλονται στην ατομικότητα, στην ηλικία και την
προσπάθεια εξουθενωτικής πτήσης, από κακοκαιρία ή διαβίωση ο
διαφορετικός χρωματισμός δεν αποτελεί βιολογικό κριτήριο του γένους.

Το γένος της μπεκάτσας διακρίνεται μόνο με ανατομική εξέταση και
τοποθετώντας ενδοσκόπιο στα γεννητικά της όργανα ξεχωρίζουμε το φύλλο.
Μπορούμε να ξεχωρίσουμε όμως την περίοδο της άνοιξης τα αρσενικά από
τα θηλυκά. Τα αρσενικά κάνουν περίεργες φιγούρες εναέριες, βγάζοντας
ερωτικές κραυγές, για να προσελκύσουν τα θηλυκά, που παρακολουθούν από
το έδαφος. Επίσης όταν πετούν ζευγάρι η πρώτη κατά κανόνα είναι
θηλυκιά και η δεύτερη αρσενικιά. Στην πατρίδα μας δεν κάθεται τους
θερινούς μήνες η μπεκάτσα, αλλά είναι η εποχή που ανάβουν οι
κυνηγοσυζητήσεις, για το πουλί αυτό και παρακαλούν εκεί στον πηγεμό
τους να αφθονήσουν για να ταξιδέψουν και επιστρέψουν από τον ΒΟΡΡΑ,
για να οδηγήσουν τα μπεκατσόσκυλα μας στον χειμωνιάτικο παράδεισο και
το βασίλειο της, όπου παρουσιάζεται και διαβιώνει. Αναμφισβήτητα η
μπεκάτσα είναι το θήραμα της πιο θεαματικής φέρμας και σίγουρα
αποτελεί το πιο δυνατό κίνητρο, στις χειμωνιάτικες κυνηγετικές
εξορμήσεις, σε έλατα, σε απότομες πλαγιές ντούσκων και όμορφα τοπία,
κάνοντας ιεροτελεστία το συναρπαστικό κυνήγι της.

Δημήτρης Μίχος

 

 

Ορτύκια

Τετάρτη, Σεπτεμβρίου 7, 2011@ 8:58 πμ
posted by admin

 

Για ορτύκια… ολοχρονίς!
Ανοιξε επιτέλους η κυνηγετική περίοδος για την ορεινή πέρδικα και
πολλοί από τους λάτρεις της φέρμας και των σκύλων έσπευσαν να
απολαύσουν τις μοναδικές εμπειρίες που προσφέρει το κυνήγι της. Αυτές
τις μέρες αναμένουμε επίσης και τις πρώτες αφίξεις της μπεκάτσας,
στους ελατιάδες και τα ταμπάνια…
 
 
Οσο περνάει ο καιρός είναι φανερό ότι το κυνήγι για τους κυνηγούς με
σκύλο φέρμας αποκτά μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Πολλοί από αυτούς θα
εγκαταλείψουν το κυνήγι του «ταπεινού» ορτυκιού που τους κρατούσε
συντροφιά μέχρι τώρα και θα αναζητήσουν «υψηλότερους» στόχους και
μεγαλύτερες συγκινήσεις.
Οσοι όμως είναι πιστοί στο κυνήγι του ορτυκιού, γνωρίζουν ότι τώρα
ξεκινάει μια πολύ καλή περίοδος. Τώρα τα ορτυκοτόπια θα ξεκινήσουν να
αδειάζουν από τον πολύ κόσμο και όσοι απομείνουν θα μπορούν να
απολαύσουν τα ορτυκάκια με σχετική ηρεμία, χωρίς το άγχος και τη βιάση
των πρώτων ημερών.
Ισως αυτό που δεν γνωρίζουν πολλοί είναι ότι τα ορτύκια εξακολουθούν
να περνάνε από τα κυνηγοτόπια ακόμα και πολύ μετά τον Οκτώβριο. Παρόλο
που πολλοί μπορεί να «σνομπάρουν» τα ορτύκια για ευγενέστερα θηράματα,
αυτά μπορούν να μας χαρίσουν πολλές συγκινήσεις για αρκετό καιρό
ακόμα.
Το πρώτο που πρέπει να λάβουμε υπόψη μας είναι ότι τα ορτύκια είναι τα
μόνα από τα ορνιθόμορφα που πραγματοποιούν αποδημίες. Λόγω της
κατασκευής τους αλλά και λόγω του αυξημένου βάρους που πρέπει να έχουν
(αφού αποθηκεύουν λίπος που τα τροφοδοτεί στο ταξίδι τους με την
απαραίτητη ενέργεια), αποφεύγουν με κάθε κόστος τις κακοκαιρίες,
ειδικά όταν έχουν να περάσουν πάνω από θαλάσσιες επιφάνειες. Αυτό έχει
ως αποτέλεσμα τα ορτύκια να πραγματοποιούν τα περάσματά τους πριν ή
μετά από μία κακοκαιρία. Ειδικά όταν η κακοκαιρία είναι παρατεταμένη
τα ορτύκια θα περάσουν μία – δύο μέρες πριν ή μετά απ αυτήν…
Κατά τις περιόδους αυτές που δεν μπορούν να διασχίσουν τη θάλασσα,
πολλές φορές μαζεύονται σε παραθαλάσσιες περιοχές της ηπειρωτικής
χώρας, περιμένοντας να καθαρίσει ο καιρός και να φυσήξει ο κατάλληλος
άνεμος. Η πράξη έχει δείξει ότι ιδανικότερος είναι ο βόρειος
βορειοανατολικός. Τα ορτύκια προτιμούν να ταξιδεύουν πάντα με το φως
του φεγγαριού, που τα καθοδηγεί στις μετακινήσεις τους. Αυτό έχει σαν
συνέπεια τα ορτύκια να ταξιδεύουν τις νύχτες που έχει φεγγάρι και να
αποφεύγουν το σκοτάδι. Εκμεταλλευόμενοι αυτήν τους την προτίμηση
πρέπει να προσαρμόσουμε και τις εξόδους μας ώστε να έχουμε την
πολυπόθητη συνάντηση μαζί τους.
Ομως, πρέπει να υπενθυμίσω, ότι πραγματευόμαστε μια περίοδο πολύ μετά
τα πρώτα μεγάλα περάσματα του Σεπτεμβρίου, που μπορεί να φτάσει ακόμα
και τα μέσα του Δεκέμβρη. Τα ορτύκια που περνάνε μέχρι και αυτές τις
ημερομηνίες, έχουν μερικά κοινά χαρακτηριστικά που τα κάνουν να έχουν
κάπως διαφορετικές αντιδράσεις από τα γνωστά μας περασματιάρικα
ορτύκια.
Το πρώτο πράγμα που αλλάζει είναι η διάρκεια της νύχτας, η οποία τον
Οκτώβριο και πολύ περισσότερο τον Νοέμβριο έχει αυξηθεί κατά 2-3 ώρες,
με αποτέλεσμα τα πουλιά να προλαβαίνουν να ξεκουραστούν και να είναι
πολύ πιο κινητικά από τα σεπτεμβριάτικα. Ποδαρώνουν πολύ περισσότερο
και σηκώνονται ακόμα πιο δύσκολα, πλησιάζοντας τη συμπεριφορά των
ντοπιάρικων ορτυκιών.
Διαφορετικά περάσματα
Ενας ακόμα παράγοντας που βοηθάει τα ορτύκια να είναι πολύ πιο
κινητικά αυτή την περίοδο είναι και το γεγονός ότι ακολουθούν ένα
συγκεκριμένο «πρωτόκολλο» κατά την αποδημία τους. Πρώτα αποδημούν
κυρίως τα αρσενικά και τα ακολουθούν τα θηλυκά και έπειτα τα νεαρά
άτομα. Επειδή τα ενήλικα άτομα είναι αυτά που έχουν το χρονικό
περιθώριο να αποθηκεύσουν πρώτα μεγάλες ποσότητες λίπους για το
ταξίδι, είναι και αυτά που ταξιδεύουν πρώτα. Αυτά είναι που κάνουν και
τα μεγάλα περάσματα Σεπτεμβρίου Οκτωβρίου.
Μετά τις ημερομηνίες αυτές, τα ορτύκια που μας έρχονται είναι
μικρότερα σε ηλικία πουλιά, που δεν πρόλαβαν να μαζέψουν μεγάλα
αποθέματα λίπους, αφού και η τροφή δεν είναι τόσο άφθονη αυτή την
εποχή. Το αποτέλεσμα είναι αυτά τα ορτύκια να κάνουν το ταξίδι τους σε
μικρότερα κοπάδια, αλλά και με περισσότερες στάσεις για ξεκούραση και
ανεφοδιασμό. Ετσι, όσο περνάει ο καιρός δεν βλέπουμε αυτό που λέμε
στην αρχή ότι «είχε παντού ορτύκια», αλλά τα βρίσκουμε σε μικρότερες
ομάδες και πολύ τοπικά. Μπορεί να βρούμε δηλαδή 5-10 πουλιά σε ένα
σημείο και τα διπλανά βουνά να μην έχουν τίποτα.
Αυτή την περίοδο τα ορτύκια προτιμούν για τις στάσεις τους μέρη που
μπορούν να τους παρέχουν και τροφή, εκτός από την απαραίτητη
ξεκούραση. Δεν προτιμούν πια τόσο πολύ τα ξερά ακρωτήρια (στα νησιά
π.χ.), αλλά μπορεί να τα βρούμε αρκετά πιο μέσα, σε μέρη με χωράφια
και χόρτο όπου μπορούν να αναζητήσουν και τροφή. Γι αυτό και στα τέλη
του Οκτωβρίου μαζί με τις τσίχλες στο πέρασμα, μπορεί να σηκώσουμε και
ορτύκια.
Τα τελευταία ορτύκια της περιόδου είναι και αυτά που συνήθως λέμε
«τελευταίες γέννες». Τα πουλιά αυτά είναι εμφανώς μικρότερα σε
μέγεθος, έχουν πολύ λιγότερο λίπος, ποδαρώνουν πολύ και πετάνε πολύ
γρηγορότερα από τα συνηθισμένα. Πολλά από αυτά τα τελευταία μπορεί να
μείνουν και όλο τον χειμώνα στη χώρα μας, συνήθως σε ζευγάρια.
Συμπερασματικά το ορτύκι είναι ένα θήραμα που υπάρχει στην Ελλάδα κατά
το μεγαλύτερο μέρος της κυνηγετικής περιόδου. Με τη σωστή παρατήρηση
των καιρικών φαινομένων και του φεγγαριού μπορούμε να απολαμβάνουμε το
κυνήγι του μαζί με τους σκύλους μας, για περισσότερο χρόνο απ όσο
νομίζουν οι περισσότεροι…
 
Λεονάρδος Στεφάνου ,Δασοπόνος-Θηραματοπόνος

Για μπεκάτσες…

Πέμπτη, Νοεμβρίου 18, 2010@ 11:28 πμ
posted by admin

 

Οι πρώτες μπεκάτσες έχουν φανεί εδώ και πολλές μέρες σε όλη τη χώρα. Η αγωνία και η διάθεση για εξορμήσεις είναι μεγάλη, τα τηλέφωνα  και οι πληροφορίες δίνουν και παίρνουν. Μελετάμε τον καιρό , διαβάζουμε ημερολόγια για να θυμηθούμε τις καρπώσεις προηγούμενων χρόνων ώστε να  καταλήξουμε στον προορισμό  μας ελπίζοντας στις συχνές συναντήσεις με τη βασίλισσα του δάσους.
Έτσι αποφασίσαμε κι εμείς να φύγουμε για Γρεβενά. Εκεί μας περίμενε ένας καλός μας φίλος ο Ανδρέας, όπως πάντα φιλόξενος και διατεθειμένος να μας καθοδηγήσει στα καλύτερα μπεκατσοτόπια της περιοχής. Ο καιρός δεν ήταν ιδανικός, είχε ζέστη για την εποχή αυτή. Τα πρώτα πουλιά που συναντήσαμε ήταν αρκετά ανήσυχα, δεν έδιναν εύκολα  την ευκαιρία  στα σκυλιά να τα μπλοκάρουν. Παρόλα αυτά όμως είδαμε όμορφες φέρμες και καταφέραμε να καρπωθούμε μερικά πουλιά. Οι όμορφες φέρμες, τα μαγευτικά μπεκατσοτόπια της περιοχής και η καλή παρέα που δεν της έλειπε το καλό κρασί και οι εκλεκτοί μεζέδες μας έκαναν να περάσουμε καταπληκτικά και να ανυπομονούμε για την επόμενη εξόρμηση στον τόπο αυτόν. 
Μερικές φωτογραφίες και από άλλα μπεκατσοκυνήγια μέχρι τώρα.
 
 

Το μπεκατσόσκυλο

Κυριακή, Νοεμβρίου 15, 2009@ 8:27 μμ
posted by admin

Ένας καλός σκύλος, ήδη από τη νεαρή ηλικία, αγαπάει το κυνήγι. Αυτό είναι δίχως άλλο ένας λόγος να χαιρόμαστε, αλλά όχι να ενθουσιαζόμαστε περισσότερο απ’όσο πρέπει μπροστά σε μια φυσιολογική συμπεριφορά. Το ότι ένας σκύλος κυνηγάει, ψάχνει και φερμάρει είναι το λιγότερο που πρέπει να περιμένουμε από ένα σκύλο φέρμας! Δεν χρειάζεται να υπογραμμίσουμε ότι στο κυνήγι της μπεκάτσας μόνο μια ακλόνητη φέρμα δίνει στον κυνηγό ευκαιρίες να τουφεκίσει.

Επιπλέον, ένας σκύλος πρέπει να είναι υπάκουος και να συνεργάζεται μαζί μας δημιουργώντας μια ομάδα, το οποίο σημαίνει να έχει επαφή με τον κυνηγό του και να γυρίζει αμέσως μόλις τον φωνάζουμε. Στο δάσος όπου η ορατότητα είναι μειωμένη, η αίσθηση της επαφής είναι απαραίτητη και είναι η απόδειξη ότι, παρά την ανεξαρτησία στην έρευνα, ο σκύλος μας εντοπίζει σε τακτά χρονικά τη θέση μας. Το πάθος για την έρευνα ανήκει σ’εκείνα τα προσόντα τα οποία ένας σκύλος πρέπει να διαθέτει. Στο δάσος, το φθινόπωρο πρέπει, το καλό μπεκατσόσκυλο ξέρει τι ψάχνει: τις μπεκάτσες!Δύο ώρες ψάξιμο χωρίς συναντήσεις δεν πρέπει να επηρεάζουν τον ενθουσιασμό του, ούτε τον δικό μας, διότι οι σκύλοι αντιλαμβάνονται αμέσως τη δική μας έλλειψη κινήτρων. Ένας σωστός σκύλος φέρμας,έχει το ένστικτο του κυνηγίου γραμμένο στο γενετικό του κώδικα και πρέπει να το αποδεικνύει καταβροχθίζοντας τον τόπο στην αναζήτηση θηράματος.

Παρατηρείστε τις διαφορές συμπεριφοράς κάποιων σκύλων όταν χάνουμε μία μπεκάτσα ή όταν απλά δεν μπορούμε να την τουφεκίσουμε. Μερικοί θα μείνουν να μας κοιτάνε αμήχανοι, αλλά θα συνεχίσουν κανονικά την έρευνά τους. Άλοι, τέλος, ακόμα και μετά από 5-6  ώρες κυνηγίου, θα φύγουν σαν δαιμονισμένοι, σπρωγμένοι από το θυμό και την αποφασιστικότητα να ξαναβρούν το γρηγορότερο την μπεκάτσα. Υπάρχουν πράγματι σκύλοι οι οποίοι δεν αφήνουν την μπεκάτσα να πάρει ανάσα. Δεν προλαβαίνεις να γεμίσεις το όπλο και αυτοί είναι εκεί, πάλι μπροστά στη βελουδομάτα, φερμαρισμένοι να σε περιμένουν.

Ένα σημαντικό προτέρημα,ίσως το σημαντικότερο, είναι η αίσθηση θηράματος. Είναι ένα έμφυτο προσόν το οποίο δεν διδάσκεται, απλά βελτιώνεται με την εμπειρία. Ο σκύλος ο οποίος το διαθέτει φαίνεται να είναι εφοδιασμένος με ένα σόναρ, με μια έκτη αίσθηση που τον οδηγεί σχεδόν αλάνθαστα από μπεκάτσα σε μπεκάτσα χωρίς να χρονοτριβεί και χωρίς να σπαταλά περιττή ενέργεια. Ακόμα και σε μέρη που δεν τα γνωρίζει, ξέρει πού να ψάξει. Τον βλέπεις με το που θα τον λύσεις, δεν δείχνει αποπροσανατολισμένος, φεύγει προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση, λες και ξέρει που πηγαίνει και συνήθως δεν γυρίζει άκαρπος.

Ένας τέτοιος σκύλος δεν βρίσκεται εύκολα, δεν πουλιέται, ούτε αγοράζεται, γι’αυτό όποιος τον έχει ας τον φυλάει σαν τα μάτια του.

Το παραπάνω άρθρο είναι  του περιοδικού: Κυνηγεσία και κυνοφιλία

Ορτύκια 2009

Σάββατο, Οκτωβρίου 3, 2009@ 1:31 πμ
posted by admin

Η έναρξη της φετινής περιόδου μας βρήκε στα χωράφια της κοπαίδας.Οι κυνηγοί ήταν πάρα πολλοί,οι συναντήσεις δεν ήταν αρκετές αλλά όχι απογοητευτηκές.Τα σκυλιά μας ήταν σε ιδανική φυσική κατάσταση  λόγω των εντατικών εκπαιδευτικών που είχαν προηγηθεί τους προηγούμενους μήνες.

 

 

Κυνήγια με Epagneul Breton

Κυριακή, Σεπτεμβρίου 27, 2009@ 2:53 μμ
posted by admin

Θα μοιραστούμε μαζί σας μερικές κυνηγετικές μας σκηνές.